S Family Love Story

Sol xx Mifa 3

ฉันรีบเดินตามครูประจำวิชาไปถึงห้องพักครูหมวดวิชาวิทยาศาสตร์ พอเข้าไปก็ยกมือไหว้ทักทายคุณครูคนอื่นที่นั่งอยู่ภายในห้อง ครูประจำวิชาท่านคงเอ็นดูฉันไม่น้อยเพราะมีไปแข่งทักษะด้านวิชาการของวิชาเคมีด้วยกันบ่อยครั้ง วันนี้ท่านคงอยากสนับสนุนฉันจึงเรียกให้เข้ามาเอาหนังสือเรียนจากท่าน

“หวังว่าจะช่วยหนูได้บ้างนะลูก” คุณครูเอ่ยบอกเมื่อส่งหนังสือมาให้สามเล่ม เป็นหนังสือติวเข้าคณะที่ฉันสนใจอยู่ในตอนนี้

“ขอบคุณค่ะครู”

“ครูจะรอฟังข่าวดีจากหนูนะ”

“หนูเองก็อยากบอกข่าวดีกับครูค่ะ” รอยยิ้มอบอุ่นถูกส่งมาจากผู้เป็นครู

“เอาละ เตรียมเข้าเรียนคาบบ่ายได้แล้ว”

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะครู” นี่คงเป็นจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้ล่ะมั้งนะ เพื่อที่จะได้เดินในเส้นทางที่ตั้งใจฉันต้องพยายามอีกมากเพื่อทำความตั้งใจนั้นให้สำเร็จ ฉันเข้าเรียนในคาบบ่ายโดยมีซอลเปลี่ยนที่นั่งกับมิลมานั่งข้าง ๆ ฉัน ทั้งยังขยันส่งสายตางอน ๆ มาให้ไม่หยุดหย่อน ฉันเองก็ไม่รู้จะทำยังไงให้เขาหยุดมองฉันแบบนั้นแล้วเหมือนกัน ปล่อยให้เขามองแบบนี้นั่นแหละ

“เย็นนี้ไปด้วยกัน”

“เราอยากไปกับเพื่อน” ฉันรีบเอ่ยบอกกับซอลเมื่อเขากระซิบบอกเสียงเบา

“ไปกับเรา” เขายืนยันเสียงเข้มฉันเองก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธอะไรไปอีก เขาน่ะขับรถมาโรงเรียนเอง มีใบขับขี่อะไรหมดเลยนะ เห็นบอกว่าพี่ชายคนรองพาไปทำ กลายเป็นว่าเวลามาเรียนเขาก็จะขับรถมาเอง คงเป็นเพราะแบบนี้ล่ะมั้งเลยทำให้เมื่อก่อนฉันได้มีโอกาสไปไหนมาไหนกับเขาบ่อยครั้ง ตลกตัวเองจังแอบหลงคิดไปไกลจนตอนนี้กลับต้องมานั่งรู้สึกเจ็บปวดเพราะความรู้สึกตัวเอง

“ให้เพื่อนไปด้วย”

“ได้ ไม่มีปัญหา” พอยื่นข้อเสนอไปเขาก็รีบตกลงทันที เอาเถอะอย่างน้อยก็มีเพื่อนไปด้วยล่ะนะ นั่งเรียนไปอีกเกือบหนึ่งชั่วโมงครึ่งก็ถึงเวลาเลิกเรียน เพื่อนรีบเก็บของออกจากห้องกันส่วนกลุ่มฉันและเพื่อนยังอ้อยอิ่งไม่ยอมลุก มาร์ชกับริคงอนอะไรกันไม่รู้อีกฝ่านง้ออีกฝ่ายก็งอนพึมพำงุ้งงิ้ง ๆ น่ารักดี ตอนเที่ยงยังดี ๆ อยู่เลยไม่รู้ทำไมตอนนี้ถึงงอนกันได้ ฉันมองเพื่อนอย่างสงสัยยังไม่ทันจะได้ถามหรือคุยกับเพื่อนเพิ่มเติมโทรศัพท์ก็ส่งเสียงเรียกเข้า เป็นเบอร์ของผู้เป็นพี่ชายคนโตอย่างพี่มีเงิน ที่โทรเข้ามาในเวลานี้ แต่ว่านะ ฉันไลน์บอกแล้วนี่นาว่าจะไปร้านหมูกระทะกับเพื่อนก่อนกลับบ้านหรือว่าจะมีอะไรด่วนกันแน่

