ลมเย็นพัดผ่านใบไม้ของต้นคริสตัลสะท้อนแสงสีรุ้งจางๆ ราวกับอัญมณี แต่แสงสว่างนั้นไม่อาจส่องทะลุผ่านความมืดที่เริ่มปกคลุมป่าจันทราได้ยินเสียงของน้ำตกเสียงกระซิบดังก้องไปทั่ว ราวกับเสียงคร่ำครวญโหยหวนของิญญา
โนวาวิ่งฝ่าดงต้นไม้ด้วยใบหน้าซีดเผือด หยาดเหงื่อไหลอาบแก้ม ดวงตาสีฟ้าเข้มเบิกกว้างเขาหันกลับไปจ้องมองร่างเงาดำทะมึนขนาดใหญ่ที่ไล่ตามมาติดๆ ราวกับปีศาจที่หลุดออกมาจากฝันร้าย
กิ่งไม้แหลมคมเกี่ยวเสื้อผ้าขาดวิ่น แต่โนวาไม่สนใจ เขายังคงวิ่งต่อไป หัวใจเต้นรัวเร็วลมหายใจติดขัด กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายตึงเครียด
เขาสะดุดก้อนหินและล้มลงกับพื้น ความเ็ปแล่นริ้วไปทั่วข้อเท้า โนวากัดฟันแน่นสะกดกั้นเสียงร้องลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล
‘บ้าเอ๊ย! นี่มันเื่อะไรกันเนี่ย!’ เขาสบถในใจ พลางปัดเศษดินและใบไม้แห้งออกจากเสื้อผ้า“ทำไมฉันต้องมาเจอเื่บ้าๆ แบบนี้ด้วยวะ!” เขาะโอย่างหัวเสียแต่เสียงของเขากลับถูกกลืนหายไปในเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในป่า
โนวามองไปรอบๆ เห็นผู้คนอีกหลายคนกำลังวิ่งหนีตาย แต่ละคนต่างมีสีหน้าแตกตื่นบางคนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว บางคนวิ่งเตลิดเปิดเปิง ชนเข้ากับต้นไม้ บางคนสะดุดล้มถูกเงาดำรุมทึ้ง
ภาพเบื้องหน้าชวนให้รู้สึกสิ้นหวัง ‘นี่มันไม่ต่างอะไรกับนรก’โนวาคิดอย่างขมขื่น ‘ป่าจันทราที่ว่าเงียบสงบและอันตรายน้อยที่สุด แต่พอตกกลางคืนมันก็ไม่ต่างจากกรงขังที่มีแต่ความตายรายล้อม’
เขานึกถึงหนังสือเกี่ยวกับสัตว์ร้ายในฟิลด์ A11 ที่เขาเคยอ่านในห้องสมุดของเมือง“นิวโฮป” ภาพประกอบของสัตว์ร้ายแต่ละตัวคำบรรยายที่ละเอียด รายละเอียดเกี่ยวกับจุดอ่อนและวิธีการรับมือ'
‘กลูมฮาวด์! พวกมันไวต่อเสียงและกลิ่นเื’ โนวาพยายามนึกถึงข้อมูลเกี่ยวกับกลูมฮาวด์ให้มากที่สุด‘จุดอ่อนของพวกมันคือแสงจันทร์’
แต่...
