(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

เหตุการณ์ที่โลกภายนอกยังคงดำเนินไป แสงแดดยามบ่ายทอดตัวผ่านช่องหน้าต่าง กระทบลงบนพื้นห้องเป็นเงาที่ไหวระริก ภายในความเงียบงันนั้น ร่างของหวงเยี่ยที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงพลันขยับเล็กน้อย เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆสั่นไหว ก่อนจะเปิดออกอย่างเชื่องช้า

ภาพแรกที่สะท้อนเข้ามาในนัยน์ตาคือแสงสว่างที่อบอุ่น ต่อให้มันจะเจิดจ้าเล็กน้อย แต่กลับให้ความรู้สึกสบายอย่างประหลาด

สติที่พร่าเลือนเริ่มกลับคืนทีละน้อย ความง่วงงุนยังคงเกาะกุมอยู่ภายในจิตใจ ทำให้การรับรู้ทุกสิ่งเป็นไปอย่างช้าๆ

หวงเยี่ยกะพริบตาสองสามครั้ง ก่อนจะสูดลมหายใจลึก

และในวินาทีนั้นเอง สิ่งแรกที่ชายหนุ่มสัมผัสได้ไม่ใช่ภาพหรือเสียง หากเป็นความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย

ความหนักอึ้งที่เคยกดทับหายไปจนสิ้น กล้ามเนื้อที่เคยปวดระบมกลับเต็มไปด้วยพลัง เส้นเอ็นที่เคยตึงเครียดบัดนี้กลับผ่อนคลายอย่างสมบูรณ์ ทุกอณูของร่างกายราวกับได้รับการหล่อหลอมใหม่จนแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม

ชายหนุ่มลุกพรวดขึ้นจากเตียงในทันที การเคลื่อนไหวรวดเร็วและมั่นคง ราวกับไม่เคยมีอาการอ่อนล้าใดหลงเหลืออยู่ ก้าวลงจากเตียงอย่างฉับไว ก่อนจะขยับแขน ขา และหมุนตัวไปมาในห้องด้วยความคล่องแคล่ว

ฝีเท้ากระทบพื้นดังเป็นจังหวะ การเคลื่อนไหวแต่ละครั้งเต็มไปด้วยพลังและความยืดหยุ่น

“หึหึ.. ร่างกายฟื้นคืนสภาพอย่างสมบูรณ์แล้ว!”

“คงใช้เวลาประมาณหนึ่งวันเต็มๆเลยใช่ไหมนะ?”

คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

แต่ทันทีที่เอ่ยจบ ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นผ่านเข้ามาในจิตใจในทันที

เพราะบางสิ่งดูเหมือนจะไม่ตรงกับความทรงจำ หวงเยี่ยหยุดการเคลื่อนไหวลงทันที สายตาก้มมองลงมายังร่างของตนเอง เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ในขณะนี้ไม่ใช่ชุดเดิมที่เปียกชื้นและเต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อ กลับกลายเป็นชุดนอนที่สะอาดเรียบร้อย เนื้อผ้านุ่มสบายแนบผิวอย่างพอดี

“เอ๊ะ..?”

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ความสงสัยปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ไม่เพียงแค่เสื้อผ้า แม้แต่สถานที่ก็ยังเปลี่ยนไป

ตัวของเขากวาดสายตามองไปรอบห้องอีกครั้ง และนี่คือห้องนอน ตนเองก็กำลังยืนอยู่ข้างเตียง ทว่าในความทรงจำสุดท้าย ภาพที่ชายหนุ่มจดจำได้ชัดเจนคือ ร่างของตนเองที่ทิ้งตัวลงบนโซฟาด้านนอกห้องนอนโดยไม่แม้แต่จะขยับอีก

แล้วเหตุใดตนเองถึงได้มาอยู่บนเตียงในสภาพเช่นนี้

ความเงียบภายในห้องดำเนินไปเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เสียงคุ้นเคยจะดังขึ้นภายในจิตสำนึก

【เป็นฝีมือของเฟิงหลงอินค่ะโฮสต์】

【นางแวะมาหาโฮสต์แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า รวมถึงอาบน้ำให้กับโฮสต์ในสภาพที่เปลือยเปล่าอีกด้วย】

ประโยคดังกล่าวทำให้ร่างของหวงเยี่ยแข็งค้างในทันที การเคลื่อนไหวทั้งหมดหยุดลงอย่างฉับพลัน

สีหน้าที่เพิ่งจะผ่อนคลายกลับตึงเครียดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“อะไรนะ?!”

แต่ระบบกลับยังคงกล่าวต่อไปอย่างไม่ใส่ใจ

【แถมที่สำคัญ.. โฮสต์ไม่ได้หลับไปเพียงแค่หนึ่งวันเต็มเสียหน่อย?】

【แต่หลับไปถึงสามวันสามคืน เรียกง่ายๆว่าโฮสต์นอนเป็นตายเลย!】

คำตอบดังกล่าวราวกับค้อนหนักที่ทุบลงกลางความคิด

หวงเยี่ยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เวลาที่คิดว่าเป็นเพียงหนึ่งวัน กลับยาวนานกว่านั้นถึงสามเท่า

สีหน้าและแววตาของเขาแปรเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน จากความพึงพอใจกลายเป็นความตกใจปนประหลาดใจ ก่อนจะค่อยๆคลี่คลายกลับเป็นความเข้าใจ มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบศีรษะ ราวกับกำลังเรียบเรียงความคิดของตนเอง

“งั้นเหรอ? ดูเหมือนว่าหลังจากนี้ข้าจะคิดถูกจริงๆสินะ?”

“การไปฝึกฝนยังห้องแรงโน้มถ่วงย่อมทำให้ร่างกายรับภาระหนักมาก!”

