ความรู้สึกของเรนเดลกลับมาที่ปัจจุบันอีกครั้ง ทุกคนจ้องเรนเดลเป็สายตาเดียว โคโตโนฮะและอาจารย์มองเขาด้วยสายตาชื่นชม ที่เห็นรัศมีเวทสีรุ้งกางบนหัวของเรนเดล ราวกับร่มศักดิ์สิทธิที่คุ้มกันภยันอันตรายให้นายของมัน ไอรินมองเขาด้วยท่าทางตกตะลึง ส่วนเบนกลับมองเขาด้วยสายตาอิจฉา
มีเพียงอาจารย์คนเดียว ที่มองมหาเวทแล้วใจนอ้าปากค้าง เธอสังเกตุถึงวงเวทสีดำมืด ที่แอบซ่อนทับซ้อนในวงเวทสีรุ้งเอาไว้ เด็กตรงหน้าเธอทำพันธสัญญากับเวทธาตุมืดพร้อมๆกับเวทธาตุแสงไปด้วย ไม่เคยมีเหตุการณ์นี้มาก่อน
“ยินดีด้วยนะคะ คุณเรนเดล” โคโตโนฮะกล่าว “ฉันซึ่งสืบเชื้อสายมาจากมิโกะศักดิ์สิทธิ พอจะมีความชำนาญในพลังแห่งแสงอยู่บ้าง ถ้าไม่รังเกียจฉันยินดีช่วยคุณฝึกฝนค่ะ”
“งั้นต้องขอรบกวนด้วยนะครับ” เรนเดลกล่าวอย่างถ่อมตัว “คิดว่าจากนี้ไปผมคงต้องขอคำแนะนำจากคุณไทจิล่ะ เพราะทางนี้เองก็ไม่ถนัดธาตุแสงมากนัก”
“สุดยอดเลยล่ะเรนเดล” ไอรินกล่าวด้วยความประทับใจเช่นกัน “ที่ผ่านมาฉันมองนายผิดไปจริงๆ นายนี่มันพยัคฆ์ซ่อน ัหมอบชัดๆ”
บรรยายกาศในห้องมีแต่คนรู้สึกชื่นชมยินดีกับเรนเดล ยกเว้นเพียงคนๆเดียว นั่นคือเบน เขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ เพราะคนที่เขาคิดว่าจะไม่ผ่านอย่างแน่นอน กลับได้รับบทตัวเอกในงานนี้
“โถ่ นึกว่าเจ๋งหรอวะ แค่ได้คัมภีร์มหาเวทเล่มเดียว ยืดเลยนะแก” เบนเดินเข้าไปหาเรนเดล ก่อนจะผลักไหล่เขาออกไปไกล “ไอ้กระจอกอย่างแกน่ะ ยังไงก็ไม่สามารถอยู่ในวังได้หรอก ไปเป็นักบวชขอเศษเงินชาวบ้านซะ”
“ถ้าลงมือกับกษัตริย์ของตัวเองอีกแค่ครั้งเดียว ฉันจะจัดการคุณซะ” โคโตโนฮะกล่าวด้วยน้ำเสียงโมโหแทนเรนเดล “ที่บ้านเมืองของฉันน่ะ เชื้อสายขุนนางเขาไม่กำแหงกับนายของตัวเองหรอกนะคะ”
“กล้ามาสั่งสอนฉันหรือ ไอ้ไพร่ต่างชาติ” เบนกล่าววาจาอวดดีใส่โคโตโนฮะทันที “ผู้หญิงอย่างพวกแกมันก็แค่นางบำเรอที่มีหน้าที่ให้กำเนิดเชื้อสายของผู้ชายเท่านั้นแหละ อย่าคิดว่าอยู่ในวรรณะนักบวชและจะมาทำตัวสั่งสอนฉันได้นะ”
“มาว่าฉันเป็ไพร่ นายน่ะเป็ใคร ใหญ่มาจากไหน” โคโตโนฮะเองก็เริ่มโมโห ถึงขั้นถามตำแหน่งหน้าที่ของอีกฝ่าย เพราะเธอมั่นใจว่าเชื้อสายอุปราชอย่างเธอ ไม่ด้อยกว่าอีกฝ่ายแน่ๆ