โนวามองขึ้นไปบนท้องฟ้า เมฆครึ้มหนาแน่นจนบดบังดวงจันทร์จนมิด เหลือเพียงแสงจันทร์สลัวๆที่แทบส่องไม่ถึงพื้นดิน ‘ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ’ เขาสบถในใจ
เขามองเงาดำที่กำลังขยับเข้ามาใกล้ พวกมันมีรูปร่างคล้ายหมาป่า แต่ใหญ่โตกว่าหลายเท่าขนสีดำสนิทดูดกลืนแสง ดวงตาสีแดงก่ำเปล่งประกายในความมืด ราวกับดวงไฟจากขุมนรก เขี้ยวแหลมคมดุจใบมีดและกรงเล็บที่แข็งแกร่ง พร้อมที่จะฉีกกระชากเหยื่อ
โนวากลืนน้ำลาย มือเย็นเฉียบ เขาไม่เคยเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายตัวเป็ๆมาก่อน ตลอดเวลาที่อยู่ในเมือง “นิวโฮป” นอกจากเวลาที่ถูกบังคับให้ฝึกฝนต่อสู้เขาก็มักจะขลุกอยู่แต่ในห้องสมุด อ่านหนังสือ เรียนรู้ และวิเคราะห์อยู่ตลอด ทำให้เขาแทบไม่ได้ฝึกร่างกายเลย
“พวกโง่เอ๊ย! วิ่งอะไรกันเสียงดังขนาดนั้น! อยากตายกันรึไง!”โนวาสบถออกมาอย่างหัวเสีย แม้จะรู้ว่าไม่มีใครได้ยิน
เขามองคนที่ถูก กลูมฮาวด์ ลากหายไปในความมืด เสื้อผ้าขาดวิ่น เืสาดกระจายเสียงกรีดร้องโหยหวนดังแว่วมา แต่กลับไม่มีใครหยุดช่วย ทุกคนต่างเอาตัวรอด
โนวารู้สึกเฉยชา เขามองภาพความโหดร้ายตรงหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน ‘อย่างน้อยฉันก็รอด’ เขาคิดอย่างเยาะเย้ยตัวเอง ‘แต่คงไม่นานหรอก’
บนเนินเขา เหนือน้ำตกเสียงกระซิบ ท่ามกลางเงาไม้ของต้นหนามโลหิตที่กิ่งก้านบิดเบี้ยวมีหนามแหลมคมดุจใบมีด มีอดีตครูฝึกของโนวายืนอยู่ ร่างกายสูงใหญ่ของเขากำลังเปลี่ยนแปลงิักลายเป็สีแดงเข้ม กล้ามเนื้อพองโต เส้นเืปูดโปน
เปลวไฟสีดำลุกท่วมรอบตัว แผดเผาใบไม้และกิ่งไม้ส่งกลิ่นเหม็นไหม้ ดวงตาสีแดงเพลิงของเขาจ้องมองเหยื่อที่กำลังวิ่งหนีตาย ด้วยความสนุกสนาน ราวกับปีศาจที่กำลังสนุกกับเกมล่าชีวิต
เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วป่า สะท้อนไปตามเนินเขา“วิ่งไปสิ! หนีข้าให้พ้น! ถ้าพวกแกคิดว่าทำได้ล่ะนะ!”
เขาเหยียดยิ้ม เผยเขี้ยวแหลมคม “พวกเ้าคงลืมไปแล้วสินะว่าใครที่เป็คนฝึกฝนพวกเ้า ใครที่รู้จุดอ่อนของพวกเ้า! ฮ่า ๆ!”
เขาะโลงจากเนินเขา ร่างกายหนักๆ กระแทกพื้นสร้างแรงสั่นะเื จนกลูมฮาวด์หันมามองแต่ไม่กล้าเข้าใกล้ พวกมันหมอบราบส่งเสียงครางต่ำในลำคอ ราวกับแสดงความยำเกรง
ครูฝึกไม่สนใจ เขากระชากดาบออกจากฝัก ดาบเหล็กกล้าธรรมดา แต่เมื่อัักับเปลวไฟสีดำก็ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง
“นี่คือบทเรียนสุดท้ายที่ข้าจะมอบให้! ก่อนที่กลุ่มการค้าของพวกเราจะเข้าควบคุมทุกอย่าง!”
เขาพุ่งเข้าใส่กลุ่มคนที่กำลังวิ่งหนี ร่างกายใหญ่โตเคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อดาบเพลิงฟาดฟัน สร้างรอยไหม้บนพื้นดินและต้นไม้
ผู้คนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว บางคนพยายามต่อสู้ แต่ก็ไม่อาจต้านทาน “พลังเส้นทางโลหิตอัคคี!” บางคนร้องะโด้วยความสิ้นหวัง“เขาเป็ถึงขั้นที่ 3!”
โนวามองภาพครูฝึกที่กำลังไล่ฆ่าผู้คนอย่างเืเย็น จากระยะไกล หัวใจเต้นรัว‘พลังเส้นทางโลหิตอัคคี! บ้าเอ๊ย! ก่อนหน้านี้ฉันเคยเห็นเขาใช้พลังของอีกเส้นทางหนึ่งหนิเขาใช้พลังสองเส้นทางได้ยังไงกัน แถมเป็ขั้นที่ 3 ด้วย!?’
