ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 285 เข้าป่าด้วยกัน(ฟรี)

เหลียนอี้เข้าไปในห้อง วางกล่องอาหารลงบนโต๊ะ 

"วันนี้ที่บ้านฉันกินเนื้อ ฉันอยากให้เธอมีเนื้อกินด้วย ลองชิมเร็ว เนื้อนี่หอมมากเลยนะ"

ใบหน้าของหวังหงมีรอยยิ้มเล็กๆ เปิดกล่องอาหาร กลิ่นหอมน่าลิ้มลองลอยออกมาทันที ชวนให้น้ำลายไหล

แต่แม่ลูกตระกูลหวังไม่ได้แตะต้องเนื้อนั้น หวังหงคีบเนื้อชิ้นหนึ่งจากกล่องยื่นไปที่ปากของเหลียนอี้ 

"นายยุ่งส่งของให้ฉัน ตัวเองยังไม่ได้ชิมเลยใช่ไหม นายชิมก่อน"

เหลียนอี้รีบเบือนหน้าหนี 

"ที่บ้านฉันยังมีอีกเยอะ เธอกินเถอะ เธอผอมเกินไปแล้ว"

ใบหน้าของหวังหงวูบไหวไปชั่วขณะ

เป็นคนโง่แล้วยังไง คนโง่ก็รู้จักเป็นห่วงคนอื่น

แค่นี้ก็ดีกว่าผู้ชาย 90% ในโลกรกร้างได้แล้ว

ถ้าไม่ได้เลือกเหลียนอี้ เธอก็คงต้องแต่งงานกับคนที่ใช้ชีวิตด้วยการเก็บของเก่าในเขตเมืองชั้นนอกเหมือนๆ กัน อาหารและเสื้อผ้าก็ยังไม่เพียงพอเหมือนเดิม ไม่ต้องพูดถึงเนื้อตุ๋นซอสสีแดง แค่ขุดรากไม้จากภูเขากลับมา

ผู้ชายพวกนั้นจะเหมือนเหลียนอี้ไหม ที่ยอมหิวท้องตัวเองแต่ให้ภรรยากินก่อน?

ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากท่าทีของตระกูลเหลียน พวกเขาไม่ได้ตั้งใจให้เธอเป็นเมียน้อยหรือสาวใช้ที่ทำงานทั่วไป การเข้าบ้านก็คือการเป็นภรรยาที่แท้จริงของเหลียนอี้

ดังนั้นเธอจึงต้องดูแลเหลียนอี้ให้ดี ดีเป็นพิเศษ เพียงแค่ทำได้แค่นี้ ตระกูลเหลียนก็จะไม่เอาเปรียบเธอแน่นอน

สุดท้ายเหลียนอี้ได้เห็นกับตาว่าหวังหงและแม่ของหวังหงกินข้าวหน้าเนื้อตุ๋นซอสสีแดงในกล่องหมดเกลี้ยง จึงยอมจากไป

หวังหงจูงมือเหลียนอี้ สองคนเดินจากประตูหลังบ้านของตระกูลหวังเลี้ยวเข้าไปในภูเขาด้านหลังทันที หลีกเลี่ยงคนบนถนน พาเขาไปส่งที่ประตูเมืองก่อนกลับบ้าน

เสี่ยวหยางและคนอื่นๆ กลับมาถึงฐานเวลาสองทุ่มกว่า หอพักที่ทะเลสาบต้าหยู่ยังสร้างไม่เสร็จ เหลียนเซวียนจึงให้กุญแจกับเสี่ยวหยาง ให้เขาพาทีมไปพักที่บ้านในเขตเมืองชั้นในหนึ่งคืน

ให้สองคนอยู่ทำอาหาร เสี่ยวหยางพาคนอื่นๆ เข้าเมืองไปเติมเสบียง

ข้าว แป้ง น้ำมัน เครื่องปรุงรสต่างๆ หัวเจาะของเครื่องเจาะดินเสียหายเกือบหมดแล้ว ต้องซื้อใหม่บ้าง

พอฟ้าสาง เหลียนเซวียนก็เดินทางอย่างเงียบๆ ตามเส้นทางภูเขามาที่บ้านของหวังหงซึ่งอยู่ในเขตเมืองชั้นนอก

เพิ่งเข้าประตู ก็เห็นแม่ลูกหวังหงเตรียมตะกร้าสะพายหลังเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้กำลังเตรียมเข้าป่าไปเก็บของเก่า

เหลียนเซวียนจับแขนป้าหวังไว้ 

"ป้า นี่จะไปเก็บของเก่าเหรอ?"

ป้าหวังรีบเชิญเหลียนเซวียนเข้าห้อง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเหลียนเซวียนหลังจากตระกูลเหลียนออกจากเขตเมืองชั้นนอก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม จับมือเหลียนเซวียนพูด

"โอ้ ดีจังเลย เซวียนน้อย เธอ...ตอนนี้ดีมากๆ เลย"

ป้าหวังเพียงแค่ได้ยินลูกสาวบอกว่าโรคโง่ของเหลียนเซวียนหายแล้ว ตอนนี้ได้เห็นกับตา ก็รู้สึกทั้งประหลาดใจทั้งอัศจรรย์ ในขณะเดียวกันก็มีความหวังอันลึกลับในใจด้วย

โรคโง่ของเหลียนเซวียนยังหายได้ วันหนึ่งในอนาคต โรคของเหลียนอี้ก็อาจจะหายได้ไหม?