“มันจะมากไปแล้วนะเบน” ไอรินกล่าวสมทบต่อทันที “เมื่อก่อนเราไม่พอใจเรนเดล...ไม่สิ เ้าชายที่ท่านทรงอ่อนแอ แต่ตอนนี้พระองค์ได้พิสูจน์แล้ว ว่าพระองค์มีความสามารถที่แท้จริงซ่อนอยู่ ขุนนางอย่างเราควรยอมรับ และให้โอกาสนะ”
“นังแพศยา” เบนชี้หน้าไอรินด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา ใบหน้าเขาแดงก่ำ “นี่แกคิดจะทรยศตระกูลราฟบลัดหรือไง ถึงเข้าข้างมันน่ะ”
“ฉันตัดสินใจแล้วล่ะ” อาจารย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเหลืออด หลังจากที่เธอทนฟังอยู่นาน “ฉันขอไล่เบน เดวิดสันออกจากโรงเรียน ไม่เพียงแค่รั้วโรงเรียนมาเกีย แต่คุณจะไม่มีสิทธิมาเหยียบเมืองอาร์คาเดีย ศูนย์กลางของเวทมนตร์อีกตลอดไป”
ก่อนที่เบนจะได้ชี้นิ้วด่าอะไรอาจารย์ วงเวทสีดำก็ปรากฏใต้เท้าของเบน เขาถูกดูดหายไปจากบริเวณนั้นทันที
“อย่ากลัวไปเลยนะทุกคน” อาจารย์กล่าวอย่างอารมณ์ดี “เด็กคนนั้นจะถูกส่งไปที่รถม้าของตน และจะมีทหารจากส่วนกลางไล่เขากลับเมืองของตัวเอง”
“ดูท่าเขาจะเกิดมาจากกระบอกไม้ไผ่นะคะ” โคโตโนฮะกล่าว “ถึงดูถูกผู้หญิงได้ขนาดนั้น”
คำพูดของโคโตโนฮะ ทำเอาไอรินและเรนเดลหัวเราะลั่นทันที อาจารย์เองก็อดไม่ได้ ขำไปกับพวกเขาด้วย สถาณการณ์ตึงเครียดดูเหมือนจะถูกคลีคลายแล้ว
“ฉันเคยปฏิเสธการหมั้นหมายกับเขาน่ะ” ไอรินกล่าวเสียงเรียบ “และคู่หมั้นคนปัจจุบันของเบน ก็พึ่งขอถอนหมั้นไป หลังจากเขาเผลอลงมือทำร้ายเธอเข้า ตอนนี้เบนกลายเป็บุคคลอันตราย ไม่มีพ่อแม่ฝ่ายหญิงคนไหน อยากหมั้นหมายกับเบนเลยแม้แต่คนเดียวน่ะค่ะ ั้แ่นั้นมาเขาก็เลยกลายเป็พวกดูถูกผู้หญิง และมองเพศแม่ต่ำกว่าตลอด”
“สมควรล่ะค่ะ” โคโตโนฮะกล่าวก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ “เป็ประเทศฉันไอ้หมอนั่นโดนจำคุกไปแล้ว”
“ช่วยไม่ได้นี่คะ” ไอรินกล่าวพลางมองไปที่เรนเดล “ในตอนนี้กษัตริย์ของประเทศเรา อ่อนแอและไร้ความสามารถ จนขุนนางแบ่งพรรคแบ่งพวก กระจายอำนาจกันเป็ว่าเล่น คงต้องรอการปฏิวัติครั้งใหญ่จากพระองค์”
“ขอโทษนะ ที่ฉันมันไม่เอาไหน” เรนเดลกล่าวพลางถอนใจ “รอเรียนจบจากที่นี่ก่อน จะรีบแก้ไขให้ว่องเลย”
