“ เอือก!? หายใจไม่ออก ” โซมะตื่นขึ้นมาในห้องของเขาในสภาพที่นอนห่มผ้าหนาเนื่องจากเริ่มเข้าฤดูหนาวที่โลกของเขาแล้ว สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความทรมาณราวกับว่ามีอะไรมาทับร่างของเขา เขาเปิดผ้าห่มออกมาแล้วพบว่าเฟรด้าได้เข้ามานอนที่ใต้ผ้าห่มของเขา
“ เหวอ!? อะไรเนี่ย !? ” โซมะอุทานออกมาด้วยความใที่เฟรด้าเข้ามานอนที่ห้องของเขา
“ อ..อรุณสวัสดิ์~ ” เฟรด้ากล่าวทักทายในสภาพที่สะลืมสะลือ
“ ทำไมเธอถึงมานอนที่ห้องของฉันเนี่ย ”
“ ก็มันหนาวนี่น่า ฉันยิ่งไม่ชอบอากาศหนาวๆซะด้วย ”
“ ถ..ถ้างั้นก็ช่วยลุกออกจากตัวของฉันสักที ”
“ เอ๋ ? มันอุ่นดีออก นายไม่ชอบงั้นเหรอ~ ” เฟรด้าเริ่มขยับค่อยมาใกล้ๆโซมะมากขึ้นเรื่อยๆ รอยยิ้มที่มีเสน่ห์ของเธอมันทำให้ชวนดึงดูดและน่าหลงใหล แต่ในขณะนั้นก็มีเสียงเปิดประตูดังขึ้นมา
“ ข้ากลับมาแล้ว~ รีบตื่นมาทำข้าวเช้าสักที เอ้ะ?! ” ไอรีนเปิดประตูเข้ามาเพื่อที่จะปลุกโซมะแต่เธอต้องใที่เห็นเฟรด้าอยู่ในห้องของโซมะ
“ นี่ยัยเอลฟ์ประหลาดแกจะทำอะไร!? ถอยออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ! ” ไอรีนะโพุ่งใส่เฟรด้าทันที แต่เฟรด้าสามารถหลบหลีกได้
“ ชิ ไม่มีมารยาทบ้างซะเลยนะ หัดเคาะประตูก่อนซะบ้างสิเป็ชนชั้นสูงจริงหรือเปล่านี่ ” เฟรด้าตอบโต้กลับด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ
“ ว่าไงนะ!? ”
“ เอาล่ะพอๆ ฉันจะไปทำอาหารเช้าละ ”
หลังจากที่พูดถึงอาหารเช้าพวกเขาก็ได้สงบลงในทันที ในระหว่างที่กำลังทานอาหารโซมะได้พูดถึงฮาคุขึ้นมา
“ วันนี้ฮาคุก็ไม่มางั้นเหรอเนี่ย ”
“ ก็นะ เผ่าปีศาจเดี๋ยวนี้กำลังเกิดความโกลาหล เพราะต้องทำาในเผ่าพันธุ์กันเองและเขตของเผ่าเ้าฮาคุอยู่ใกล้แดนเผ่าปีศาจด้วย ” ไอรีนได้พูดออกมาตอบคำถามของโซมะ
“ เขตของเธอก็อยู่ใกล้กับเผ่าของฮาคุไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงเธอกลับมาที่นี้ละ ? ”
“ ตระกลูนาตาเซียของข้าแข็งแกร่งจะตายไม่มีข้ากล้าเข้ามาเขตของข้าหรอกแถมวันนี้ข้ามีนัดกับนัทสึกินี่น่า นางจะพาข้าไปดูหนังแล้วก็ไปหมู่บ้านไอศครีมอะไรนี่แหละ ”
“ ( โหไปถึงซัปโปโรเลยเหรอ ดูท่าจะสนิทกันจังนะ ) ”
