ในนิยายที่อ่านพอรถชนปุบ นางเอกก็จะวาปไปต่างโลกปับ แต่! ทำไมฉันยังนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลละ แถมยังหายใจไม่ออกปวดตัวไปหมดจนอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด ขณะที่กำลังคิดถึงอุบัติเหตุที่เพิ่งเกิดขึ้นก็ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา เป็หมอหรือเปล่านะ
"อลิซ ได้ยินฉันไหม" เสียงคุ้นหูดัวอยู่ข้างๆ ไม่ต้องลืมตาก็รู้ว่าต้องเป็เพื่อนสนิทอย่างเวนดี้ ดีจริงๆที่ยัยนี่ยังมาเยี่ยมในเวลาแบบนี้
"สภาพปางตายแบบนี้ อลิซไม่ได้ยินหรอก" เสียงอีกเสียงที่คุ้นหูมากกว่าดังขึ้นบ้าง เขาคือเดวิดแฟนหนุ่มของฉันนี่สองคนนี้มาพร้อมกันหรอ
"แต่ก็ยังไม่ตายนี่" เอะ ทำไมบทสนานาสองคนนี้มันฟังดูแปลกๆนะ
"ไม่นานหรอก อย่าลืมสิว่าหมอที่เป็เ้าของเคสนี้เป็คนของใคร" พวกเขากำลังพูดถึงเื่อะไรนะทำไมฉันถึงรู้สึกว่าไม่อยากฟังต่อเลย ช่วยออกไปคุยกันข้างนอกได้ไหม
"หลังจากอลิซตาย เราจะแต่งงานกันจริงๆใช่ไหม" น้ำเสียงออดอ้อนในขณะที่พูดถึงความเป็ความตายของคนอื่นแบบนั้นมันอะไร แล้วแต่งงานอีก ทำไมเวนดี้พูดแบบนั้น
"รอให้ผมได้หุ้นของอลิซมาก่อน หลังจากนั้นเราจะจัดงานแต่งกัน" เสียงเดวิดตอบกลับแล้วพวกเขาก็เดินออกไป บทสทนาสั้นๆไม่ได้ยาวมากมาย แต่กลับทำให้ฉันที่ฟังอยู่ถึงกับตัวชาความเ็ปที่เคยรู้สึกเหมือนจะหายไปชั่วขณะ นี่พวกเขากำลังรอให้ฉันตายเพื่อจะได้อยู่ด้วยกันงั้นหรอ นี่มันเื่บ้าอะไรกัน
"ผมไม่อยากทำแบบนี้เลย อย่าเคียดแค้นกันเลยนะครับ" กลางดึกฉันได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาอีกครั้ง น้ำเสียงไม่คุ้นหูแต่ได้กลิ่นยาจากตัวเขาบางทีนี่อาจจะเป็หมอที่เดวิดพูดถึง ฉันอยากมองเห็นมากแต่ไม่สามารถฝืนเปิดเปลือกตาขึ้นได้ ทั้งๆที่สติยังมีหูยังได้ยินแต่ร่างกายกลับไม่สามารถเคลื่อนไหวส่วนใดได้
หมอคนนั้นยื่นมือมาหยิบเครื่องช่วยหายใจออกแน่นอนว่าสภาพคนที่เกิดอุบัติเหตุรุนแรงมา เมื่อขาดเครื่องช่วยหายใจร่างกายก็คล้ายจะทรุดลงทันที มันทรมานยิ่งกว่าตอนที่ได้ยินว่าสองคนนั้นหักหลักซะอีก การที่อากาศค่อยๆหายไปและรับรู้ถึงความตายอย่างช้าๆนะ ไม่อยากพบเจออีกแล้วได้โปรดหยุดสักที
