ตอนที่ 8 จอมยุทธ
การจะพาปู่ของตนเดินทางเป็ระยะเวลาครึ่งค่อนวันด้วยก็คงไม่ดีแน่กับสภาพร่างกายคนแก่แบบนี้
"เ้าไม่ต้องเป็ห่วงข้าหรอก" เต้าซื่อ เห็นสายตาเต้าิจ้องมองมาที่ตน ก็เข้าใจดี
ตัวเองแก่แล้วการจะเดินทางไปด้วยกับเต้าิมีแต่จะเป็ภาระ เสียเวลาเปล่าๆ ให้เต้าิเดินทางไปคนเดียวยังดีเสียกว่า
"ปู่" เต้าิ ลังเลสักพัก ไม่แน่ใจว่าจะทำยังไงต่อไปดี
หากเลือกคิดจะมีชีวิตอย่างสุขสบายแบบเมื่อก่อน ต้องก้าวออกจากหมู่บ้านนี้
แต่ถ้าไม่ ต้องใช้ชีวิตลำบากแร้นแค้นแบบนี้ต่อไปเท่านั้น ซึ่งคงไม่มีทางเอาอย่างหลังด้วยเด็ดขาด
...
ตูม
เสียงประตูไม้พังลงอีกครั้ง หลังจากที่เพิ่งซ่อมได้ไม่นาน
"หึหึหึ คราวนี้เ้าเสร็จแน่"
"ข้าจะเอาคืนให้สาสมเลย"
"กล้ามาเล่นกับอันธพาลสองพี่น้อง ต้องสั่งสอนให้รู้สำนึก"
เสียงพูดคุยกันดังขึ้นมา เต้าิจ้องมองไปดู ก็พบว่าเป็เ้าเก่าหน้าเดิม (อันธพาลสองพี่น้อง)กลับมาอีกรอบ
"เอาสมบัติมาให้ข้าแล้วสินะ" เต้าิ จ้องมองอันธพาลสองพี่น้องอย่างเยือกเย็น เมื่อตนเองจำได้ว่าสั่งให้อันธพาลสองพี่น้องกลับไปเอาของมีค่ามามอบแก่ตน
"หึ คิดจะเอาสมบัติพวกข้าไปง่ายๆรึ ฝันไปเถอะ"
"ใช่ พวกข้ากลับมาสั่งสอนเ้าต่างหาก"
อันธพาลสองพี่น้อง หยิบมีดเล่มใหญ่ออกมา
คราวนี้กลับมาพร้อมกับอาวุธ อีกฝ่ายมือเปล่าไม่มีทางสู้คนใช้อาวุธได้แน่
"อาวุธ?" สายตาจดจ้องมีดใหญ่ของอันธพาลสองพี่น้องไม่มีท่าทีเกรงกลัวแต่อย่างใด
"เต้าิ หนีไปเร็ว"
"พวกมันมีอาวุธด้วย"
เต้าซื่อ รีบกล่าวเตือนแก่เต้าิด้วยความเป็ห่วง
"หนี ทำไมต้องหนีกัน?"
เต้าิ ไม่คิดจะหนีกับพวกกระจอกตรงหน้าอยู่แล้ว
"ฮ่าๆๆ เ้ามันบ้า คิดจะมาต่อสู้กับคนใช้อาวุธแบบพวกข้า"
"ใช่ ท่าทางเ้าอยากตายจริงๆ อย่าคิดนะว่าพวกข้าจะไม่ฆ่าเ้า"
"ส่ง แหวนมิติ มาซะ"
อันธพาลสองพี่น้องใ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเพี้ยนได้ขนาดนี้ มีคนปกติดีที่ไหนกันมายืนต่อสู้กับคนใช้อาวุธแบบนี้กัน
กวัก
สัญญาณมือเรียกหมาเข้ามาต่อหน้าอันธพาลสองพี่น้องอีกครั้ง
"แก อย่าอยู่เลย"
"ตายซะ"
อันธพาลสองพี่น้อง โกรธจัด ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าท้าทาย หาเื่ยั่วยุกับพวกตนที่ถืออาวุธแบบนี้ออกมาได้อีก
เปรี้ยง ตูม
เต้าิ จัดการโค่นอันธพาลสองพี่น้องลงอีกครั้ง
"ชนะ เอาชนะได้" เต้าซื่อ ใจนตาเบิกกว้าง
อันธพาลสองพี่น้อง ก็ใเช่นเดียวกัน พวกตนถืออาวุธกับพ่ายแพ้คนที่ใช้แค่มือเปล่าอย่างเดียว แล้วมีแค่คนเดียวอีกตะหาก
เต้าิ เรียนรู้วิธีรับมือกับคนใช้อาวุธมาแล้ว จึงไม่เกรงกลัวศัตรูกระจอกที่มีดีแค่กวัดแกว่งอาวุธไปมาเท่านั้น
"มีอาวุธกับไม่รู้วิธีใช้ที่ถูกต้องมันก็ไร้ค่า"
กร๊อบ แกรบ
เสียงหักนิ้วรอของเต้าิ เหมือนกับสัญญาณชีวิตอันธพาลสองพี่น้องจะหมดลงตรงนี้
"เตรียมใจแล้วสินะ"
เต้าิ เตรียมจัดการอันธพาลสองพี่น้องให้หายไปจากโลกนี้ทันที
"แบบนี้ต้องใช้เม็ดยานั้นแล้ว"
"น้องชายเ้ากินมันเลย"
เสียงศัตรูพูดคุยกันต่อหน้าเต้าิ จากนั้นมีเม็ดยาบางอย่างปรากฏออกมาเข้าปากหนึ่งในอันธพาลสองพี่น้องทันที
