ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

“ท่านอ๋องอยู่เพียงในวังมาหลายวันมีสิ่งใดขาดเหลือหรือต้องการเพิ่มเติมทรงรับสั่งได้เลยนะพะยะค่ะ” องค์ชายเจ็ดฉวนไป๋เล่อเดินเข้ามาในตำหนักหนึ่งที่มีไว้รับรองแขกซึ่งตอนนี้คนผู้นั้นก็กำลังนั่งอยู่ในศาลาในสวนเขาที่เป็นคนที่รู้จักอีกฝ่ายอยู่บ้าง วันนี้จึงได้มีโอกาสมาเยี่ยมเยือนคนที่อยู่ต่างบ้านต่างเมืองอาจจะไม่คุ้นเคยนัก จะไปไหนก็ต้องระวังตัวเป็นอย่างมากเพราะพึ่งจะมีคนปองร้าย

 “ขอบใจองค์ชายมากแต่เพียงเท่านี้เราก็สะดวกสบายดีอยู่แล้ว”อ๋องสามผู้เป็นอาคันตุกะตอบอีกผู้ที่มาเยือนด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

“ได้ยินเช่นนี้กระหม่อมก็สบายใจ”องค์ชายเจ็ดเอ่ยออกมาเมื่อได้ยิน หลังจากเดินทางกลับมาแล้ว เขายังได้รับหน้าที่อีกอย่างจากผู้เป็นพระบิดาให้ดูแลอาคุนตุกะแขกผู้มีเกียรติผู้นี้อย่างดี

 “ว่าแต่ เราได้ยินมาว่าร้านอาหารเจี้ยนเฉิงอร่อยมากไม่ทราบว่าท่านเคยลองหรือไม่” อ๋องสามลองถามอีกเรื่องออกมาเผื่อคนผู้นี้จะรู้จัก

“อ๋อร้านนั้นเอง กระหม่อนก็เคยให้คนไปหาซื้อมาเช่นกัน อาหารหลายอย่างไม่เคยมีที่อื่นมาก่อนแต่รสชาติอร่อยอย่างยิ่ง ถ้าท่านอ๋องต้องการ กระหม่อมจะสั่งให้คน”

“ไม่ต้องๆถ้าอย่างไรเราจะหาโอกาสออกไปลองเอง” องค์ชายเจ็ดกระตือรือร้นจะสั่งให้คนไปหาซื้อมาให้แต่อีกคนกลับไม่ต้องการ เขาอยากจะไปดูด้วยตัวเองมากกว่า ตอนที่เดินทางเขาก็พอจะได้ยินทหารพูดกันอยู่ว่าอาหารที่ชิงเถาทำนั้นอร่อยแต่ตัวเขานั้นไม่สามารถกินอาหารนั้นได้อย่างน้อยอาหารขึ้นโต๊ะก็ต้องมีกับข้าวไปแล้วสี่ถึงห้าอย่างไหนจะต้องเพื่อความปลอดภัยของเขาจึงไม่สามารถกินอาหารร่วมกับผู้อื่นได้

“ถ้าเช่นนั้นกระหม่อมจะสั่งให้องครักค์คอยอารักขาท่านอ๋องอย่างเคร่งครัด”องค์ชายเจ็ดเอ่ยบอกอีกฝ่าย

“อืม”อ๋องสามเพียงยิ้มเล็กน้อยตอบรับเท่านั้น และหวังว่าจะได้ไปที่ร้านที่เขาว่าเร็วๆนี้

           หลังจากที่เยว่ซินคลอดบุตรชายหรือเจ้าเด็กน้อยนามหมิงซินได้เจ็ดวันพวกเขาก็จัดงานเลี้ยงฉลองในครอบครัวอย่างชื่นมื่นแม้แต่เจ้าหมิงซินตัวน้อยยังร่วมหัวเราะร่ากับพี่ๆอย่างอารมณ์ดีหลังจากนั้นชิงเถาก็ยังใช้ชีวิตปกติเช่นเดิม เพิ่มเติมมาก็คงแผนขยายกิจการส่วนมี่หนิงหยางก็ขาดการติดต่อกับนางไปเลยเพราะเขาต้องจัดการเรื่องต่างๆอีกมากใครๆก็งานรัดตัวทั้งนั้น

“ข้าจะไปเปิดสาขาที่เมืองนี้เจ้าค่ะได้ยินว่าเมืองนี้เป็นเมืองใหญ่อีกเมืองขุนนางที่นั่นก็มากไหนจะมีการค้ากับแคว้นใกล้เคียงอีกน่าจะเป็นเมืองที่เหมาะมากเจ้าค่ะ”ชิงเถาวางแผนที่ตั้งเมืองในแคว้นฉวนอู่แบบคราวๆให้ทุกคนได้ดูนางตัดสินใจแล้วว่าเมืองต่อไปที่จะเปิดสาขาที่สองต้องเป็นที่นี่นี่แหละ