“จ๊ะพี่จ๋า”

(รับเสียงหวานเลยนะ) พี่มีเงินเอ่ยแซว

“อะไรกันเล่า พี่มีอะไรหรือเปล่าวันนี้หนูไปร้านหมูกระทะกับเพื่อนนะคะ” ฉันรีบเอ่ยแจ้งแก่ผู้ที่เป็นพี่ชายทันที

(รู้แล้วครับ แต่เราไปสั่งอะไรไว้ตอนนี้ของมาส่งวันเว้นวันเลย สามวันเจ็ดกล่องแล้วนะ)

“ถามยากจังอะ หนูสั่งไปเยอะมากเลยค่ะ” ตอบพี่ชายพร้อมกับหัวเราะน้อย ๆ เมื่อถูกพี่ชายจับได้ว่าสั่งของอะไรไปบ้าง

(กำไลหินหรือเปล่า)

“ค่ะ ส่วนมากก็ใช่”

(กลับมารีบมาง้อไอ้ตังค์เลย มันตั้งใจซื้อมาให้เราวันสอบเสร็จ แต่เราสั่งมาซ้ำกับแบบที่มันสั่ง มาจากร้านเดียวกันด้วย) พี่มีเงินเล่าเจือเสียงขบขัน ฉันน่ะเป็นพวกชื่นชอบเรื่องกำไลหินมาก ไหนจะด้ายแดงจากจีน แล้วอีกหลาย ๆ อย่าง แต่เรื่องกำไลหินนี่ฉันชอบสะสมด้วยพ่อแม่พี่ชายรู้กันทั้งนั้น แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าพี่ชายจะซื้อมาเซอร์ไพรส์แบบนี้

“อะไรกัน เดี๋ยวหนูกลับไปง้อเองค่ะ พี่จะไปไหนกันไหม”

(ยังไม่มีแพลน พ่อจะพาแม่ไปดินเนอร์ ปล่อยคนหล่อไว้สองคนเนี่ย น้องสาวก็หนีเที่ยว)

“โอ๋ ๆ เดี๋ยวน้องจะรีบกลับนะคะ”

(ดูแลตัวเองดี ๆ ถ้าดึกก็โทรมาจะไปรับ)

“รับทราบ งั้นหนูวางก่อนนะเจอกันค่ะ

(เจอกันไอ้ดื้อ)

“พี่โทรมาเหรอ?” แฟงถามหลังจากที่ฉันวางสายได้ไม่นาน ภายในห้องเรียนตอนนี้มีเพียงฉัน ซอล แฟงและมิล ที่เหลือออกไปกันจนหมดแล้ว

“ใช่ คนอื่นล่ะ”

“ออกไปแล้วล่ะ เจอกันอยู่ร้านเลย”

“อ๋อ เราไปกันเลยไหมหรือยังไง”

“ไปเลยก็ได้ วันนี้แกนั่ง...”

“เราจะนั่งด้านหลังเอง” ฉันรีบออกตัว เพราะรู้ว่าเพื่อนจะให้ฉันนั่งเบาะด้านหน้าคู่กับซอล ตอนนี้ฉันอยากจะถอยออกห่างจากเขาอยู่นะ ดังนั้นที่นั่งตรงนั้นฉันจะไม่นั่งเด็ดขาด ให้มิลกับแฟงแบ่งกันเองแล้วกันว่าใครจะนั่ง เกือบห้านาทีเราทั้งสี่ก็ออกจากห้องเรียนเดินไปยังรถของซอลที่จอดอยู่ไม่ไกล พร้อมแล้วอยากกินหมูกระทะแล้ว

“ฟา มานั่งนี่”

“เราจะนั่งด้านหลัง ซอล! อย่าบังคับเรานะ!” ฉันร้องห้ามเมื่อถูกดึงมือให้ขึ้นไปนั่งบนเบาะรถด้านหน้า พอจะลงซอลก็ยืนกันไว้ทั้งยังหันกลับไปเอ่ยบอกเพื่อนอีกสองคนราวกับว่าก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้พูดอะไรกับเขาไปเพราะถูกบังคับมาแบบนั้นฉันจึงไม่ยอมคุยอะไรกับซอลเลยสักประโยค ระหว่างทางก็ไม่คุยแม้อีกฝ่ายจะเพียรถามไถ่อยู่บ่อยครั้ง มิลและแฟงก็คุยกันอยู่เบาะด้านหลังเพื่อไม่ให้ภายในรถเงียบจนเกินไป

“ฟา...”