"เม็ดยา?" เต้าิ ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเตรียมเม็ดยาเอาไว้โค่นตนอยู่อีก
ฮึก
อันธพาลคนน้อง กลืนเม็ดยาเข้าคอลงไปอย่างรวดเร็ว
พลังเอ่อล้นทั่วร่างออกมา
"แบบนี้สินะที่เค้าเรียกว่า ลมปราณ"
อันธพาลคนน้อง รู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนออกมาจากทั่วร่างกายตัวเองทันที
"ปราณ ลมปราณ?" เต้าิ เคยได้ยินมาว่า โลกนิยายจีน จะมีพวกจอมยุทธใช้กำลังภายในหรือลมปราณในการต่อสู้ได้ด้วย
"นี้รึ ลมปราณ?" ทั่วร่างเต้าิรู้สึกได้ถึงคลื่นลมปราณที่อีกฝ่ายปล่อยออกมา
ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาต่อสู้กับจอมยุทธใช้ปราณเร็วเช่นนี้
เต้าิ เคยคิดเอาไว้แล้วว่าหากยังคงอยู่ในโลกนี้ ต้องมีโอกาสได้เจอจอมยุทธใช้ลมปราณแน่ แต่กับมาพบเจอเร็วขนาดนี้เชียว ตนเองยังไม่ทันได้เตรียมใจต่อสู้กับจอมยุทธเอาไว้เลย
"เป็ไง น้องชาย"
"เ้ากินยากระตุ้นลมปราณแล้ว ตอนนี้อยู่ขั้นไหน?" อันธพาลคนพี่ถามออกมา เมื่ออันธพาลสองพี่น้อง้าอยากจะใช้ลมปราณได้มานานแล้ว แต่ไม่มีบุญวาสนาเพียงพอที่จะทำให้ฝันเป็จริง จนมีคนมอบ ยากระตุ้นปราณ ให้พวกตนมาเม็ดหนึ่ง
"ข้าไม่แน่ใจเหมือนกัน น่าจะอยู่แค่ขั้นหนึ่งหรือสอง" อันธพาลคนน้อง ที่เพิ่งหัดใช้ปราณได้ครั้งแรก จึงยังไม่ค่อยเข้าใจระดับพลังปราณในร่างตัวเองเท่าไร
"น้อยจัง แต่ช่างเถอะ จัดการแก้แค้นมันเลย"
อันธพาลคนพี่ สั่งน้องชายตัวเองขึ้นมา
"หนอย" เต้าิ เตรียมรับมือการโจมตีของฝั่งตรงข้ามทันที
หมัดอึกฝ่ายพุ่งเข้าใส่เต้าิ ทำให้รู้สึกถึงอันตรายจนต้องรีบหลบแทนที่จะป้องกัน
ตูม
เก้าอี้ไม้เก่าๆด้านหลังเต้าิพังลงจากการชกครั้งเดียว
"น่าสนใจ ชักอยากใช้ปราณเป็แล้วสิ" เต้าิ รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา หลังจากมองเห็นพลังหมัดที่เพิ่มขึ้นมาจากเดิม
"อย่างน้อย ศิลปะป้องกันตัวของข้าตอนนี้ น่าจะโค่นพวกมันได้อยู่" เต้าิ ได้ฝึกศิลปะป้องกันมาหลายแขนงั้แ่เด็ก เพื่อเอามาใช้กับการแสดง หนัง โดยไม่้าใช้ตัวสตั้นคนอื่นมาเล่นแทนตน ทำให้มั่นใจในการต่อสู้พอสมควร
ฟุ่บ
หมัดของอันธพาลคนน้องชกพลาดอีกครั้ง
ตูม
เต้าิ ชกเสยปลายคางเข้าใส่ จนศัตรูมึนหัวชั่วขณะ แต่กลับยังไม่ล้มลงไปนอน
"เื่จริงรึเนี่ย" เต้าิ คิดว่าหากเป็คนปกติ โดนชกปลายคางต้องร่วงลงไปนอนกองพื้นเรียบร้อยแล้ว แต่นี้ทำให้อีกฝ่ายมึนหัวเท่านั้น
เห็นแบบนี้แล้ว ชักอยากใช้ปราณเป็มากยิ่งขึ้น
ตูม เปรี้ยง
ในเมื่ออีกฝ่ายมึนหัว เต้าิก็ไม่รอช้ารัวหมัดตรงซัดเข้าใส่ศัตรูต่อเนื่อง จนกลายเป็กระสอบทรายดีๆให้แก่เต้าิ
เปรี้ยง
ปิดฉากด้วยการเตะก้านคอศัตรู จนล้มลงนอนแน่นิ่งกับพื้น
"ชนะได้"
"มันเอาชนะ จอมยุทธ ได้ด้วย"
อันธพาลคนพี่ ตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นด้วยสองตา
คนธรรมดาสามารถเอาชนะจอมยุทธได้ด้วย?
ไม่เคยมีใครคิดมาก่อนว่ามันจะเกิดขึ้นจริง
"จอมยง จอมยุทธอะไรกัน"
"มันก็แค่เด็กหักเดินที่เพิ่งใช้ปราณได้เท่านั้น"
เต้าิ ตอบอย่างไม่ไว้หน้าอีกฝ่าย สายตาหันมาจ้องมองอันธพาลคนพี่ที่ยังมีสติอยู่
2K