"แค่กๆ" ในขณะที่ฉันคิดว่าตัวเองคงจะใกล้ตายเต็มทีกลับพบว่ามีอากาศเข้ามากระทันหันและยังมีแสงสว่าง เปลือกตาที่พยายามจะลืมตลอดเวลาเริ่มขยับได้ในที่สุดฉันก็สามารถมองเห็นได้อีกครั้ง ไหนขอดูหน้าคนที่กล้าทำเื่โหดร้ายกับฉันหน่อยเถอะ
"เอ๋!?" แต่พอลืมตาขึ้นมากลับพบว่าฉันอยู่คนเดียวรอบช้างไม่มีใครเลย นอกจากป่า ป่า และป่า เดี๋ยวนะฉันมาทำอะไรในป่าแถมยังเป้นตอนกลางคืนด้วย
"นี่ ฟีโอเน่ ถ้าเธอไม่อยากแต่งงานกับฉันจนถึงกับโดดน้ำตายก็ช่วยหาสระที่มันลึกกว่านี้หน่อยได้ไหม ตั้งใจตายจริงๆไหมเนี่ย?" เสียงยียวนดังมาจากด้านหลัง พอหันไปมองก็พบว่าเป็ชายหนุ่มคนหนึ่งหน้าตาก็ดีแต่ปากหมาชะมัด
แล้วชื่อที่หมอนั่นเรียกก็คุ้นหูซะเหลือเกิน แต่ที่นี่ก็ไม่เห็นมีใครอีกนี่เดี๋ยวนะขอนึกก่อน ฟีโอเน่ ลาลิสเทีย ใช่แล้วนี่มันชื่อนางเอกนิยายที่ฉันกำลังติดงอมแงมเลยนี่ เื่ที่นางเอกทะลุมิติไปในโลกแฟนตาซีและได้เจอกับเนื้อคู่เป็เ้าชาย คาลอส ออฟ คาเมลอน เป็เื่ราวรักโรแมนติกที่อ่านยังไงก็ฟิน แต่จำไม่เห็นได้ว่ามีฉากที่นางเอกจมน้ำด้วย
ช่างเถอะ นี่เราทะลุมิติหรือเนี่ย โอ้ยนึกว่าเื่แบบนี้จะมีแต่ในนิยายซะอีก ดีจริงๆที่สองคนนั้นวางแผนฆาตกรรมฉัน เอาล่ะ เราต้องออกตามหาเ้าชายเพื่อทำให้ความฝันที่มีเป็จริง ลุย!
แต่พอจะลุกขึ้นยืนกลับพบว่าแข้งขาอ่อนแรงจนล้มพับลงที่เดิม แถมไอ้คนปากหมานั่นยังเอาแต่ยืนกอดอกมองด้วยท่าทางกวนประสานอีก นอกจากปากไม่ดียังไม่มีน้ำใจด้วย เลวจริงๆ
"พยายามตายต่อไปแล้วกัน" หลังจากมองความพยายามในการลุกของฉันอยู่นาน ไอ้บ้านั่นก็หมดความอดทนแต่ก่อนไปก็ยังไม่วายทิ้งคำพูดไม่ดีไว้อีกหนึ่งประโยก
"นี่มาช่วยก่อนไม่ได้หรือไง!" แต่ใครจะยอมให้ไปง่ายๆ มาช่วยก่อนสิ
"ช่วย? ก่อนหน้านั้นเ้าบอกเองว่าไม่้าความช่วยเหลือ พอจะตายจริงๆเกิดกลัวขึ้นมาหรือไง"
"ช่างเื่นั้นก่อนไหมล่ะ ตอนนี้้าแล้ว" ตูม! ฉันไม่สนใจท่าทางกวนประสาทนั้นแล้วเอื้มมือไปคว้าผ้าคลุมของเขาไว้ก่อนที่จะไถลลงในสระที่เพิ่งปีนขึ้นมาอีกรอบ และครั้งนี้ไม่ได้ลงมาคนเดียวยังลากอีกคนลงมาด้วย
"ฟีโอเน่! เธอจะฆ่าฉันด้วยคนหรือไง" ชายคนนั้นโผล่พรวดขึ้นมาก่อนจะตลาดเสียงดัง แต่พอเห็นว่าอีกคนกำลังจมก็ได้แต่ยื่นมือไปคว้าแล้วลากขึ้นมาบนฝั่งอย่างทุลักทุเล ทำไมเขาต้องมาเปียกแบบนี้ด้วยนะไม่เข้าใจเลย
"ใครจะไปคิดอะไรแบบนั้น ฉันก็ไม่ได้อยากตายนะ!" หลังจากเถีบงกันอยู่สักพักก็มีเสียงคนวิ่งมา แน่นอนว่าไม่ได้มาคนเดียวมาหลายคนเลย
2K
