ลู่หลินเดินไปเดินมาอยู่ในร้านของตนอย่างเงียบเฉียบตรวจดูของที่กำลังจะหมดเพื่อให้เสร็จก่อนที่การเลือกศิษย์ใหม่ของสำนักลูหยุนร์จะจบลงมันเป็่เวลาทำเงินของนางจะมาถึงที่จริงอยู่มาตั้งนานทรัพย์สินของนางก็ใช่ว่ามีน้อยออกจะมากเกินกว่าที่คนปกติควรมีไปไกลโขอยู่แต่ทำอย่างไรได้ก็นางไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไป
สำนักลู่หยุนร์
“ปีนี้มีศิษย์สายนอกไม่มากหลังการทดสอบเองก็คงเหลือที่จะกลายเป็ศิษย์สายในอีกเพียงหยิบมือกระมัง”ผู้าุโจินเสียกล่าวขึ้นมาทำลายความเงียบ
“นั่นนะสิแล้วปีนี้อาจารย์อาเล็กจะรับศิษย์หรือเปล่าก็ไม่รู้หลังจากการสูญเสียศิษย์คนเดียวไปเมื่อ2,000ปีก่อนอาจารย์อาเล็กก็ไม่ยอมรับศิษย์อีกเลย” ชางอิ๋นหยินเ้าสำนักคนปัจจุบันเอ่ยขึ้นอย่างถอดทอนใจอาจารย์อาเล็กของเขาอะไรก็ดีไปเสียหมดเสียอยู่อย่างเดียวยึดติดอยู่กับอดีตมากเกินไปหน่อยตอนนี้เองก็วิ่งไปผาอิ๋นฉิงเพื่อกำจัดปีศาจที่ทำร้ายชาวบ้านแถวนั้น มีการส่งสำนักเซียนไปก็มากมายแต่กลับทำอะไรไม่ได้และที่ผาแห่งนี้นี่เองที่อาจารย์อาเล็กต้องสูญเสียศิษย์คนเดียวไปเมื่อ 2,000ปีก่อน“หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นบางทีหลี่ตงหยางอาจกลับมาไม่ทันก็ได้” ผู้าุโสูงสุดลู่อิ๋นกล่าวอย่างอ่อนใจศิษย์คนนี้ของศิษย์พี่ของเขาอะไรก็ดีไปหมดเสียอย่างเดียวช่างยึดติดแต่ก็อย่างว่าศิษย์ผู้นั้นหลี่ตงหยางเป็ผู้ช่วยมาเองกับมือเลี้ยงดูรักใครประหนึ่งลูกในไส้เมื่อสูญเสียไปย่อมทำใจไม่ได้
“เ้าสำนักแย่แล้วขอรับอาจารย์อาเล็กเขา...” อยู่ๆ ก็มีศิษย์วิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน
“อาจารย์อาเล็กเป็อะไร”เ้าสำนักและผู้าุโพากันลุกขึ้นจากที่นั่งทันที
“อาจารย์อาเล็กได้รับาเ็สาหัสไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่ฟื้นผู้คุมกฎหวังเหว่ยจึงให้ข้ามาตามเ้าสำนักกับผู้าุโไปดูอาการขอรับ”ศิษย์คนนั้นกล่าวอย่างร้อนรนก่อนที่จะรีบตามเ้าสำนักออกไปยังที่พักของอาจารย์อาเล็ก
“หวังเหว่ยหลี่ตงหยางาเ็ขนาดนี้ทำไมเ้าไม่แจ้งกลับมา”ลู่อิ๋นดูอาการของหลี่ตงหยางก่อนที่จะโวยใส่หวังเหว่ยที่ครั้งนี้ออกไปปราบปีศาจด้วยกันสารที่ส่งกลับมานั้นไม่มีการพูดถึงอาการาเ็ของตงหยางแต่ตอนนี้คนกับนอนหน้าซีดอยู่บนเตียง แล้วจะไม่ให้ชายชราอย่างเขาโกรธจนหนวดกระดิกได้อย่างไร