หลังจากนั้นไม่นานนัทสึกิก็ได้มารับไอรีนที่บ้านของโซมะและโซมะได้ออกไปสั่งเครื่องดื่มเพื่อที่จะส่งเข้ามาที่ร้านและฝากให้เฟรด้าไปทำความสะอาดร้านรอ หลังจากนั้นโซมะก็ได้เตรียมวัตถุดิบและสอนเฟรด้าเื่ทำอาหารไปพลางด้วย เมื่อถึงเวลาเปิดร้านใช้เวลาไม่นานก็มีลูกค้าเข้ามาที่ร้านเป็จำนวนมากจนกระทั่งถึงเวลาที่ร้านของเขาต้องเทเลพอร์ตไปสถานที่อื่น
“ ขอบคุณมากค่ะไว้มาใช้บริการใหม่นะคะ ” เฟรด้ากล่าวลาลูกค้าคนสุดท้าย จากนั้นเธอก็เดินไปเก็บโต๊ะเพื่อที่จะทำความสะอาด
“ นี่ก็ลูกค้าคนสุดท้ายแล้วสินะ ั้แ่เทเลพอร์ตมาที่นี้ก็ไม่มีลูกค้าใหม่เข้ามาเลย ” เฟรด้าบ่นพึมพำออกมา
“ นั้นสินะ ก็ถือซะว่าใช้โอกาสนี้พักผ่อนละกันอ่านี้ของว่าง ” โซมะเสิร์ฟคุกกี้ลิ้นแมวที่มีส่วนผสมของโสมให้เฟรด้าอีกครั้งเพื่อที่จะช่วยฟื้นฟูสีผมของเธอให้กลับมา ณ ตอนนี้สีผมของเธอเริ่มที่จะเปลี่ยนเป็สีเงินมากขึ้น
“ ขอบคุณมากนะ ” เฟรด้ายิ้มกลับกล่าวขอบคุณทำให้โซมะนึกถึงรอยยิ้มของเธอที่เห็นเมื่อตอนเช้านี่และโซมะก็รู้สึกเขินออกมาเล็กน้อย
“ ง..งั้นฉันขอออกไปดูข้างนอกหน่อยนะ ”
“ อื้มระวังตัวด้วยนะ ”
เมื่อโซมะเปิดประตูออกไปแล้วพบว่าร้านของเขาอยู่ที่ดินแดนที่ไหนสักที่หนึ่ง ซึ้งบริเวณรอบๆนั้นเต็มไปด้วยดินแดนรกร้าง เขากวาดสายตามองไปรอบๆเห็นแต่ดินทรายสีแดงและก้อนหินขนาดใหญ่ที่เท่าูเาไม่มีแม้แต่ต้นไม้สักต้นมีแค่พุ่มหญ้าที่แห้งเหี่ยวโซมะยังคงตกตะลึงกับสถานที่แบบนี้อยู่จนกระทั่งมีเสียงของเฟรด้าะโขึ้นมา
“ โซมะเข้ามาในร้านเร็วเข้า!! ”
“ หือ ? ” สิ้นสุดเสียงของเฟรด้ามีหอกพุ่งผ่านหน้าของโซมะขึ้นมาเฉียดแก้มของเขาไปนิดเดียว ด้วยความใเขาจึงล้มลงไปและเฟรด้าก็วิ่งเข้ามาลากโซมะเข้าไปที่ร้าน
“ ม..เมื่อกี้มันอะไรน่ะ ” โซมะยังคงใกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้
“ ดูเหมือนว่าร้านของเราจะเทเลพอร์ตมาที่แดนดินรกร้างของปีศาจน่ะ ”
“ เอ๋!? ”
โซมะและไอรีนยังคงใที่ร้านมาโผล่ที่เดินแดนปีศาจ มีเสียงกระแทกดังขึ้นมาอยู่ด้านนอกของร้านทำให้โซมะและไอรีนวิ่งออกไปดูที่หน้าต่าง รูปร่างของพวกมันตัวสีเขียวผอมแห้งมีปีกที่บางเล็กมีเขาแหลมยาว พกเคียวและหอกเป็อาวุธมีใบหน้าที่หน้าเกลียดเกินจะบรรยาย