ตอนนี้หวังหงถือจานใบหนึ่งเข้ามาในห้อง ข้างในมีแว่นรากบัวสีขาวเรียงอย่างเรียบร้อยเป็นวง 

"พี่เซวียน รากบัวนี่เป็นของที่ฉันขุดตอนไปกับกองกำลังคราวที่แล้ว ลองชิมดูสิ อร่อยมากเลย"

รากบัวนี้ ในคลังของตระกูลเหลียนมีตั้งสองกระสอบ แต่เหลียนเซวียนก็ยังหยิบชิ้นหนึ่งใส่ปาก

ของที่เธอไม่คิดอะไรเลย กลับเป็นเสบียงสำหรับการเอาตัวรอดของแม่ลูกตระกูลหวัง

เหลียนเซวียนถอดตะกร้าเล็กบนตัวออก หยิบข้าวสารยี่สิบชั่งและเนื้อตากแห้งถุงเล็กออกมา 

"ป้าหวัง ฉันไม่กล้าเอาของมาให้ป้ามากเกินไป กลัวว่าเอามาเยอะจะเป็นอันตรายต่อป้า เสบียงและเนื้อจำนวนนี้ ป้ากินไปก่อน

วันนี้ฉันเตรียมออกเดินทางเข้าป่าไปเก็บของเก่า อยากพาหวังหงไปด้วย ป้ายินดีไหม?"

ดวงตาของแม่ลูกตระกูลหวังเปล่งประกายทันที รีบพยักหน้าหงึกๆ 

"ยินดี ยินดี แน่นอนว่ายินดี"

ทีมของเหลียนเซวียนมีรถบรรทุก มีปืน ติดตามพวกเขาออกไปสามารถเข้าไปในป่าลึกได้

ทรัพยากรในป่าลึกแน่นอนว่าไม่เหมือนกับเนินเขารกร้างใกล้เขตเมือง ไม่ว่าเหลียนเซวียนจะจ่ายค่าจ้างเท่าไร มันก็ดีกว่าปัจจุบันมากอยู่ดี

"ป้าหวัง ทีมเล็กของฉันมีทั้งหมด 7-8 คน หวังหงตามฉันเข้าป่าไป แค่ทำอาหารให้คนเหล่านี้ก็พอ ฉันจะจ่ายเงินเดือนให้หนึ่งหมื่นหยวน เงินเท่านี้เพียงพอสำหรับให้แม่ลูกสองคนของป้าใช้ชีวิต

ดังนั้น เวลาที่ฉันพาหวังหงเข้าป่า ตัวป้าเองก็อยู่บ้านดูแลสุขภาพ ห้ามเข้าป่าคนเดียวเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นหวังหงอยู่ข้างนอกก็จะเป็นห่วงป้า"

ป้าหวังน้ำตาไหลด้วยความดีใจ 

"ได้ ได้ ป้าจะทำตามที่หนูบอก"

เธอรู้ว่าเหลียนเซวียนกำลังเอาใจใส่ครอบครัวของเธอ การทำอาหารอย่างเดียวที่ไหนจะมีค่าจ้างหนึ่งหมื่นหยวนต่อเดือน เหลียนเซวียนกำลังสร้างโอกาสให้หวังหงและเหลียนอี้ได้อยู่ด้วยกัน

ในขณะเดียวกันก็ต้องการสังเกตพฤติกรรมของลูกสาวตัวเองด้วย

เธอบีบมือลูกสาว 

"หงน้อย ทำงานให้ดีๆ นะ อย่าขี้เกียจเด็ดขาด แล้วก็ ต้องดูแลเหลียนอี้ให้ดีๆ ด้วย"

หวังหงพยักหน้า

ไม่มีเวลามากพอสำหรับการอำลา เหลียนเซวียนจูงหวังหงออกจากเขตเมืองชั้นนอกตามเส้นทางภูเขาทันที รถบรรทุกหลายคันของทีมกำลังรออยู่ที่นั่น

วันนี้เหลียนอี้ขับรถบรรทุกทหารที่ใช้ขนของ หม้อ ชาม ทัพพี ทุกอย่างอยู่บนรถคันนี้ หลังจากนี้รถคันนี้ก็จะเป็นพื้นที่ทำงานหลักของหวังหงด้วย เธอให้หวังหงขึ้นรถ ระหว่างทางจะได้คุยกับเหลียนอี้ สร้างความสัมพันธ์บ้าง

รังของกบพิษเขียวใกล้ฐานหมิงเยว่และฐานไห่หนิงถูกพวกเขากวาดล้างจนหมดแล้ว

เคได้รวบรวมข้อมูลการโทรศัพท์ของบุคคลระดับหัวหน้าทีมขึ้นไปทั้งหมดในพื้นที่ตอนเหนือ ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับกบพิษเขียว และให้ข้อมูลรังกบพิษเขียวกลายพันธุ์กว่าสิบแห่งแก่เหลียนเซวียน

