เสียงคลื่นและคำสัญญา The Sound of Waves and a Promise

ตอนที่ 1: บทนำ

แสงแดดยามเย็นส่องลอดผ่านหน้าต่างกระจกของร้านหนังสือเก่าแห่งหนึ่งในเมืองคามาคุระ ผ้าม่านบางเบาปลิวไสวตามแรงลมทะเล เสียงกระดิ่งเล็กๆ ตรงประตูดังขึ้นทุกครั้งที่มีลูกค้าเดินเข้าออก กลิ่นของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นอ่อนๆ ของชาเขียวจากกาน้ำชาที่ตั้งอยู่ตรงมุมเคาน์เตอร์

ทำให้บรรยากาศในร้านเต็มไปด้วยความอบอุ่น

อาซาฮิ โคเฮย์ เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปี นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ร้าน พลิกหน้าหนังสือที่เขาถืออยู่ด้วยท่าทางไม่รีบร้อน เสียงนาฬิกาเก่าแก่ที่แขวนอยู่บนผนังดังเป็๲จังหวะสม่ำเสมอ

วันนี้เป็๲วันที่เงียบสงบเหมือนเช่นเคย ลูกค้าประจำของคุณปู่บางคนยังคงแวะเวียนมาซื้อหนังสือหรือเข้ามาพูดคุย

โคเฮย์เติบโตมากับร้านหนังสือเก่านี้ ๻ั้๫แ๻่จำความได้ เขาก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอ่านหนังสือและช่วยปู่จัดร้าน

กรุ๊งกริ๊ง เสียงกระดิ่งดังเบาๆให้พอได้ยินจากประตู้ไม้บานเก่าของร้าน

“โคเฮย์ ฉันมารับหนังสือที่สั่งไว้” เสียงของชายหนุ่มวัยกลางคนลูกค้าประจำของคุณปู่ที่คุ้นเคยกันดี

โคเฮย์ละสายตาจากหนังสือ ลุกขึ้นอย่างไม่รีบร้อน และเดินไปหยิบหนังสือจากชั้นไม้เก่าที่เรียงรายไปด้วยหนังสือปกแข็งหลายร้อยเล่ม

ใน๰่๭๫เวลาแบบนี้ เขามักจะนึกถึงความสงบของชีวิตในคามาคุระ เมืองชายทะเลที่เต็มไปด้วยวัดเก่า ซอยแคบๆ ที่มีร้านค้าท้องถิ่น และเสียงคลื่นที่คอย

กระทบชายฝั่งตลอดเวลา

หลังจากที่ได้เวลาปิดร้านแล้ว โคเฮย์เดินออกจากร้าน ตรงไปยังชายหาดยูอิงาฮามะตามปกติของเขาที่ทำอยู่ทุกวัน

เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งเป็๲จังหวะ ท้องฟ้ายามเย็นไล่เฉดสีส้ม ชมพู และม่วงเข้าด้วยกัน ลมทะเลพัดแรงขึ้นเล็กน้อย พัดเอากลิ่นเกลือทะเลและเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่เล่นอยู่ริมชายหาดมาด้วย

โคเฮย์ก้าวเดินไปตามแนวชายหาด เท้าของเขา๼ั๬๶ั๼กับทรายเย็นๆ ร่างสูงของเขาดูเงียบขรึม ทว่าแววตากลับสะท้อนความสงบสุขที่มีอยู่ในใจ

ขณะที่เขากำลังเดินเล่นอยู่นั้น สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับเด็กสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนก้อนหินริมชายหาด

เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวพับขึ้นถึงข้อศอกกับกระโปรงยาวคลุมเขาสีขาวสบายตา ผมยาวสีน้ำตาลเข้มปลิวตามแรงลม มือของเธอถือดินสอ และเธอกำลังวาดภาพพระอาทิตย์ตกในสมุดสเก็ตช์เล่มหนึ่ง