“ค่ะ เ้าชาย” ไอรินกล่าวพลางส่งยิ้มให้กับเรนเดล “ฉันในตอนนี้ ยอมรับท่านแล้วล่ะค่ะ และเชื่อว่าท่านจะต้องเปลี่ยนแปลงดินแดนของเราให้ดีขึ้นอย่างแน่นอน”
“อะแฮ่มๆ” อาจารย์หญิงไอเบาๆ “ยังเหลือการทดสอบคนสุดท้ายอยู่นะคะ ผู้สมัคร”
ไอรินพยักหน้า เธอจับลูกแก้วขึ้นมาไว้บนฝ่ามือของเธอเอง เธอเตรียมใจจะตอบอาจารย์แล้ว ว่าเธอมองอักขระไม่เห็น แต่ทว่าจู่ๆเธอกับเห็นอะไรบางอย่าง หัวใจของเธอพองโตทันที
“หนูเห็นค่ะ อาจารย์” ไอรินกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น อักขระที่เธอเคยมองไม่ออก เปล่งประกายสีทอง พร้อมข้อความปริศนาปรากฏขึ้นมา
“คมอาวุธที่เชือดเฉือนหัวใจของคนอื่น จงปลดมันออกเสีย”
เรนเดลพยายามกลั้นหัวเราะ เมื่อไอรินอ่านข้อความของเธอจนจบ ทำเอาไอรินหน้าแดงก่ำ
“ตลกอะไรยะ เรนเดล” ไอรินกล่าวเสียงสูงทันที ใบหน้าเธอแดงก่ำ ตอนนี้เธอกลับมาเรียกเรนเดลด้วยชื่อเหมือนเดิมแล้ว
“ไม่รู้สึกหรือ ว่าข้อความมันกำลังสั่งสอนเธอน่ะ” เรนเดลกล่าวพลางกลั้นหัวเราะ แต่อดไม่ไหว เขาเผลอปล่อยก๊ากออกมาดังลั่น
“รู้น่า ไม่ต้องย้ำหรอก” ไอรินกล่าวพลางหลบหน้าเรนเดล เธอรู้ว่าที่ผ่านมาเธอทำอะไรเรนเดลไว้บ้าง
“นักเรียนจ๋า ตอนนี้พวกเธอทั้งสามคนได้รับการคัดเลือกจากศิลานักปราชญ์แล้ว ขั้นต่อไปเป็การสอบสัมภาษณ์กับศิลานักปราชญ์ต่อ เพื่อค้นหาธาตุเอกลักษณ์ในตัว จงไปที่อาคารกระจก หลังจากนั้นเธอจะได้รับการทำนายว่าเอกลักษณ์ธาตุของเธอคืออะไร แม้แต่อาจารย์ก็ไม่อาจจะรู้ได้”
“ศิลานักปราชญ์คืออะไร ทำไมถึงไว้ใจให้ค้นหาเอกลักษณ์ธาตุแทนอาจารย์คะ” จู่ๆไอรินก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย มันเป็สิ่งที่เธอข้องใจ เพราะเธอเองก็เกือบจะไม่ผ่านจากการตัดสินของศิลาเช่นกัน
“ศิลานักปราชญ์ คือสื่อกลางที่มนุษย์ใช้ติดต่อกับคัมภีร์พระเวท คัมภีร์มหาเวทต้นกำเนิดเล่มแรก ที่มาจากพระเ้าโดยตรง และเป็ปฐมเวทของพวกเราเหล่าจอมเวท” เรนเดลกล่าวอธิบายให้ทุกคนฟัง “และนอกจากมันจะบรรจุทุกสรรพวิชาในจักรวาลแล้ว ยังเชื่อกันว่าศิลานักปราชญ์ทำหน้าที่เป็สื่อกลางระหว่างมนุษย์ กับตัวตนของสิ่งมีชีวิตที่เหนือกว่าพวกเรา”