เขานึกถึงคำพูดของ ครูฝึก ในวันที่เขาเพิ่งถูกอัญเชิญมา The Cube ใหม่ๆ
ครูฝึก ยืนอยู่ตรงหน้ากลุ่มคนที่หวาดกลัวและสับสน พูดอย่างเ็าด้วยรอยยิ้มที่เยียบเย็น“พวกแกโชคดี ที่ได้มาอยู่ที่ Field A11 แห่งนี้ เพราะที่นี่เป็สถานที่ที่เต็มไปด้วยโอกาส เพียงแค่พวกแก ‘เชื่อมั่น’ ในตัวเอง ฝึกฝน และร่วมมือกันต่อสู้ พวกแกทุกคนก็จะสามารถมีชีวิตรอดอยู่ที่นี่ได้”
ตอนนั้นโนวามอง ครูฝึก ด้วยความหวัง เชื่อในคำพูดสวยหรู เชื่อในแววตาที่จริงจัง
‘แต่ตอนนี้…’ โนวาเม้มปากแน่น ‘แววตาที่ฉันเห็นมันคืออะไรกันแน่?ความบ้าคลั่ง? ความกระหาย? หรือความสิ้นหวัง?’
โนวาสูดลมหายใจ พยายามดึงสติกลับมาจากความสับสน และรีบพยายามวิ่งหนีอย่างเงียบๆต่อไป...
หลังจากเขาพยายามวิ่งหนีมาได้สักพักจนออกห่างมาได้พอสมควรแล้วเขาจึงหยุดพักและมองไปรอบๆ พยายามหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์อันตราย
เขาเห็นถ้ำเล็กๆ ซ่อนอยู่หลังม่านน้ำตกเสียงกระซิบ เสียงน้ำตกดังก้องกลบเสียงฝีเท้าและเสียงกรีดร้อง‘นั่นไง!’ เขาคิด ‘อย่างน้อยก็มีที่หลบซ่อน’
โนวาพุ่งตัวไปทางน้ำตก หลบหลีกฝูงกลูมฮาวด์ ที่กำลังวิ่งผ่านไปมา เขารู้ว่าพวกมันไวต่อเสียงเขาจึงพยายามเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ และเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้
ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว หัวใจเต้นรัว เขาไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นและหวาดกลัวพร้อมๆกันแบบนี้มาก่อน เขามองเงาดำทะมึนของกลูมฮาวด์ ที่วิ่งผ่านไป
พวกมันสูงใหญ่ ขนดำขลับ กล้ามเนื้อเป็มัดๆ ดวงตาแดงก่ำน่ากลัว เขี้ยวแหลมคมและกรงเล็บที่แข็งแกร่ง สามารถฉีกกระชากเหยื่อคนอื่นให้เป็ชิ้นๆ ได้ภายในพริบตา
“พวกมันจะได้กลิ่นเื...” เขานึกถึงข้อมูลที่เขาเคยอ่าน ‘ต้องรีบหาที่ซ่อน’
โนวามุดตัวเข้าไปในถ้ำ หลังม่านน้ำตก น้ำเย็นเฉียบสาดใส่ตัว แต่เขาก็ไม่สนใจเขาทรุดลงกับพื้นพิงหลังกับผนังหิน
เขาถอนหายใจ โล่งอกที่รอดมาได้ ‘อย่างน้อยก็ตอนนี้’เขากำลังคิด แต่แล้วเขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ต้นขา
เขาเอื้อมมือไปัั รู้สึกถึงความร้อน และความเปียกชื้น เขามองลงไป เห็นรอยไหม้บนกางเกงเืสีแดงสดไหลซิบ ๆ
‘าแ! ลูกหลงจากเปลวไฟของครูฝึก’ โนวาใ ‘บ้าเอ๊ย! เืไหลแบบนี้ กลูมฮาวด์ ได้กลิ่นแน่!’
เขารีบดึงเสื้อขึ้นมา พยายามฉีกผ้าเพื่อพันแผล แต่เขากลับทำอะไรไม่ถูก มือสั่นเทา‘ใจเย็นๆ โนวาน’ เขาพยายามสงบสติอารมณ์‘คิดสิ คิด! ในหนังสือต้องมีวิธี!’