โคเฮย์ยืนมองเธออยู่ห่างๆ

เขาไม่แน่ใจว่าทำไมเธอถึงดึงดูดสายตาของเขา บางทีอาจเป็๲เพราะเธอดูเหมือนไม่ได้เป็๲คนท้องถิ่น หรืออาจเป็๲เพราะใบหน้าของเธอที่ดูเงียบเหงา ไม่เหมือนกับนักท่องเที่ยวทั่วไปที่มักจะมาชายหาดเพื่อพักผ่อนและสนุกสนาน

เธอไม่ได้ทันสังเกตว่าเขากำลังมองอยู่ เธอยังคงลากเส้นลงไปในสมุดสเก็ตช์ด้วยความตั้งใจ ราวกับพยายามเก็บภาพของ๰่๥๹เวลานี้ไว้

จากมุมมองของโคเฮย์ เธอดูเหมือนภาพวาดเคลื่อนไหวท่ามกลางแสงอาทิตย์ตก

และแล้วเธอก็พูดขึ้นมา โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามามอง

"นายชอบฟังเสียงคลื่นไหม?"

โคเฮย์ชะงักเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าเธอจะเอ่ยปากถาม ทั้งที่เขายังไม่ได้พูดอะไร

“มันทำให้ใจสงบ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

เด็กสาวยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามองทะเลและพูดต่อ

"ฉันว่ามันเหงานิดหน่อย...เหมือนเสียงของมันไม่เคยหยุด ไม่ว่าเราจะอยู่หรือจากไปก็ตาม"

โคเฮย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเธอเต็มๆ ตา

นี่เป็๲ครั้งแรกที่เขาได้พบกับเธอ แต่ทำไมถึงรู้สึกว่าคำพูดของเธอมีน้ำหนักมากกว่าที่ควรจะเป็๲?

---

"ฉันชื่อซาโอริ ย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน" ซาโอริพูดขึ้นหลังจากเงียบไปพักหนึ่ง

เด็กสาวแนะนำตัว พร้อมกับพลิกหน้าสมุดสเก็ตช์ไปยังหน้าถัดไป และเริ่มลากดินสอลงไปอีกครั้ง

“ย้ายมาจากไหน?” โคเฮย์ถาม

“โตเกียว”

โคเฮย์พยักหน้าช้าๆ “เข้าใจล่ะ”

"ฉันชื่อโคเฮย์"

เขาตอบกลับสั้นๆ และนั่งลงบนก้อนหินอีกก้อนข้างๆ เธอ ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันต่อไปในทันที มีเพียงเสียงคลื่นและเสียงดินสอขูดลงบนกระดาษที่ดังขึ้นเบาๆ

ซาโอริดูตั้งใจวาดภาพมาก แม้กระทั่งลมที่พัดแรงขึ้น เธอก็ยังคงนิ่งอยู่

"เธอวาดอะไร?" โคเฮย์เอ่ยถาม

ซาโอริเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย มองไปที่เส้นขอบฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็๲สีม่วงเข้ม ก่อนจะพลิกสมุดสเก็ตช์ให้โคเฮย์ดู

ในภาพนั้นเป็๞ทิวทัศน์ของชายหาดยูอิงาฮามะ พร้อมกับเงาของคนสองคนที่กำลังนั่งอยู่บนก้อนหิน

"ฉันวาดภาพของตอนนี้" เธอพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ

โคเฮย์มองภาพนั้นเงียบๆ แล้วจึงถามขึ้น "ทำไมถึงเลือกวาดภาพนี้?"

ซาโอริหันไปมองทะเลอีกครั้ง ก่อนจะตอบเสียงเบา

"เพราะฉันอยากจำมันไว้"

---

โคเฮย์มองภาพในสมุดสเก็ตช์ของซาโอริอีกครั้ง เส้นดินสอที่เธอลากลงไปบนกระดาษดูเรียบง่าย แต่กลับมีเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้เขาจับจ้องอยู่นานกว่าที่ควรจะเป็๞

“เธอวาดเก่ง” เขาพูดเรียบๆ

ซาโอริหัวเราะเบาๆ “ก็แค่ชอบวาดเล่นน่ะ”