“ นั้นมันพวก เจมิดี ” เฟรด้าอุทานออกมา
“ เจมิดี ? ”
“ พวกมันเป็ปีศาจชั้นต่ำน่ะพวกนี้เกิดขึ้นมาจากน้ำลายที่ถุยทิ้งของาาปีศาจ สติปัญญาของพวกมันจึงน้อยนิดมันก็เลยกลายเป็ปีศาจเร่ร่อนน่ะ เห็นนั้นมะ แค่เปิดลูกบิดประตูพวกมันยังทำไม่ได้เลย ”
“ ก..เกิดจากน้ำลายเนี่ยนะ !? ”
“ ยังดีที่ระบบพระเ้าของนายป้องกันความเสียหายของร้านด้วย ”
“ ไม่เป็ไรหรอก ถ้าพวกเขาเข้ามาได้ฉันก็ต้องบริการก็แค่นั้น ”
ผ่านไปนานพอสมควรพวกเจมิดียังคงด้อมๆมองๆร้านของโซมะไปรอบๆ โซมะทำได้แค่รอให้ร้านของเขาเทเลพอร์ตไปที่อื่น และหลังจากนั้นก็มีเสียงกระดิ่งดังขึ้นมาทำไมให้เฟรด้าและโซมะใและหันไปมองทันที
เป็ปีศาจที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ หูยาวตัวสีเขียวมีใบหน้าที่เหมือนกับก็อบลินแต่มีเขางอกขึ้นมาสองเขาบนหัวและมีปีกที่บางเล็ก มีหางยาว มีเกล็ดปกคลุมบางส่วนของร่างกาย
“ { โอ้ ไม่นึกเลยว่าจะมีร้านอาหารของมนุษย์มาตั้งอยู่ที่แบบนี้ } ” ปีศาจตนนั้นกล่าวออกมาแล้วเฟรด้าได้หยิบอาวุธของเธอขึ้นมาเตรียมทันทีแต่โซมะได้สั่งห้ามให้เธอเก็บดาบลงและโซมะได้กล่าวทักทาย “ ยินดีต้อนรับครับ ”
“ { โห…พูดภาษาของเราได้ด้วยอย่างงั้นหรือ } ”
“ เปล่าหรอกครับคงเป็เพราะระบบของร้าน นี่คือร้านอาหารที่มาจากต่างโลกร้านมันจะเทเลพอร์ตไปในสถานที่ต่างๆเองจนมาโผล่ที่แดนปีศาจแห่งนี้ ” โซมะได้อธิบายให้ปีศาจตนนั้นฟังสีหน้าของปีศาจตนนั้นมีท่าทีที่สงสัยขึ้นมา
“ { ระบบอย่างงั้นหรือ ? ถึงว่าข้าไม่สามารถใช้พลังฆ่าเ้าที่ไม่ยอมก้มหัวหรือทำลายร้านของเ้าได้ } ”
“ ค..คุณรู้จักระบบงั้นเหรอครับ !? ” โซมะถามกลับด้วยความใเพราะเขาเองก็อยากที่จะรู้เหมือนกันว่า
“ { ของแบบนี้มีแต่ตัวตนนั้นเท่านั้นที่สร้างมันขึ้นมาได้ ก็นะไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่ตัวตนนั้นสร้างขึ้นมาหรอกนะ } ”
“ ต..ตัวตน ?! แล้วไอ้ตัวตนที่ว่านั้นมันคืออะไร ” เฟรด้าแทรกถามขึ้นมาในท่าทีที่ดูเป็กังวล
“ { หือ ? เอลฟ์อย่างงั้นเหรอน่าสนใจนี่ ข้าไม่ได้เจอเอลฟ์มานานแล้ว…ก็อย่างที่ข้าพูดไป ตัวตน กับ สิ่งมีชีวิต นั้นต่างกันอย่างสิ้นเชิง คำว่าสิ่งมีชีวิต ก็คือสิ่งที่พวกเ้าสามารถมองเห็นมันได้หรือััมันได้ แต่ตัวตนนั้นมันคือสิ่งที่เหนือกว่านั้น ไม่สามารถมองเห็นได้หรือััได้ } ”