โนวานึกถึงหนังสือ ภาพประกอบของพืชสมุนไพร คำอธิบายสรรพคุณ
เขามองไปรอบๆ ถ้ำ แต่ก็ไม่พบพืชชนิดใด ที่สามารถช่วยห้ามเืได้ ‘ทำไมตอนนั้นไม่ยอมจำภาพไว้ด้วยวะ!’ เขาโทษตัวเอง น้ำเสียงสั่นเครือ
ความสิ้นหวังเริ่มก่อตัวในใจ เขามองาแที่เืไหลไม่หยุด ััได้ถึงความเหนื่อยล้าและความเ็ป
ความมืดในถ้ำเริ่มหนาแน่นขึ้น ราวกับมีเงาสีดำคืบคลานเข้ามา อากาศเย็นะเืจนรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก
เสียงน้ำตกของ น้ำตกเสียงกระซิบ ฟังดูเหมือนเสียงคร่ำครวญของิญญา ราวกับกำลังร้องไห้ให้กับโชคชะตา
โนวากลืนน้ำลาย หัวใจเต้นรัว เขาไม่เคยรู้สึกหวาดกลัว และโดดเดี่ยวขนาดนี้มาก่อน
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ความมืดในถ้ำเริ่มหนาแน่นขึ้น จนราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างโนวารู้สึกได้ถึงความเย็นะเื ที่แทรกซึมเข้ามาในร่างกาย
‘นี่มัน...คืนเดือนดับ’ ความคิดนั้นทำให้ความกลัวแล่นริ้วไปทั่วร่างกายเขาเคยอ่านเจอในหนังสือ
‘คืนเดือนดับ คือคืนที่ดวงจันทร์ถูกเมฆบดบังจนมิด ไม่มีแสงจันทร์ส่องลงมาถึงพื้นดินเป็คืนที่พลังด้านลบแข็งแกร่งที่สุด และสัตว์ร้ายจะดุร้ายเป็พิเศษ’
เขาขยับตัวเล็กน้อย พยายามหาท่าที่สบายขึ้น แต่กลับต้องกัดฟันแน่น สะกดกั้นเสียงร้องความเ็ปจากาแที่ขา ทำให้เขารู้สึกทรมาน
เืไหลซึมออกมา เปรอะเปื้อนกางเกง และหยดลงบนพื้นหิน ‘กลูมฮาวด์ ได้กลิ่นแน่’ เขาคิดอย่างสิ้นหวัง
โนวามองออกไปนอกถ้ำ ผ่านม่านน้ำตก ความมืดทะมึนปกคลุมป่าจันทรา จนมองเห็นเพียงเงาต้นไม้ที่บิดเบี้ยว และไร้ชีวิตชีวา เสียงน้ำตกดังก้อง ฟังดูน่ากลัว ราวกับเสียงร้องโหยหวนของิญญา
เขาได้ยินเสียงคำราม และเสียงกรีดร้อง ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เขารู้ ว่ามันคงไม่ใช่เื่ดี
‘ฉันติดกับดักตัวเอง’ เขากลืนน้ำลาย ‘ฉันน่าจะหนีไปั้แ่ตอนที่ยังมีโอกาส’
‘แต่...ฉันจะหนีไปไหน?’ ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในหัว ‘ป่าจันทรา ไม่ใช่สถานที่ที่สงบอีกต่อไป ยิ่งเป็ตอนนี้ ที่นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับนรก’
ความสิ้นหวังเริ่มกัดกร่อนจิตใจของเขา เขารู้สึกอ่อนล้า ไร้เรี่ยวแรง
‘ไม่มีทางออก ไม่มีทางรอด’ ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวราวกับคำสาป
เขานึกถึงชีวิตในโลกเดิม นึกถึงใบหน้าของพ่อและแม่ นึกถึงห้องสมุด ที่เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่นั่น
‘โนวาน แกมันก็แค่หนอนหนังสือ ไร้ประโยชน์’ คำพูดของใครบางคนดังก้องอยู่ในหัว ‘ชอบเอาแต่ขลุกตัวอยู่แต่ในห้องสมุดงี่เง่านี่!แกนี่มัน...ไม่มีอะไรดีเลยจริงๆ’
เขากำมือแน่น แววตาเศร้าหมอง ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความคิดมากมาย
‘แม้แต่ที่นี่ ฉัน…ก็เป็ได้แค่คนธรรมดา ไม่มีความสามารถอะไรเลย’
เขาหลับตาลง ปล่อยให้ความมืด และความสิ้นหวัง กลืนกิน...
