ตอนที่ 19 การเผชิญหน้ากับหยางจิ้น
นักเรียนคนอื่นๆ และคณะกรรมการทดสอบต่างมองด้วยความประทับใจ เสียงกระซิบของนักเรียนคนอื่นเริ่มดังขึ้น “เหว่ยหลิงทำได้ยอดเยี่ยมจริงๆ” “ะุลูกเห็บของเขามีความแม่นยำมาก”
อาจารย์หวังชางพยักหน้าอย่างพอใจ “เหว่ยหลิง เ้าทำได้ดีมาก ะุลูกเห็บของเ้ามีความแม่นยำและพลังที่น่าทึ่ง ข้าภูมิใจในตัวเ้า”
เหว่ยหลิงหายใจหอบเล็กน้อย แต่รู้สึกภูมิใจในตัวเอง “ขอบคุณท่านอาจารย์ ข้าพยายามทำให้ดีที่สุด”
ต่อมาเป็ตาของซ่งหลิน เขาก้าวออกมาข้างหน้าและยกมือขึ้น สร้างเส้นใยไหมทองที่แข็งแกร่งและยืดหยุ่น เส้นใยไหมทองเคลื่อนไหวไปมาในอากาศอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ซ่งหลินใช้เส้นใยในการสร้างอุปสรรคและโจมตีเป้าหมาย
“ปราณเส้นใยไหมทอง!” ซ่งหลินะโพร้อมกับควบคุมเส้นใยในการโจมตีและป้องกัน เส้นใยไหมทองที่เขาสร้างมีความยืดหยุ่นและแข็งแรงพอที่จะรับการโจมตีจากเป้าหมาย
คณะกรรมการทดสอบและนักเรียนคนอื่นๆ ต่างมองด้วยความประทับใจ “ซ่งหลินมีทักษะที่น่าทึ่ง เส้นใยไหมทองของเขามีความยืดหยุ่นและความเร็วที่ยอดเยี่ยม”
อาจารย์หวังชางพยักหน้า “ซ่งหลิน เ้าทำได้ดีมาก เส้นใยไหมทองของเ้ามีความยืดหยุ่นและความเร็วที่น่าทึ่ง ข้าภูมิใจในตัวเ้า”
ซ่งหลินยิ้มและพยักหน้า “ขอบคุณท่านอาจารย์ ข้าพยายามทำให้ดีที่สุด”
การแสดงความสามารถดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง นักเรียนแต่ละคนแสดงทักษะและความสามารถของตนเองในการควบคุมพลังปราณ บรรยากาศในสนามเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความตื่นเต้น
เมื่อการแสดงความสามารถสิ้นสุด อาจารย์หวังชางกล่าวสรุป “นักเรียนทุกคน ข้าภูมิใจในความพยายามและความสามารถของพวกเ้า ข้าหวังว่าพวกเ้าจะนำความรู้และทักษะที่ได้เรียนรู้มาใช้ในการพัฒนาตนเองและช่วยเหลือผู้อื่น”
เหว่ยหลิงและซ่งหลินรู้สึกภูมิใจในตัวเองและรู้สึกว่าการแสดงความสามารถครั้งนี้เป็ก้าวสำคัญในการพัฒนาความสามารถของพวกเขา ทั้งสองคนตั้งใจที่จะฝ่าฟันอุปสรรคและพัฒนาตนเองต่อไปในอนาคต
ยามบ่ายที่สนามฝึกซ้อมของสถาบันหลงหยวน แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมาบนพื้นหญ้าและใบไม้ที่ปลิวไสว สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบ นักเรียนส่วนใหญ่ได้กลับไปพักผ่อนหลังจากการแสดงความสามารถเสร็จสิ้น เหลือเพียงไม่กี่คนที่ยังคงฝึกฝนอยู่ในสนาม