“ ( ต..ตัวตนอย่างงั้นเหรอ หมายถึงสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเทพอย่างงั้นเหรอ ) ” โซมะยิ่งใเข้าไปกันใหญ่เมื่อฟังสิที่ปีศาจตนนี้พูด “ ล..แล้วทำไมตัวต้นที่ว่าถึงสร้างไอ้เ้าระบบนี้ขึ้นมาละ ” โซมะได้กล่าวถามอีกครั้ง
“ { เฮ้อ…พวกเ้านี้ถามมากจริงๆเลยถ้าข้าตัดหัวพวกเ้าได้ปานนี้เขาทำไปนานแล้ว แต่เอาเถอะข้าไม่มีเพื่อนคุยมานานแล้ว…ถามว่าทำไมงั้นเหรอ ก็เพราะว่าเบื่อยังไงละ แค่ความบันเทิงก็แค่นั้น } ”
“ โซมะอย่าไปฟังเ้านี้พูดขึ้นมาทั้งหมดนะ ยังไงซะปีศาจก็คือปีศาจอยู่วันยังค่ำ ” ไอรีนได้ะโออกมาเพื่อเตือนสติของโซมะ
“ อ..อ่างั้นคงต้องเปลี่ยนเื่คุยสินะ ว่าแต่คุณลองมาใช้บริการดูไหมครับ ” โซมะรีบเปลี่ยนเื่คุยแล้วลองชักชวนให้ปีศาจตนนั้นมาลิ้มลองอาหารของเขา
“ { เฮ้อ เขาว่ากันว่าอาหารของมนุษย์นั้นรสชาติไม่ได้เื่ที่สุดเลยนี่น่า ถึงข้าจะยังไม่เคยกินก็เถอะ } ”
“ อ..อ้าวแล้วปกติปีศาจเขากินอะไรยังไงงั้นเหรอครับ ” โซมะเริ่มสงสัยสิ่งที่ปกติปีศาจนั้นกินอะไร
“ { ปีศาจตนอื่นนั้นข้าไม่รู้หรอกนะ แต่ปกติข้าจะกินพวกสัตว์มอนสเตอร์บ้าง กินสัตว์ปีศาจบ้าง } ”
“ แล้วทำยังไงกับมันงั้นเหรอครับ ? ”
“ { ทำยังไงน่ะเหรอ ? ก็กินมันเข้าไปทั้งอย่างงั้นหรือไม่ก็ย่างกินก็แค่นั้น } ”
“ ห๊า!? ” โซมะและเฟรด้ายังคงใกับวิถีชีวิตของปีศาจตนนี้ซึ้งพอฟังจากปากปีศาจตนนี้โดยตรงทำให้สิ่งที่เคยคิดอยู่ในหัวกลับเปลี่ยนไปในทันที
“ { ถ้าพูดถึงขนาดนั้นละก็ ข้าจะขอลองชิมมันดูหน่อยละกันอาหารของพวกมนุษย์ต่างโลกเนี่ย } ” ปีศาจตนนั้นได้เดินไปนั่งที่โต๊ะและเฟรด้ายังคงลังเลเล็กน้อยและเดินเอาใบเมนูไปให้
“ { อืม…เป็เมนูที่แปลกหน้าแปลกตาจริงๆ } ” ในขณะที่ปีศาจตนนั้นกำลังเลือกเมนูอาหารอยู่นั้นโซมะก็ได้ใช้งานระบบวิเคราะห์เพื่อส่องสถานะปีศาจตอนนั้น
ชื่อ : อุปส์กา
เผ่าพันธุ์ : ปีศาจ ( ดาร์คก็อบนอกรีต )
อายุ : 5900 ปี
อาหารที่ชอบ : -
อาหารที่ไม่ชอบ : -
สภาพร่างกายของผู้บริโภค : ไม่แน่นอน
“ ( 5900 ปี!? เป็ะหรือไงเนี่ย ชื่อดาร์คก็อบนอกรีต ? น่าจะเป็ประเภทสินะ แถมไม่มีอาหารที่ชอบหรือว่าชอบเลย สภาพร่างกายมันก็ขึ้นว่าไม่แน่นอนอีก อะไรกันเนี่ย!? ) “