“ลูกว่าเช่นไรพ่อก็ว่าตามนั้นนั่น” จิ้นสิงไม่ขัดข้องอะไร ตอนนี้พวกเขาก็จัดการเรื่องต่างๆได้ดีทุกอย่างอยู่ตัวหมดแล้ว จะเปิดอีกร้านก็คงจะดูแลได้ไม่ลำบาก ถึงแม้ตั้งอยู่ไกลหน่อยแต่ถ้าหาคนที่ไว้ใจได้ให้ดูแลก็ต้องไม่น่าห่วงเท่าไหร่

“แม่ก็ตามใจลูกเลยขอแต่อย่าให้เหนื่อยตัวเองจนเกินไปหล่ะ” นางลี่จูเป็นห่วงว่านางจะทำงานหนักไปมากกว่าจะมีเด็กสาวบ้านไหนที่ทำงานหนักมากกว่าพ่อแม่เหมือนบ้านนี้กัน

“ไม่หนักเจ้าค่ะ”ชิงเถาตอบยิ้มๆ อีกไม่นานหรอก ช่องทางการหาเงินใหม่ใกล้จะเปิดใช้แล้ว

“เป็นไปตามที่คุณชายคิดขอรับสี่เดือนก่อนพวกมันก็การนัดเจอกัน คาดว่าน่าจะเป็นการเจรจาต่อลองเพื่อว่าจ้าง”ในห้องทำงานที่ร้านของกิจการพรรคเหนือเมฆาที่เมืองอี้เมืองใหญ่ทางด้านทิศใต้มี่หนิงหยางนั่งฟังคนของเขารายงานอยู่เงียบๆมาสักพักหนึ่งแล้ว

“แต่นั่นมันก่อนที่จะมีการเตรียมการไปเยือนแคว้นเยว่อู่เสียอีกมันก่อนหน้าที่ข้าไปเกาะนั่นด้วยซ้ำ” มี่หมิงหยางเอ่ยออกมาคนพวกนั้นจะรู้ได้อย่างไรว่าจะมีการจัดตั้งคณะทูตเพื่อไปเยือนยังต่างแคว้น

“เป็นไปได้ที่ว่า”

“พวกมันเตรียมการมาตั้งแต่ต้น”ยังไม่ทันที่คนของมี่หนิงหยางจะพูดต่อ เขาก็เอ่ยเรื่องที่เขาคิดขึ้นมาเสียก่อนคนพวกนั้นอาจจะวางแผนตั้งแต่เรื่องให้ทหารของแคว้นผิดใจกันที่เกาะนั้นแล้วก็ได้แล้วเรื่องก็ลามต่อมาให้เป็นไปตามที่พวกมันคิดไว้

“ขอรับข้าก็คิดว่าเป็นเช่นนั้น”

“ต้องรู้ให้ได้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้บ้าง” มี่หนิงหยางสั่งออกไปอีกความชายที่รายงานเรื่องเสร็จก็ก้มหัวให้ผู้เป็นนายอย่างเคารพและเดินออกจากห้องไป

           ชิงเถาที่มีแผนใหม่ว่าจะเปิดร้านเพิ่มนางจึงต้องเร่งมือสร้างสินค้าหลายๆอย่างให้ได้จำนวนที่เพียงพอเพียงพอให้นำไปจัดเก็บไว้สำหรับขายได้นานหน่อยอีกอย่างที่พวกนางจะต้องสร้างก็คือคนงานที่ไว้ใจได้ให้ไปคุมร้านดูแลอยู่ที่นั้นจะต้องเอาคนจากที่นี่ไปด้วยสักสี่ห้าคนและไปหาคนที่นู้นเพิ่มอีกแต่ครั้งนี้ชิงเถาตัดสินใจแล้วว่าจะซื้อทาสเอา อยู่ไกลหูไกลตาดูแลไม่ได้ทั่วถึงถ้าพวกคนนั้นเป็นคนของนางเองก็จะไว้วางใจได้มากหน่อยถึงจะไม่เต็มร้อยก็เถอะ

“นี่ถุงผ้าพวกนี้พี่จ้างให้คนงานทำเพิ่มขึ้น ได้มาอีกสองร้องใบเจ้ากับคนอื่นๆก็เอาไปลงอักขระก่อนเถอะ” ลี่ถิ

ยื่นห่อที่บรรจุถุงผ้าใบเล็กที่ปักลวดลายแล้วให้ชิงเถา

“ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ”ชิงเถาเอ่ยกับพี่สาวยิ้มๆ ก่อนหน้านี้วันหนึ่งก็สามารถทำได้สิบถึงยี่สิบใบแต่ครั้งนี้สงสัยพี่สาวนางหาคนมาเพิ่มเพื่อเร่งให้ได้ถุงผ้ามาถึงสองร้อยใบในเวลาเพียงสามวันหลังจากที่พูดคุยกันเรื่องจะเปิดสาขาใหม่ไป