ไม่ไกลจากน้ำตกเสียงกระซิบ เปลวเพลิงสีดำลุกท่วมรอบตัว ราวกับอสูรเพลิงที่หลุดออกมาจากขุมนรกครูฝึก เหยียดยิ้ม มองร่างของชายหนุ่มที่นอนแน่นิ่งอยู่เบื้องหน้า เืไหลนองเต็มพื้นดิน
“น่าชื่นชม” เขาพูดเสียงเ็า พร้อมกับสะบัดดาบเพลิง สะบัดเืที่ติดออก “ถึงจะเป็แค่ผู้ตื่นรู้ขั้นที่ 1 แต่ก็เลือกที่จะเผชิญกับข้า”
เขาหันไปมอง กลูมฮาวด์ ที่ยืนอยู่รอบๆ พวกมันส่งเสียงครางต่ำในลำคอ จ้องมองเหยื่อด้วยความหิวกระหายแต่ไม่กล้าเข้าใกล้ ราวกับเกรงกลัวอำนาจของครูฝึก
“เก็บกวาดให้เรียบร้อย” เขาออกคำสั่ง
กลูมฮาวด์พุ่งเข้าใส่ร่างของชายหนุ่ม ฉีกกระชากเนื้อหนัง เสียงกระดูกแตกดังกรอบแกรบเืสาดกระจาย
ครูฝึกเมินเฉยต่อภาพตรงหน้า เขามองไปรอบๆ ััได้ถึงกลิ่นเื ที่ลอยมาตามลม“ยังเหลืออีกหนึ่ง...” เขาพึมพำ
ดวงตาสีแดงเพลิงของเขาจ้องมองไปที่น้ำตกเสียงกระซิบ ััได้ถึงพลังชีวิตที่อ่อนแอซ่อนอยู่หลังม่านน้ำตก
“แถวๆนี้ ยังมีหนูตัวหนึ่งหลงเหลืออยู่สินะ” เขาเหยียดยิ้ม
เขาเดินตรงไปที่น้ำตก ฝ่าดงกลูมฮาวด์ที่กำลังกัดกินซากศพ เปลวไฟสีดำรอบตัวแผดเผา กลูมฮาวด์ ที่เข้ามาใกล้เกินไป
เขาหยุดยืนอยู่หน้าม่านน้ำ น้ำเย็นเฉียบสาดใส่ร่างกาย แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความเย็นเปลวไฟสีดำรอบตัว ป้องกันเขาจากความหนาวเย็น
“เ้าหนู คิดว่าจะหนีข้าพ้นรึไง? ไม่ว่าเ้าจะซ่อนอยู่ที่ไหนข้าก็จะหาเ้าเจอ”
เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าไปในถ้ำ...
โนวารู้สึกถึงแรงสั่นะเืจากพื้นดิน เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ‘ครูฝึกหรือกลูมฮาวด์?’ เขาคิดอย่างหวาดผวา
เืจากาแ ไหลอาบขา หยดลงบนพื้น ส่งกลิ่นคาวเื ที่รุนแรง ในสถานการณ์สิ้นหวังสมองของเขากลับทำงานอย่างรวดเร็ว วิเคราะห์สถานการณ์ หาทางเอาตัวรอด
‘ถ้าเป็ กลูมฮาวด์ พวกมันได้กลิ่นเืแล้วแน่’ โนวากลืนน้ำลาย‘แต่ถ้าเป็ครูฝึก...เขาอาจจะยังไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่นี่’
เขาตัดสินใจ ที่จะเสี่ยง
โนวาขยับตัวอย่างช้าๆ พยายามลดเสียงให้น้อยที่สุด เขามองหา อาวุธ หรือ สิ่งของที่สามารถใช้ป้องกันตัวเองได้ แต่ในถ้ำ มีเพียงก้อนหิน เศษไม้ และ ใยแมงมุม
‘ไร้ประโยชน์...’ เขาคิดอย่างท้อแท้
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา โนวากัดฟันแน่น หัวใจเต้นรัว ‘ต้องทำอะไรสักอย่าง!’