“ขออาภัยผู้าุโเดิมทีข้าจะแจ้งกลับมาแต่อาจารย์อาเล็กไม่ยอมขอรับกลัวจะเป็ภาระทำให้ผู้าุโและเ้าสำนักกังวลอีกทั้งาแเดิมทีไม่ได้เป็มากขนาดนี้ข้าเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงได้ลุกลามไปได้มากขนาดนี้ขอรับ” หวังเหว่ยก้มหน้าลง
“ช่างเถอะอาการดูแล้วก็ไม่เหมือนโดนพิษตกลงเป็อย่างไรกันแน่ลินเป้า” ลู่อิ๋นปัดมือใส่หวังเหว่ยอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนที่จะหันไปถามผูาุโอีกคนอย่างไม่สบายใจ
“ไม่มีอาการของการโดนพิษแต่ตันเถียนของอาจารย์อาเล็กกลับมีล่องลอยการโดนทำร้ายอย่างรุนแรงจากยาบางตัวที่ไม่สามารถหาที่มาได้ข้าหมดปัญญาแล้วจริงๆ” ผู้าุโลินเป้ากล่าวอย่างเสียใจหากสูญเสียหลี่ตงหยางไปก็เท่ากับสำนักต้องสูญเสียยอดฝีมือขั้นบรรพบุรุษนั่นจะทำให้การแข่งขันกับสำนักอื่นยากมากขึ้นไปอีกในอนาคต
“อิ๋นหยินเ้าไปหาท่านผู้นั้นขอให้นางช่วยเหลือหลี่ตงหยางข้าจะตรวจสอบเื่นี้ให้กระจ่างด้วยตัวเอง”ลู่อิ๋นกล่าวเสียงเข้มสร้างความกดอากาศแก่ทุกคนที่อยู่ในสำนักลู่หยุนร์
“ท่านผู้นั้น” นอกจากเ้าสำนักที่เข้าใจแล้วคนอื่นๆพากันทำหน้าสงสัย
“ขอรับ”เ้าสำนักรับคำก่อนที่จะลงจากสำนักทันทีโดยมีผู้าุโจินเสียตามไปคอยคุ้มกันเ้าสำนัก
ทันทีที่เ้าสำนักและผู้าุโมาถึงทางขึ้นสำนักศิษย์ที่รอรับสมัครศิษย์ใหม่และศิษย์ที่พึ่งทำการสมัครเพื่อรับการทดสอบต่างก็พากันตกอกใกันเป็ทิวแถวก่อนที่จะต้องถอนหายใจเมื่อเห็นว่าเ้าสำนักเดินไปทางร้านหายของชำของอันใดกันที่เ้าสำนักถึงกับต้องลงเขาเพื่อมาเอาไปด้วยตนเอง
“ผู้าุโโปรดรออยู่ด้านนอก”อิ๋นหยินหันมากล่าวกับผู้าุโจินเสียอย่างแ่เบาเพื่อไม่ให้เป็ที่สงสัยของศิษย์ที่ชำเลืองมองมาอย่างสอดรู้สอดเห็น
“แต่ว่าเ้าสำนักที่นี่มันร้านขายของชำของแม่นางเหรินลู่หลินไม่ใช่หรือข้ามาซื้อสมุนไพรกับนางก็หลายครั้งข้าแน่ใจว่านางไม่ใช่ผู้ฝึกตนท่านอย่างทำให้นางลำบากใจเลย”จินเสียกล่าวอย่างไม่สบายใจนางหนูที่อยู่ด้านในนั้นนิสัยดีชอบช่วยเหลือชาวบ้านอีกทั้งในร้านของนางยังมีแต่ของดีๆทั้งนั้นหากไม่ใช่ว่านางผูกมิตรกับเ้าสำนักและผู้าุโสูงสุดเอาไว้ป่านนี้ร้านนี้คงไม่ได้อยู่มาจนเกือบสิบปีอย่างตอนนี้แน่นอน