“ไม่ต้องขอบคุณอะไรหรอกหน้าที่ของพี่อยู่แล้ว หลังจากนี้ก็ต้องฝากเจ้าและคนอื่นๆต่อ นี่ยังไม่หมดนะตอนนี้พี่ก็ยังเร่งให้คนงานทำงานอยู่” ลี่ถิงบอกน้องสาวยิ้มๆงานส่วนของนางยังจ้างให้คนอื่นมาช่วยได้แต่การลงอักขระต้องฝากชิงเถาและเยว่สือแล้ว เอ้อใช่ตอนนี้หมิงเลี่ยนกับหมิงลู่ก็ช่วยงานได้มากทีเดียวหลังจากที่ทำส่วนนี้ได้

“ให้คนงานทำไปเลยก็ได้เจ้าค่ะพี่ใหญ่แค่รอตรวจงานตอนสุดท้ายก็พอ” ชิงเถาบอกพี่สาวเพราะบางครั้งยังเห็นนางทำเองอยู่

“ตอนนี้พี่ก็ไม่ได้ทำสักหน่อยที่เห็นพี่ทำก็เอาไว้ใช้เองทั้งนั้น” ลี่ถิงตอบน้องสาวยิ้มๆนางรู้น่าว่างานไหนควรแจกแจงให้คนอื่นทำได้ งานไหนต้องทำเอง ที่นางทำอยู่หลักๆตอนนี้ก็คงเป็นเรื่องบัญชีที่เหลือก็เป็นผู้ตรวจความเรียบร้อยเท่านั้น

“เจ้าค่ะข้าก็แค่ไม่อยากใช้งานสาวงามอันดับสองของเมืองหลวงก็เท่านั้น”ชิงเถาแกล้งเอ่ยล้อกับพี่สาวเล่น

“ฮ่าๆๆอะไรกัน ผ่านมาสองสามปีแล้ว พี่แก่แล้วหล่ะ” คำพูดของพี่สาวทำให้ชิงเถาเงียบลงทันทีแก่อะไรนางพึ่งจะสิบห้าสิบหก นี่มันเรื่องบ้าชัดๆ ใช้คำได้ผิดพลาดมากๆ

“เฮ่อๆๆ”ได้แต่หัวเราะแห้งๆไปเท่านั้น พี่สาวนางอยากจะหมายถึงว่าผ่านมาแล้วหลายปีตนจึงไม่ใช่รุ่นที่ประกวดก็ได้เลยใช้คำว่าตนแก่ชิงเถาจะไม่ใส่ใจกับคำพูดพี่สาวมากก็แล้วกัน

“วันนี้คุณหนูของเจ้าไม่เข้าร้านหรือ”เยว่ซ่านจื่อวันได้นี้มีโอกาสออกมาข้างนอกเขาจึงได้มานั่งอยู่ที่ร้านอาหารของตระกูลเจี้ยนเฉิงเพื่อลิ้มลองรสชาติอาหารรายการต่างๆแต่หากว่านั่งอยู่ได้พักใหญ่แล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นแววเจ้าของร้านเสียคนเดียว

“อ๋อวันนี้คุณหนูใหญ่เข้ามาแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้อยู่ที่ห้องทำงานถ้าคุณชายต้องการพบข้าน้อยจะไปตามตัวคุณหนูใหญ่มาให้เจ้าค่ะ” พนักงานสาวที่ถูกถามจึงตอบออกมาทันทีถึงแม้ว่าปกติลูกค้าจะถามหาหรืออยากเจอเจ้าของร้านไม่ใช่ว่าพวกนางจะไปตามมาได้ทุกครั้งแต่บุรุษตรงหน้านางหน้าตาหล่อเหลาดูชั้นสูงมากๆ นางจึงตั้งใจบริการเต็มที่ขนาดที่เขาถามหาคุณหนูของร้านนางก็จะไปตามมาให้อย่างไม่อิดออด

“ไม่ต้องหรอกข้าไม่ได้ถามหานาง” เยว่ซ่านจื่อบอกปัดไปอย่างไม่สนใจพนักงานสาวได้ฟังจึงได้แต่ทำหน้าตางงงวยก่อนจะเดินละจากไปเมื่อหมดหน้าที่นางแล้วลูกค้าบุรุษมาที่ร้านก็ล้วนอยากเจอคุณหนูใหญ่ของนางทั้งนั้นวันนี้โชคดีขนาดไหนที่นางมา พอจะไปตามมาให้ก็บอกว่าไม่ แปลก แปลกจริงๆแต่ดีแล้วหล่ะนางจะได้ไม่รู้สึกผิดนักเพราะคุณหนูใหญ่มีคู่หมั้นหมายแล้วจะมาเจอกับบุรุษอื่นไหนจะรูปงามขนาดนี้ก็ไม่ใช่ดีเท่าไหร่

“มาเสียเที่ยวสินะแล้ววันๆเจ้าทำอะไรกันแน่ชิงเถา”เยว่ซ่างจื่อเอ่ยออกมากับตัวเองเมื่อนึกไปถึงใครอีกคนถ้าเขาจะไปเจอนางที่จวนก็ดูจะตั้งใจจนเกินไป