วริษฐา...
“นั่นจะไปไหน?”
เสียงทุ้มๆ แต่ทรงอำนาจของปาสคาล ร้องถามวริษฐา เมื่อเห็นเธอแต่งตัวพร้อมจะออกไปข้างนอก เขาก็ไม่เข้าใจเธอที่ทำไมจะต้องตื่นขึ้นมาั้แ่เช้าอย่างนี้ ทั้งที่เขากับเธอก็พึ่งได้นอนกันเมื่อตอนรุ่งสางนี้เอง แต่จริงๆ ก็ไม่เช้าแล้วนะ เพราะนี่ก็ปาเข้าไปแปดโมงแล้ว
“ฉันจะต้องไปจ่ายหนี้สินทั้งหมด และจะไปดูแม่ของฉันที่โรงพยาบาลด้วย”
วริษฐาตอบคำถามปาสคาลด้วยน้ำเสียงเนืองๆ เพลียๆ ใช่สิเธอเพลียมาก ดูจากสีหน้าและท่าทางก็พอจะดูออก ก็เขาเล่นสูบเอาเรี่ยวแรงพลังของเธอทั้งคืนนี่นะ ไม่ยอมปล่อยเธอให้หลับไห้นอนเลย จะได้นอนก็ไม่กี่ชั่วโมงเอง เธอจึงมีสภาพอย่างที่เห็นนี่ยังไงล่ะ
แต่ถึงจะเหนื่อยล้าอ่อนเพลียมากสักแค่ไหน เธอก็จะต้องไป เพราะวันนี้เธอนัดเ้าหนี้ของแม่ เพื่อเคลียร์หนี้สินให้หมด
“จำเป็ขนาดจะต้องไปวันนี้เลยหรือไง? ไปวันอื่นก็ได้นี่”
ปาสคาลขมวดคิ้วเข้มหนาเข้าหากัน โดยที่ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลจับจ้องมองที่ใบหน้าสวยหวาน ที่แสดงออกถึงความเหนื่อยล้าอ่อนเพลียเต็มที จนทำให้เขาอดสงสารเธอไม่ได้ ที่เขาใช้งานเธอหนักมาตลอดทั้งคืน
ก็ช่วยไม่ได้จริงๆอะนะ ใครอยากใช้ให้เธอหอมหวานไปทั้งเนื้อทั้งตัวล่ะ แถมพอเขาได้แล้วก็อยากได้อีกเรื่อยๆ อย่างไม่รู้จักอิ่ม
“จำเป็ค่ะ เพราะนัดเขาเอาไว้แล้ว ว่าจะต้องไปเคลียร์ให้เสร็จสิ้นวันนี้ ส่วนแม่ก็จำเป็ที่จะต้องไปดู เพราะฉันมีแม่เพียงแค่คนเดียว ฉันจะต้องไป”
วริษฐาถึงจะพูดแบบเหนื่อยๆ แต่เธอก็ให้ขุ่นเคืองปาสคาล ที่พูดราวกับธุระของเธอไม่จำเป็อะไรสักอย่าง ทั้งที่ที่เธอจะไปนี่มันจำเป็หมดนั่นแหละ ไม่ว่าจะไปจ่ายหนี้สินทั้งหมดให้แม่ เพราะเ้าหนี้ขีดเส้นตายให้ไปจ่ายวันนี้ หากไม่จ่ายวันนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นในวันหน้าบ้าง
“งั้นรอก่อน เดี๋ยวผมไปด้วย”
วริษฐาทำท่าจะเดินไปยังประตู แต่ก็ต้องชะงักเท้าค้างอยู่ตรงนั้น เมื่อได้ยินคำพูดของปาสคาล ที่บอกว่าจะไปกับเธอด้วย
O_O
เธอหันไปมองเขาตรงๆ ก็ต้องเบิกตากว้าง ใบหน้าสวยหวานแดงฉาน เมื่อเขาสลัดผ้าห่มหนานุ่มผืนใหญ่ออกจากกายแกร่ง ที่ไม่มีอะไรปกปิด เธอรีบหันหน้ากลับในทันที จึงไม่ทันสังเกตเห็นว่าเขาเดินเข้ามาใกล้ๆ
“เห็นมาทั้งคืนแล้ว ยังจะอายอยู่อีกเหรอ”
ปาสคาลยื่นมือใหญ่มาจับที่ปลายคางเล็ก ให้เธอหันหน้ากลับมามองสบตากับดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลของเขา ซึ่งเขาก็ได้เห็นดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริก และใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่อมากยิ่งขึ้น เขาหรี่ตาลง ปากพูดเย้าหยอก อย่างคนอารมณ์ดี พอพูดจบดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลก็หลุบต่ำลงไปมองปากบางจิ้มลิ้ม
และไม่ทันที่วริษฐาจะพูดคัดค้านอะไรออกมา ปากอันร้อนรุ่มก็ฉกเข้าหาปากบางจิ้มลิ้ม ร่างบางถูกดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง มาเบียดเสียดแนบชิดกันและกัน เขาจูบเกือบๆ ห้านาทีได้ จนร่างบางอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง เขาจึงค่อยๆ ถอนปากออกจากปากบางจิ้มลิ้มช้าๆ และอย่างเสียดาย นี่แค่ใกล้ชิด แค่เริ่มเขาก็ร้อนและเจ็บร้าวซะแล้ว ทำไมเขาถึงติดได้ง่ายก็ไม่รู้สินะ
“.........”
ร่างบางของวริษฐาสั่นเทา ขนอ่อนลุกชูชันไปทั่วตัว ภายในกายวาบหวาม สยิว ซาบซ่าน เมื่อเขาเลื่อนมือใหญ่ลงไปกดสะโพกกลมกลึงให้แนบชิดกับสะโพกแกร่ง ที่ตอนนี้ัอันใหญ่โตเริ่มผงาดตื่นตัวขึ้นมาแล้ว
“เตรียมเสื้อผ้าให้ผมใส่ด้วยนะ”
ปาสคาลยื่นปากอันร้อนรุ่มไปกดจูบหนักๆ ที่ปากบางจิ้มลิ้มอีกหนึ่งที แล้วพูดด้วยน้ำเสียงกระเส่าแหบพร่า ก่อนจะยับยั้งช่างใจ และตัดใจปล่อยร่างบางอันนุ่มนิ่มลื่นมือ เดินอาดๆ หายเข้าไปในห้องน้ำ
วริษฐายกมือเรียวเล็กขึ้นมาทาบที่แก้มนวลเนียนใสทั้งสองข้าง หัวใจดวงน้อยก็ยังคงเต้นแรง และภายในกายก็ยังคงรู้สึกวาบหวาม สยิว ซาบซ่าน วิ่งวนลงไปที่แกนกายอันนุ่มนิ่ม ที่ตอนนี้เธอรับรู้ได้ว่ามันบวม เพราะผ่านศึกหนักมาทั้งคืน
“บ้าจริงเรา คิดอะไรอยู่เนี้ย!”
วริษฐาบริภาษตัวเอง พร้อมกับสลัดความคิดที่นึกถึงเื่เมื่อคืนออกไปจากความคิด แล้วหมุนตัวเดินเข้าไปที่ห้องแต่งตัว เพื่อไปเลือกชุดเสื้อผ้าให้แก่ปาสคาล ตามที่เขาสั่ง
๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐
2K
