“คออ่อนจริงๆ เลยเธอนี่ หึหึหึ!”
“ม่ายยยได้อ่อน สากกกหน่อย คูณณมอมมฉานนน”
โดมินิคพูดหยอกเย้าหญิงสาวตัวเล็ก ที่กำลังคอพับคออ่อน เดินโซซัดโซเซไม่ตรงทาง หญิงสาวตัวเล็กได้ยินคำพูดนั้นชัดเจน จึงเงยหน้าขึ้นมาแก้ตัวให้กับตัวเอง แต่คำพูดที่แก้ตัวดูเหมือนจะไม่มีน้ำหนักเอาเสียเลย เพราะเสียงยานๆ กับท่าทางมันฟ้องให้เห็นชัดเจน ว่าเธอนั้นเมาแล้วจริงๆ
“ฉันมอมเธอน่ะฉันยอมรับ แต่เธอน่ะไม่ค่อยจะยอมรับเลยว่าเมาแล้ว”
โดมินิคยอมรับตามที่ศุภิสราพูด ก็เขามอมเธอจริงๆ อะนะ อยากรู้ว่าเวลาศุภิสราเมาจะเป็ยังไง ซึ่งก็ได้เห็นว่าเธอพูดเยอะ เฮฮาหัวเราะเยอะกว่าเดิม แถมยังใจกล้ามากกว่าเดิมอีกต่างหาก คำพูดประโยคหลังนั้น เขาต่อว่าเธอไม่จริงจัง และก็ไม่ได้เก็บมาเป็สาระอะไรด้วย ก็แค่พูดออกไปเฉยๆ เท่านั้นเอง
“เดินดีๆสิ”
โดมินิคต่อว่าหญิงสาวตัวเล็ก เมื่อเธอพาเขาเดินเซซ้ายเซขวาไปเรื่อย แต่สิ่งที่ได้รับ คือรอยยิ้มหวาน ที่ยิ้มจนตาหยี เขาจึงได้แต่ส่ายหัวยิ้มๆ ก่อนจะตัดสินใจอุ้มร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง ในท่าอุ้มเ้าสาว
“หึหึหึ!”
ศุภิสรายินยอมให้เขาอุ้มแต่โดยดี โดยมือเรียวเล็กยื่นมาโอบกอดคอแกร่งเอาไว้ด้วย เธอมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มในระยะห่างกันไม่ถึงคืบ มองไปก็ยิ้มหวานไป แล้วมีจังหวะหนึ่ง เธอยื่นจมูกมาหอมแก้มสากเขาหนึ่งฟอด ทำให้โดมินิคเลิกคิ้วเข้มหนาขึ้นอย่างประหลาดใจ ก่อนจะหัวเราะชอบอกชอบใจออกมาเบาๆ
ขณะที่โดมินิคอุ้มศุภิสราไปขึ้นรถแท็กซี่ เพื่อไปยังเรือสำราญ เธอก็ซุกซบใบหน้าสวยหวานที่หน้าอกแกร่ง ราวกับลูกแมวขี้อ้อน โดมินิคหลุบตาสีนิลวาวลงมองนิดหน่อย พร้อมกับยกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ก่อนจะพาร่างบางเข้าไปนั่งกันภายในรถแท็กซี่
“ให้ผมอุ้มแทนไหมครับ?”
รถแท็กซี่ขับพามาส่งยังท่าเรือเป็ที่เรียบร้อยแล้ว โดมินิคอุ้มศุภิสราลงมาจากรถ โดยที่เธอกึ่งหลับกึ่งตื่น มาโลนเห็นว่าโดมินิคอุ้มศุภิสราั้แ่ที่ร้านบาร์ พออยู่ในรถแท็กซี่เธอก็นั่งอยู่บนตักแกร่งตลอดการเดินทาง กลัวว่าโดมินิคจะเมื่อย จึงเข้ามาอาสาอุ้มเธอแทน
“ไม่ต้อง!... ผู้หญิงของฉัน ฉันอุ้มเอง”
โดมินิคตวัดสายตามองมาที่มาโลน สายตานั้นแสดงถึงความหวงของเป็อย่างมาก ไม่เพียงแค่สายตา น้ำเสียงเข้มดุนั้นก็ด้วย ที่บ่งบอกได้ชัดเจนเลยว่า โดมินิคหวงผู้หญิงตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนแกร่งของเขามากจริงๆ นั่นจึงทำให้มาโลนต้องเงียบเสียง ถอยร่นออกห่าง
“.........”
มาโลนยืนมองตามแผ่นหลังกว้างบึกบึนอยู่ชั่วขณะ ก็ค่อยเดินตามหลังไปห่างๆ ซึ่งมาโลนก็ให้รู้สึกแปลกใจอยู่มิใช่น้อย ที่โดมินิคดูจะค่อนข้างหวงผู้หญิงตัวเล็กคนนี้มาก มาโลนไม่เคยเห็นโดมินิคหวงผู้หญิงของเขาอย่างนี้มาก่อน มีผู้หญิงคนนี้นี่แหละคนแรกเลยก็ว่าได้
โดมินิคอุ้มศุภิสราเข้าไปในห้องพัก และปิดประตูตามหลังแล้ว มาโลนและลูกน้องของโดมินิคอีกสามคน จึงค่อยพากันเดินกลับไปยังห้องพักของตัวเอง ห้องของพวกเขา ไม่ได้อยู่ห่างจากห้องของโดมินิคมากสักเท่าไร
“ฉันว่าคุณโดมินิคต้องชอบผู้หญิงเอเชียคนนี้แล้วอย่างแน่นอนเลย นายว่าไหม?”
“ใช่ฉันก็คิดว่าอย่างนั้นเหมือนกัน ปกติคุณโดมินิคจะไม่ใส่ใจผู้หญิงขนาดนี้มาก่อน แต่กับผู้หญิงคนนี้ดูออกเลย”
เดฟังโก้เอ่ยออกความเห็นออกมา ระหว่างที่เดินกันไปจนจะถึงห้องพักกันแล้ว ฟองซัวเรสจึงพูดเสริมขึ้นมาอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของเดฟังโก้ เพราะจากที่สังเกตสังกามาหลายวัน ก็ดูจะเป็อย่างนั้น
“เื่ของเ้านาย จะมาพูดกันทำไมวะ”
มาโลนส่งเสียงเข้มดุไปให้คนที่พูดคุยเื่ของโดมินิค เดฟังโก้กับฟองซัวเรสจึงเงียบสงบปากสงบคำไปทันที ส่วนโดนันเร่ที่เงียบเสียงพูดอยู่แล้ว ก็ไม่ได้อะไรมาก คงเงียบอยู่อย่างนั้น
๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑
1