เหว่ยหลิงและซ่งหลินนั่งพักผ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ รู้สึกภาคภูมิใจในความสำเร็จของการแสดงความสามารถที่ผ่านไป แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังเข้ามาใกล้ และเสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังขึ้น
“เหว่ยหลิง เ้าคิดว่าเ้าจะเก่งขนาดนั้นจริงๆ หรือ?” หยางจิ้นเดินเข้ามาพร้อมกับพรรคพวกของเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความไม่พอใจ
เหว่ยหลิงหันมามองหยางจิ้นด้วยสายตาที่มั่นคง “ข้าไม่้าความขัดแย้ง แต่ถ้าเ้า้าทดสอบข้า ข้าก็พร้อมเสมอ”
หยางจิ้นหัวเราะเยาะ “เ้ามันแค่เด็กอ่อน ข้าจะทำให้เ้าเห็นว่าข้าคือใคร”
ซ่งหลินยืนขึ้นข้างเหว่ยหลิงและพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “ถ้าเ้า้าทดสอบเหว่ยหลิง เ้าจะต้องผ่านข้าก่อน”
หยางจิ้นขมวดคิ้วและสั่งพรรคพวกของเขาให้เตรียมตัว “ถ้าเ้าสองคนคิดว่าจะสู้กับข้าได้ ข้าจะทำให้เ้ารู้สึกถึงพลังที่แท้จริง”
การต่อสู้เริ่มขึ้น หยางจิ้นใช้วิชาปราณเพลิงทมิฬของเขา เปลวเพลิงที่รุนแรงพุ่งไปทางเหว่ยหลิงและซ่งหลิน เหว่ยหลิงตอบโต้ด้วยวิชาวายุเหมันต์ กระแสลมเย็นที่หมุนวนรอบตัวเขาสร้างะุลูกเห็บที่โปร่งแสงและแข็งแกร่ง
“วายุเหมันต์!” เหว่ยหลิงะโพร้อมกับปล่อยะุลูกเห็บพุ่งไปข้างหน้า ะุลูกเห็บปะทะกับเปลวเพลิงของหยางจิ้นสร้างเสียงดังสนั่น
ซ่งหลินใช้วิชาปราณเส้นใยไหมทองในการป้องกันและโจมตี เขาควบคุมเส้นใยไหมทองให้พันรอบขาของพรรคพวกของหยางจิ้นและดึงพวกเขาล้มลง
หยางจิ้นไม่ยอมแพ้ เขาเพิ่มพลังปราณในร่างกายของเขาและปล่อยเปลวเพลิงที่รุนแรงขึ้น “ข้าจะไม่ยอมแพ้ต่อเ้าเหว่ยหลิง!”
เหว่ยหลิงรู้สึกถึงความร้อนแรงของเปลวเพลิงที่กำลังเข้ามาใกล้ เขารวบรวมพลังปราณในร่างกายของเขาอีกครั้งและปล่อยกระแสลมเย็นที่รุนแรงกว่าเดิม ะุลูกเห็บที่เขาสร้างมีความเร็วและความแม่นยำมากขึ้น
“ข้าไม่ยอมแพ้เช่นกัน หยางจิ้น!” เหว่ยหลิงะโพร้อมกับปล่อยะุลูกเห็บที่พุ่งตรงไปยังหยางจิ้น
ะุลูกเห็บกระทบเปลวเพลิงของหยางจิ้นและทำให้เปลวเพลิงดับลง หยางจิ้นรู้สึกถึงความเย็นเฉียบที่แทรกซึมเข้ามาในร่างกายของเขา เขาะโด้วยความโกรธ “ข้าไม่ยอมแพ้! แต่วันนี้ข้าจะถอยกลับก่อน!”