เหลียนเซวียนเชื่อมรังกบพิษเขียวเหล่านี้บนแผนที่เป็นเส้นเดียวกัน ออกจากฐานหมิงเยว่ กวาดล้างไปทีละแห่ง

รถยนต์เดินทางไปครึ่งวัน ออกจากเขตฐานหมิงเยว่ มุ่งหน้าไปอีกทิศทางหนึ่ง ตอนนี้เข้าสู่พื้นที่รกร้างแท้ๆ แล้ว ทันใดนั้นนาฬิกาข้อมือก็ดังขึ้น

เหลียนเซวียนไม่คิดเลยว่าโทรศัพท์นี้จะเป็นของจางหยางหยาง

"หัวหน้าเหลียน ฉันได้ยินจากหัวหน้าฉีว่าคุณไปหาต้นแม่ของพืชระดับ AและB ในพื้นที่รกร้าง ใช่ไหม?"

เหลียนเซวียนบอกว่าใช่!

"หัวหน้าเหลียน ฉันกับเฉ้าหลี่หมิงขอไปด้วยได้ไหม พวกเรา...จริงๆ แล้ว อาจารย์ของเราเคยเป็นผู้เชี่ยวชาญวิจัยพืชระดับ AและB มาก่อน เขาเปลี่ยนอาชีพมาวิจัยพืชผลทางการเกษตรเพื่อปกป้องตัวเอง

หลายปีมานี้ เขาได้ถ่ายทอดผลการวิจัยพืชระดับ AและB ทุกชนิดให้พวกเราสองคนอย่างเงียบๆ ในการค้นหาพืชเหล่านี้ ฉันกับเฉ้าหลี่หมิงน่าจะช่วยได้มาก"

จางหยางหยางและเฉ้าหลี่หมิงเป็นคนที่ต้องปฏิบัติตามหลักการรักษาความลับระดับหนึ่ง เหลียนเซวียนไม่ว่าอะไรที่คนสองคนนี้จะรู้ความลับของเธอมากขึ้น จึงหยุดรถตั้งค่าย พอดีถึงเวลาเที่ยง

พวกเขาทำอาหารเที่ยงมากิน

หวังเถียฉุยขับยานบิน นำเฉ้าหลี่หมิงและจางหยางหยางมา

เหลียนอี้อยู่ช่วยหวังหงทำอาหาร เหลียนเซวียนพาสมาชิกทีมเริ่มตรวจสอบหญ้าแห้งในบริเวณรอบๆ พยายามค้นหาพืชระดับ AและB ด้วยวิธีนี้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ยานบินมาถึง เหลียนอี้โทรมาบอกว่าอาหารกลางวันทำเสร็จแล้ว

เมนูวันนี้: เนื้อหมูตุ๋นมันฝรั่ง ซุปกะหล่ำปลี ข้าวหนึ่งหม้อ และซาลาเปาขาวอีกหนึ่งหม้อ

หม้อหุงข้าวเป็นสิ่งที่เหลียนอี้สอนหวังหงใช้ทีละขั้นตอน ซาลาเปาขาวเป็นสิ่งที่เติ้งชุ่ยชุ่ยและอี๋อี๋ทำไว้ที่บ้านแล้วแช่แข็งไว้

หวังหงไม่เคยใช้หม้อหุงข้าวในชีวิต ยิ่งไม่เคยนวดแป้งทำซาลาเปาเลย

แม้แต่ตอนทำเนื้อหมูตุ๋นมันฝรั่ง เธอก็ทำอะไรไม่ถูก ทุกครั้งที่หั่นเนื้อก้อนขนาดเท่ากำปั้น เธอจะถามอย่างตัวสั่น 

"พี่เหลียนอี้ เนื้อเยอะขนาดนี้พอแล้วนะ!"

เหลียนอี้ตอบ 

"ไม่พอ หั่นก้อนเนื้อนั่นทั้งหมดเลย"

หวังหงตกตะลึง 

"หั่น...หั่นทั้งหมดเลยเหรอ ฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว หรือว่าฉันควรโทรไปถามพี่เซวียนดีไหม"

เหลียนอี้ก่อไฟพลางพูด 

"ไม่ต้องถาม พวกเราทำอาหารใส่เนื้อเยอะขนาดนี้ทุกวัน"

หวังหงไม่เชื่อ

เหลียนอี้จึงพาเธอไปที่รถแช่เย็น เปิดตู้ใหญ่ ชี้ไปที่เนื้อก้อนใหญ่หลายก้อนข้างใน 

"เธอดูสิ พวกเรามีเนื้อเยอะขนาดนี้ กินทุกวันทุกมื้อก็กินไม่หมด"

"อีกอย่าง ทีมของเรายังเข้าป่า ทุกวันยังล่าสัตว์กลับมาได้อีก"

"เธอทำไปเถอะ ไม่ต้องกังวล พี่สาวฉันบอกว่า ต้องกินดีๆ ถึงจะมีแรงทำงาน"