เขามองไปที่ม่านน้ำตกที่กั้นระหว่างเขาและโลกภายนอก ‘ถ้าฉันออกไป ฉันอาจจะหนีรอดจากครูฝึกได้ แต่ก็ต้องเสี่ยงกับกลูมฮาวด์’
เขามองกลับเข้าไปในถ้ำ ความมืดและความเงียบชวนให้รู้สึกอึดอัด ‘ถ้าฉันอยู่ที่นี่ ฉันอาจจะปลอดภัยจากกลูมฮาวด์ แต่ก็ต้องเผชิญหน้ากับครูฝึก’
ไม่มีทางเลือกที่ดีเลย...
ในวินาทีนั้น เขาตัดสินใจ
โนวาลุกขึ้นยืน พิงหลังกับผนังถ้ำ เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
เขาหลับตาลง สูดหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้า
‘โนวาน นายทำได้’ เขาบอกกับตัวเอง ‘นายต้องรอด!’
เขาลืมตาขึ้น จ้องมองไปที่ม่านน้ำตก เงาร่างของใครบางคน ปรากฏขึ้น
เขากำลังจะวิ่ง...
‘เอาไงเอากันวะ!’เขากัดฟันแน่น พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างสุดแรง
โนวาตัดสินใจพุ่งตัวออกจากถ้ำฝ่าม่านน้ำตก กระโจนลงไปในความมืดโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง
แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักกะทันหัน
ร่างสูงใหญ่ พร้อมเปลวไฟสีดำยืนขวางทางอยู่
“หึ จะหนีไปไหนไอ้หนู!” ครูฝึก ถามเสียงเ็า ดวงตาแดงก่ำจ้องมอง โนวา ราวกับเหยี่ยวที่จ้องมองเหยื่อ
โนวา ผงะถอยหลัง “คุณ... คุณ...” เขาพูดตะกุกตะกัก หัวใจเต้นรัว สมองขาวโพลน
เขาไม่เคยเผชิญหน้ากับความตายใกล้ขนาดนี้มาก่อน
‘ฉัน...ฉันตายแน่...’
“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแหละ”ครูฝึก ยกดาบเพลิงขึ้น เปลวไฟสีดำ ส่องสว่างใบหน้าที่นิ่งขรึม
โนวารู้ว่า เขาไม่มีทางสู้‘ต้องหนี!’
เขามองไปรอบๆ เห็นทางลาดชันที่ทอดลงไปสู่หุบเขาด้านล่าง ‘เสี่ยงดวง!’
โนวาไม่รอช้า เขากระโจนลงไปตามทางลาดชันกลิ้งตัวไปตามพื้น เศษหินและกิ่งไม้บาดิั แต่เขาก็ไม่สนใจ
“คิดจะหนีรึ!?”เสียงะโของครูฝึกดังก้อง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ
โนวาลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งต่อไปเขาไม่หันกลับไปมอง เขารู้ว่าครูฝึกกำลังไล่ตามมาติดๆ ราวกับกำลังเล่นกับเหยื่อไม่ต่างจากแมวจับหนู
เขาหกล้มอีกครั้ง ข้อเท้าพลิกเจ็บจนน้ำตาไหล แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ เขาลุกขึ้น วิ่งต่อไป
‘ฉันต้องรอดสิวะ! ฉันต้องรอด!’
เขาได้ยินเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของครูฝึกดังใกล้เข้ามา‘ไม่ทันแล้ว!’
เขาเตรียมใจรับความตาย...
แต่แล้ว...
แสงสว่างสีม่วง ก็ปรากฏขึ้น
มันสว่างจ้า จนโนวาต้องหลับตา
เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ในวินาทีนั้น เขาััได้ถึงความหวัง
รอยยิ้ม ปรากฏขึ้น บนใบหน้าซีดเผือดของ โนวา
เขาเงยหน้าขึ้น มองแสงสว่างสีม่วงดวงตาสีฟ้าเข้ม เป็ประกาย
เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร
แต่...
เขารู้ว่า มันคือโอกาสสุดท้าย
บทที่1 “ไอถ้ำเฮงซวยนี่! มันใช้หลบภัยไม่ได้!”
ค่าความชอบปัจจุบัน: 0
750