“สู้เอาเวลาที่ใช้ในการฟื้นฟูสภาพ ออกไปล่าสัตว์อสูรมังกร.. มันคงเป็นความคิดที่ดีกว่าจริงๆนั่นแหละ!”

หลังจากที่ความคิดภายในจิตใจของหวงเยี่ยได้ตกผลึกอย่างชัดเจนแล้ว

ร่างของชายหนุ่มเคลื่อนไปยังห้องอาบน้ำอย่างรวดเร็ว สายน้ำเย็นไหลผ่านร่างกาย ชำระล้างคราบเหงื่อและความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานให้หลุดหายไปทีละน้อย ความรู้สึกสดชื่นค่อยๆแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย

หยาดน้ำที่ไหลผ่านเส้นผมและไหลหยดลงตามปลายคางสะท้อนแสง ก่อนจะหยดลงสู่พื้นอย่างเงียบงัน

เขายืนนิ่งอยู่เช่นนั้นชั่วครู่ ปล่อยให้ความสงบเข้าครอบงำ จากนั้นจึงปิดสายน้ำและก้าวออกมา

ไม่นานนัก เสื้อผ้าชุดใหม่ก็ถูกสวมใส่ ชุดโค้ทสีดำที่คุ้นเคยแนบสนิทกับร่างกาย เสริมให้รูปลักษณ์ของเขาดูเย็นชาและหนักแน่นยิ่งขึ้น ปลายชายโค้ทพลิ้วไหวเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหว ดวงตาสีฟ้าครามเปล่งประกายอย่างมั่นคง โดยที่มีเป้าหมายชัดเจนอยู่ในใจ

คณบดีหวูเหยียนจี

หนึ่งในนักล่ามังกรที่แข็งแกร่งที่สุดของมหาวิทยาลัยเทพอสูร ผู้ครอบครองเจตจำนงธาตุพฤกษาระดับราชา อาณาเขตป่าอมตะ

พลังที่สามารถแผ่ขยายครอบคลุมพื้นที่และควบคุมสรรพสิ่งในธรรมชาติได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ชื่อเสียงของเขาไม่ได้เป็นเพียงคำเล่าลือ หากเป็นสิ่งที่ได้รับการพิสูจน์ผ่านการต่อสู้กับเผ่าพันธุ์มังกรนับไม่ถ้วน แม้จะไม่อาจเทียบกับราชันย์พงไพรพิฆาตดาราที่หวงเยี่ยครอบครองอยู่ แต่การได้เรียนรู้จากผู้ที่มีประสบการณ์แท้จริง ย่อมเป็นก้าวสำคัญในการเติบโต

“ศิษย์ของผู้แข็งแกร่ง!”

“ข้าจะไปถึงจุดนั้นให้ได้!”

สิ้นคำ ร่างของเขาก็เคลื่อนออกจากบ้านพักในทันที

ฝีเท้าที่มั่นคงก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เส้นทางภายในมหาวิทยาลัยเทพอสูรถูกตัดผ่านอย่างต่อเนื่อง

นักเรียนที่อยู่บริเวณใกล้เคียงต่างหันมามองด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะจำได้ว่าเป็นใคร

“นั่นมันหวงเยี่ยไม่ใช่เหรอ”

“เขากลับมาแล้วจริงๆด้วย”

เสียงกระซิบดังขึ้นเป็นระยะ ก่อนจะค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความคึกคัก

ภายในเครือข่ายแพลตฟอร์ม ข่าวสารแพร่กระจายอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง

《เจ้าชายน้อยหวงเยี่ยกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้งแล้ว》

ข้อความสั้นๆนั้นกลับสร้างแรงสั่นสะเทือนไม่น้อย

ผู้คนเริ่มให้ความสนใจอีกครั้ง บางคนติดตาม บางคนจับตาดู บางคนเพียงรอคอยว่าชายหนุ่มคนนี้จะสร้างหรือก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก

ในขณะที่หวงเยี่ยกำลังเคลื่อนที่ไปตามเส้นทางนั้นเอง

เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากอีกด้าน หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง ก้าวเดินอย่างเอื่อยเฉื่อยราวกับไม่เร่งรีบ ใบหน้างดงามเปล่งเสน่ห์เฉพาะตัวที่ยากจะละสายตา แววตาเจือความลุ่มลึกและเย้ายวนในแบบของผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมาไม่น้อย

รูปร่างของนางอวบอิ่มสมบูรณ์แบบดั่งนาฬิกาทราย หน้าอกใหญ่โตจนเพียงแค่การเดินหนึ่งครั้งก็กระเพึ่อมขึ้นลงไปมา

ยิ่งสวมใส่ชุดและกางเกงขาสั้นหนังสีดำที่แนบเนื้อด้วยแล้ว มันแทบจะสะกดเหล่าผู้ชายให้ตกอยู่ในภวังค์แห่งราคะ

เพียงแค่การเดินผ่าน ก็ทำให้สายตาของผู้คนโดยรอบอดไม่ได้ที่จะมองตาม

“นั่นมัน..”

หวงเยี่ยเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน

แต่เขาไม่ได้หยุด

ทั้งสองต่างเดินตรงเข้าหากันโดยไม่มีใครหลีกเลี่ยง ระยะห่างค่อยๆลดลงทีละน้อย

จนในที่สุด

ทั้งสองก็เดินสวนผ่านกันไป

เพียงเสี้ยววินาที ดวงตาสีฟ้าครามของหวงเยี่ยสบเข้ากับนัยน์ตาสีแดงลุ่มลึกของหญิงสาวในจังหวะที่พอดี

ไม่มีคำพูด

ไม่มีการหยุดชะงัก