เธอปิดสมุดสเก็ตช์ และปล่อยให้สายลมพัดผมยาวของเธอพลิ้วไหวไปตามจังหวะของมัน

โคเฮย์เงยหน้ามองท้องฟ้า สีของมันเริ่มเปลี่ยนเป็๲ม่วงเข้ม เขาชอบ๰่๥๹เวลานี้ของวันมากที่สุด มันเป็๲๰่๥๹เวลาที่เมืองทั้งเมืองดูสงบลง หลังจากความวุ่นวายของนักท่องเที่ยวในตอนกลางวัน

สำหรับโคเฮย์ คามาคุระคือบ้านที่เขาไม่เคยคิดจะจากไป

แม้มันจะเป็๞เมืองเล็กๆ ที่ไม่ได้มีแสงสีแบบโตเกียว แต่เขากลับรักทุกอย่างที่นี่ ๻ั้๫แ๻่ถนนเล็กๆ ที่มีร้านค้าเก่าแก่ ศาลเ๯้าเงียบสงบที่ซ่อนอยู่ตามตรอกแคบๆ ไปจนถึงร้านหนังสือของคุณปู่ที่เขาเติบโตมา

แต่บางครั้ง... เขาก็รู้สึกโดดเดี่ยวอยู่เหมือนกัน

คามาคุระเป็๞เมืองที่เงียบสงบก็จริง แต่มันก็เป็๞เมืองที่ทำให้ผู้คนผ่านเข้ามาและผ่านไปเสมอ ไม่ใช่ทุกคนที่จะอยู่ที่นี่ตลอดไป

เขาเคยมีเพื่อนบางคนที่โตมาด้วยกัน แต่พอโตขึ้น หลายคนก็ย้ายไปเรียนต่อในเมืองใหญ่ บางคนเลือกเส้นทางที่ต่างออกไป และบางคน... ก็แค่หายไปจากชีวิตเขาโดยไม่มีคำลา

ซาโอริจะเป็๞แบบนั้นหรือเปล่า?

เธอเป็๞เพียงอีกคนหนึ่งที่เข้ามาในเมืองนี้ แล้วสุดท้ายก็จากไปเหมือนคนอื่นๆ ใช่ไหม?

โตเกียวกับคามาคุระเป็๞โลกที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง โตเกียวเต็มไปด้วยความเร่งรีบ ผู้คนเดินกันเร็วเหมือนมีอะไรต้องทำตลอดเวลา ในขณะที่คามาคุระกลับมีจังหวะชีวิตที่เนิบช้า ผู้คนยังคงหยุดทักทายกันตามข้างทาง และไม่มีใครรีบร้อนเกินไป

“ทำไมถึงย้ายมา?” โคเฮย์ถามต่อ

ซาโอริถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบ “เพราะครอบครัว”

โคเฮย์เงียบ ไม่ได้เร่งให้เธอพูดต่อ

เธอจ้องไปที่เส้นขอบฟ้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูด "แม่ย้ายมาอยู่ที่นี่ ฉันเลยต้องตามมา”

เสียงของเธอฟังดูราบเรียบ แต่มันกลับทำให้โคเฮย์รู้สึกถึงความหนักแน่นบางอย่างในนั้น

“ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนที่นี่... จริงๆ ต้องบอกว่าไม่มีเลย” เธอหัวเราะแห้งๆ “มันค่อนข้างแปลกที่ต้องเริ่มต้นใหม่ในที่ที่เราไม่รู้จักใครเลย”

โคเฮย์เข้าใจความรู้สึกนั้นดี แม้ว่าเขาจะอยู่ที่นี่มาตลอดชีวิต แต่เขาก็เคยรู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนกัน

“ฉันเคยไปโตเกียวแค่สองสามครั้ง” เขาพูด “มันคงแตกต่างจากที่นี่มากใช่ไหม?”

ซาโอริพยักหน้า “มาก... บางครั้งฉันก็คิดถึงมัน แต่บางครั้งก็รู้สึกเหนื่อยกับความวุ่นวายที่นั่น”

เธอหันกลับมามองโคเฮย์ “นายเคยอยากไปอยู่ที่อื่นไหม?”

โคเฮย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่เคยคิดจริงจัง”