ลู่หลินเดินไปรอบร้านอย่างมีความสุขก่อนที่จะต้องชะงักไปเมื่อมีคนเคาะประตูที่ปิดอยู่หากเป็ชาวบ้านปกตินางคงรีบวิ่งไปเปิดให้แต่เสียงที่เรียกหานางอยู่ด้านนอกนั้นกลับเป็เสียงที่มักจะมาตอนนางปิดร้านยามเย็นอีกทั้งยังลับตาคนและส่วนมากเขามักจะมีของเล่นที่ผู้ฝึกตนกำลังนิยมเอามาให้นางตลอดอีกทั้งน้ำเสียงที่มาครั้งนี้ไม่ใช่น้ำเสียงที่แสดงความเคารพแต่กลับเป็น้ำเสียงที่แสดงออกถึงความกระวนกระวายใจ
“ผู้าุโข้าชางอิ๋นหยินมีเื่เร่งด่วนอยากขอความช่วยเหลือจากผู้าุโขอรับ”
ชางอิ๋นหยินเป็เ้าสำนักคนปัจจุบันของสำนักลู่หยุนร์หากไม่มีเื่เร่งด่วนเขาไม่มีทางมาหานางกะทันหันแบบนี้แน่ เพราะมันเป็การเปิดเผยฐานะของนางแก่ผู้าุโของสำนักตนและสำนักอื่นโดยไม่จำเป็ ลู่หลินขมวดคิ้วก่อนจะออกปากเรียกให้เขาเข้ามา“เข้ามา”สิ้นเสียงประตูหน้าร้านก็เปิดออกเองพร้อมเขตแดนที่กางขึ้นขับไล่ผู้ไม่เกี่ยวข้องออกไปผลักแม้แต่ผู้าุโจินเสียที่เดินตามหลังเ้าสำนักหนุ่มออกไปด้วยเช่นกัน
ผู้าุโจินเสียและศิษย์ที่มีขั้นพลังสูงขึ้นมาหน่อยต่างอ้าปากค้างตาโตเมื่อเขตแดนถูกกาง
“เถ้าแก่เนี้ยเป็ผู้ฝึกตน”ศิษย์ที่อยู่ตรงนั้นร้องออกมาอย่างใทำเอาทางขึ้นสำนักเดือดไปหมดกับข่าวล่ามาแรงนี้
ภายในร้าน
“ผู้าุโข้าต้องขออภัยที่รบกวนความสงบของท่านแต่ว่าเกิดเื่ขึ้นกับอาจารย์อาเล็กของเราหลี่ตงหยางหากเสียเขาไปสำนักของเราคงไม่อาจแข่งกับสำนักเดียวกันได้อีกแน่ขอรับข้าร้อนใจจึงมาขอความช่วยเหลือจากท่าน ขอท่านผู้าุโช่วยด้วยเถิดขอรับ”ชางอิ๋นหยินคุกเขาขอร้องสตรีที่อยู่ตรงหน้า
“ลุกขึ้นมาเ้าจะคุกเขาทำไมพูดกันดีๆก็ได้แล้ว เื่มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือถึงต้องมาหาข้าอย่างเอิกเกริก”นางยังคงไม่เข้าใจ
“ขอรับไม่ว่าจะตรวจสอบอย่างไรก็หาที่มาไม่ได้ตอนนี้ตันเถียนของอาจารย์อาเล็กจวนเจียนจะโดนทำลายอยู่แล้วขอรับ”เขากล่าวอย่างว้าวุ่นใจ
“พาข้าไปดู”นางเพียงให้เขานำนางไปดูว่าอาจารย์อาเล็กของเขาเป็อย่างไร เหรินลู่หลินไม่ได้สนใจสายตาที่มองนางอย่างสงสัยใครรู้หวาดกลัว เคารพ ตื่นเต้น หรือดูิ่ที่ส่งมาจากคนภายนอกอีกทั้งอันสุดท้ายที่มองนางอย่างดูิ่นั้นมาจากสำนักอื่นที่เพียงผ่านมาเขาคงคิดว่านางฝึกไม่ถึงขั้นกระมัง
624