“ { อืมเลือกไม่ถูกเหมือนกันแฮะ…งั้นเอามาให้หมดเลยละกัน } “ ปีศาจตนนั้นสั่งอาหารทันที
“ ม..หมดเลยอย่างงั้นเหรอคะ ?! “ เฟรด้ากับโซมะยังคงใกับคำพูดของปีศาจตนนั้น
“ { ใช่...ข้าบอกว่าเอามาทั้งหมดเลยในเมนูที่เ้ามี เอามาอย่างละหนึ่งอย่างแล้วก็เครื่องดื่มทั้งหมดเลย } “ ปีศาจตนนั้นยื่นกรานที่สั่งอาหารในเมนูทั้งหมด เฟรด้ามีท่าทีที่เป็กังวลออกมาทำให้ปีศาจตนนั้นกล่าวออกมาอีกว่า “ { ไม่ต้องเป็ห่วงเื่ค่าอาหารหรอก ข้ามีจ่ายแน่ๆให้สัตย์ด้วยชื่อของข้าอุปส์กา } “ เฟรด้ายังคงใที่ปีศาจตนนี้มีชื่อเรียกซึ้งนั้นหมายความว่าเขาเป็ปีศาจที่มีชนชั้นสูง เฟรด้าตอบตกลงและไปคุยกับโซมะในทันที
“ ฉันคิดว่าเ้านั้นคงมีแผนอะไรอยู่แน่ๆ “ เฟรด้ากระซิบพูดคุยกับโซมะ
“ ไม่หรอกมั้ง เขาก็แค่้าที่จะชิมอาหารของมนุษย์นั้นแหละเลยสั่งมาเยอะแบบนั้น งั้นเธอช่วยเสิร์ฟเครื่องดื่มและกับแกล้มที่ทำได้ง่ายที่ฉันสอนไปก่อนนะ พอเสร็จแล้วค่อยมาช่วยฉันทำเมนูหลักกัน “
“ ได้ “
โซมะได้วางแผนที่จะเสิร์ฟเครื่องดื่มง่ายๆและกับแกล้มไปก่อนจึงให้เฟรด้ามาช่วยจัดการในส่วนนั้นแต่ทว่า จู่ๆก็มีหน้าต่างระบบขึ้นมา
[ ระบบเควส ]
[ ปีศาจนั้นขึ้นชื่อเื่ของความเ้าเล่ห์และหลอกลวง ยิ่งเป็ปีศาจระดับสูงที่มีชื่อก็ยิ่งมีสติปัญญามากขึ้น เพราะแบบนั้นมนุษย์จึงตกเป็เหยื่อของปีศาจได้ง่ายด้วยการหลอกล่อด้วยกิเลสตัณหาและความอยากรู้อยากเห็นของมนุษย์ แต่ถ้าปีศาจที่ได้ให้สัตย์จริงก็มักจะให้คำมั่นสัญญาด้วยชื่อของเขาเอง ]
[ ภารกิจ : ทำอาหารและเครื่องดื่มอะไรก็ได้ให้ปีศาจอุปส์กาพูดคำว่า “ อร่อย “ ]
[ รางวัล : สิ่งที่อุปส์กาจะให้เป็ค่าอาหาร ]
[ ล้มเหลว : ระบบระงับความรุนแรงจะถูกผนึกและจะไม่สามารถเทเลพอร์ตไปไหนได้ในเวลา 1 วัน ]
[ ระยะเวลา : สิ้นสุดทันทีเมื่ออุปส์กาออกจากร้าน ]
“ ( น..นี้มันเหมือนความว่ายังไงกัน !? หรือว่า... ) “ โซมะได้หันไปมองที่ปีศาจตนนั้นที่กำลังยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
7K
![[จบ] แต่งก่อนค่อยรักกัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673430100_78053029.webp)