หยางจิ้นและพรรคพวกของเขาถอยออกจากสนามฝึกซ้อม ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบและความภาคภูมิใจในความสำเร็จของเหว่ยหลิงและซ่งหลิน
เหว่ยหลิงหายใจหอบแต่รู้สึกภูมิใจ “ข้ารู้สึกว่าเราสามารถทำได้ เราสามารถเอาชนะอุปสรรคและพิสูจน์ความสามารถของเรา”
ซ่งหลินยิ้มและตบไหล่เหว่ยหลิง “เ้าทำได้ดีมากเหว่ยหลิง ข้ารู้สึกว่าเรามีความแข็งแกร่งและมุ่งมั่นมากขึ้น เราจะสามารถฝ่าฟันอุปสรรคและพัฒนาตนเองได้อย่างต่อเนื่อง”
เหว่ยหลิงและหยางจิ้นยืนประจันหน้ากันที่กลางสนาม สายตาทั้งสองคนเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความท้าทาย หยางจิ้นมีท่าทางโกรธแค้นหลังจากที่พ่ายแพ้ในครั้งก่อน เขามาพร้อมกับพรรคพวกที่ยืนล้อมรอบเพื่อให้กำลังใจ
“เหว่ยหลิง ข้าจะทำให้เ้ารู้สึกถึงพลังที่แท้จริงของข้า” หยางจิ้นะโด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความท้าทาย
เหว่ยหลิงยิ้มบางๆ และตอบกลับด้วยความมั่นใจ “ข้าไม่กลัวเ้า หยางจิ้น ข้าพร้อมที่จะสู้เพื่อพิสูจน์ความสามารถของข้า”
การต่อสู้เริ่มขึ้นทันทีที่หยางจิ้นปล่อยพลังปราณเพลิงทมิฬที่รุนแรง เปลวเพลิงพุ่งตรงไปทางเหว่ยหลิงสร้างเสียงฟู่ฟ่าที่ดังสนั่น นักเรียนคนอื่นๆ หยุดหายใจขณะดูการโจมตีที่รุนแรงนี้
เหว่ยหลิงตอบโต้ด้วยวิชาวายุเหมันต์ เขารวบรวมพลังปราณเย็นในร่างกายและปล่อยกระแสลมเย็นที่หมุนวนรอบตัวเขา ะุลูกเห็บที่โปร่งแสงและแข็งแกร่งพุ่งออกไปปะทะกับเปลวเพลิงของหยางจิ้น การปะทะกันของพลังสองฝั่งสร้างเสียงดังสนั่นและทำให้พื้นสนามสั่นไหว
“วายุเหมันต์!” เหว่ยหลิงะโพร้อมกับปล่อยะุลูกเห็บที่รุนแรงยิ่งขึ้น ะุลูกเห็บพุ่งตรงไปทางหยางจิ้นด้วยความเร็วและความแม่นยำ
หยางจิ้นไม่ยอมแพ้ เขาเพิ่มพลังปราณในร่างกายและปล่อยเปลวเพลิงที่รุนแรงขึ้น “ข้าจะไม่ให้เ้าได้ชัยชนะง่ายๆ!”
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เหว่ยหลิงและหยางจิ้นแลกเปลี่ยนการโจมตีอย่างรวดเร็วและรุนแรง พื้นสนามเต็มไปด้วยรอยแผลจากการโจมตีและการป้องกัน นักเรียนคนอื่นๆ มองด้วยความตื่นเต้นและความหวังว่าทั้งสองจะสามารถแสดงความสามารถที่แท้จริงของตนได้
ซ่งหลินที่ยืนอยู่ข้างสนามให้กำลังใจเหว่ยหลิง “เ้าทำได้เหว่ยหลิง ข้ารู้ว่าเ้ามีความสามารถ!”
เหว่ยหลิงรู้สึกถึงกำลังใจจากเพื่อนของเขา เขาเพิ่มพลังปราณในร่างกายและปล่อยะุลูกเห็บที่รุนแรงและแม่นยำยิ่งขึ้น “ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าจะพิสูจน์ว่าข้าสามารถเอาชนะเ้าได้!”
การต่อสู้ถึงจุดที่ดุเดือดที่สุดเมื่อเหว่ยหลิงและหยางจิ้นปล่อยพลังปราณของตนออกมาอย่างเต็มที่ เปลวเพลิงและกระแสลมเย็นปะทะกันสร้างแสงสว่างที่ทำให้ทุกคนต้องหรี่ตา
ในที่สุด เหว่ยหลิงสามารถใช้พลังปราณของเขาเพื่อทำลายเปลวเพลิงของหยางจิ้นและทำให้เขาถอยกลับ หยางจิ้นล้มลงกับพื้นหายใจหอบ รู้สึกถึงความพ่ายแพ้ที่หนักหน่วง
“เ้า...เ้าเก่งมากเหว่ยหลิง ข้ายอมรับความสามารถของเ้า” หยางจิ้นพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง
545