“...”

“เฮ้อ ไม่เป็นแบบนี้ได้ไหม” แบบนี้คือแบบไหน?

“...”

“ฟา...” ซอลเรียกเสียงอ่อน

“ซอล ใจเย็นก่อน ตอนนี้ฟามันโมโหอยู่อย่าเพิ่งคุยอะไรเลย รอให้ใจเย็นก่อนเถอะ” มิลเอ่ยเตือนซอล ใช่ตอนนี้ฉันโมโหอยู่และยังไม่อยากจะคุยกับเขา

“ก็ได้” ซอลยอมในที่สุด เมื่อไปถึงร้านหมูกระทะเราก็เดินเข้าไปเลือกที่นั่ง ซอลนั่งลงข้าง ๆ ฉันเองที่ไม่อยากทำให้เพื่อนไม่สบายใจเลยไม่ได้ขยับหนีหรือพูดอะไร นอกจากชวนเพื่อนคุยเรื่องทั่วไป

“มีสอบพร้อมกันหมดไหม” ริคเอ่ยถามเมื่อเรานั่งคุยกันได้สักพัก มือก็ยื่นไปคีบเนื้อบนกระทะพลิกไปมา

“เราอาทิตย์หน้า” มาร์ชตอบ

“เหมือนกัน”

“เราสิ้นเดือน” คราวนี้ฉันบอกเพื่อนไปตรง ๆ แต่ยังไม่ได้บอกว่าจะสอบเข้าคณะอะไรรวมถึงมหาลัยที่จะเข้า

“อ้าว ทำไมไม่พร้อมกันล่ะ”

“ไม่รู้เหมือนกันแก แต่ตารางสอบออกมาแบบนี้จริง ๆ นะ” ฉันยืนยันกับเพื่อน ๆ อีกครั้ง เพราะดูเหมือนเพื่อนจะยังไม่เชื่อกันเท่าไหร่

“เชื่อ ๆ เราเชื่อแกฟา ตื่นเต้นอะ อยากบอกเพื่อนอ่ะว่าเราสอบคณะอะไร”

“เหมือนกัน แต่ก็กลัวจะสอบไม่ได้แล้วเสียใจ” แฟงทำหน้าเศร้า

“ไม่ต้องคิดมาก ทำให้เต็มที่ก็พอ ให้มั่นใจเข้าไว้ อ่ะสามชั้นให้กำลังใจ” มิล คีบสามชั้นใส่จานแฟง คนได้รับกำลังใจยิ้มกว้างหายเศร้าไปเล็กน้อย ในช่วงเวลาที่สับสนในการเลือกเส้นทางเดิน อย่างน้อย ๆ ก็ยังมีเพื่อนที่คอยสนับสนุนและให้กำลังใจ ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนมันยืนยาวจริง ๆ นะ ถ้าอยากจะรักษาเขาไว้ให้นานที่สุด ฉันคงต้องพยายามคิดกับเขาแค่เพื่อนสินะ เพื่อนกันตลอดไป...

====

ใครยังไม่มีอีบุ๊คพี่ซีน และ พี่ซีน สามารถจับจองได้แล้วนะคะ ที่ Meb 

ทุกคน ถ้าเราจะเปลี่ยนจากการอัพจบเป้นการติดเหรียญในบางเว็บที่เราอัพ ไปจนจบเนื้อเรื่อง โดยส่วนที่เราติดเหรียญและในอีบุ๊คจะเหมือนกัน ใครสะดวกแบบไหนก็ซื้อแบบนั้นได้เลย แบบนี้ดีไหมคะ 

เราให้อ่านฟรีและในส่วนอีบุ๊คทำให้เราไปต่อไม่ไหว ^_^ เขินจังมาพูดแบบนี้ แต่เค้าก็หวังว่าทุกคนจะเข้าใจนะคะ 

รักทุกคนนะ