“ให้คะแนนเต็มสิบจะ นักเรียนจ๋า” อาจารย์กล่าวพลางตบมือรัวๆ เรนเดลโค้งคำนับเล้กน้อย“ไว้ถึงคาบฉันสอนวิชาเวทมนตร์มืดขั้นกลาง ฉันจะให้คะแนนเธอนะจ๊ะ เรนเดล”
“ปีนี้มีนักเรียนสอบผ่านกี่คนหรือคะ” โคโตโนฮะเอ่ยถามด้วยความสงสัย เรนเดลและไอรินก็พลอยสนใจไปด้วย
“ปีนี้มีคนสอบผ่านหนึ่งร้อยหนึ่งคน จากเก้าร้อยสิบหกคนน่ะจ๊ะ นักเรียนจ๋า” อาจารย์ตอบยิ้มรับอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะเตรียมตัวเก็บข้าวของ งานของเธอจบลงแล้ว
ทุกคนต่างก้มหัวขอบคุณอาจารย์ ในขณะที่อาจารย์กำลังเก็บข้าวของนั้น เธอมองมาที่เรนเดล ก่อนจะตัดสินใจกล่าวบางอย่าง
“ถึงแม้เธอจะได้มหาเวทแห่งแสงสว่าง และคงถูกชี้ชัดแล้วว่าธาตุเอกลักษณ์ของเธอน่าจะเป็ธาตุแสง แต่ฉันถูกชะตากับเด็กฉลาดอย่างเธอแล้วสิ ฉันยินดีรับเธอเป็ศิษย์เอกนะ ถ้าเธอสนใจ”
“ขอบคุณครับอาจารย์” เรนเดลโค้งคำนับขอบคุณ ก่อนอาจารย์จะก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
“อย่าพึ่งดีใจเก้อละ เรนเดล” ไอรินกล่าวก่อนจะกระทุ้งสีข้างของเขาเบาๆ “อย่าลืมนะว่าจุดสูงสุดของนายต้องเป็จอมเวทสีแดงให้ได้น่ะ หนทางของนายยังอีกยาวไกลนะ”
“ฉันรู้น่าไอริน” เรนเดลกล่าว “หากฉันไม่รีบพัฒนาตัวเอง ได้โดนฟรังซัว์กับเธอแย่งชิงบัลลังค์กันพอดีน่ะสิ”
ไอรินที่กำลังรู้สึกว่าเริ่มใกล้ชิดกับเรนเดล จู่ๆก็ถูกดึงกลับสู่โลกแห่งความเป็จริง เธอเป็หนึ่งในคนที่ทำให้เขาลำบาก และมีส่วนในการที่ทำให้เขาต้องมาเดิมพันธ์กับพ่อของเธอ และตัวเธอในตอนนี้ ยังหมั้นหมายกับคู่แข่งในราชบัลลังค์ของเรนเดลอีก เธอไม่มีสิทธิจะเคียงข้างเขาเลยด้วยซ้ำ
“พวกเรารีบไปพบศิลานักปราชญ์กันต่อเถอะค่ะ” โคโตโนฮะกล่าวก่อนจะจับมือของเรนเดล และดึงเขาเดินไปด้วยกัน เรนเดลไม่มีทีท่าขัดขืน แถมยังจับมือตอบและเดินไปกับอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย
ไอรินมองเรนเดลเดินเคียงข้างกับโคโตโนฮะไปอย่างช้าๆ เธอหยุดนิ่งอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ทั้งสองคนเดินจากเธอไปไกล สองเท้าของเธอที่คิดจะเดินตามมันช่างดูหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก หัวใจของเธอเจ็บแปลบ จู่ๆเธอก็รู้สึกว่าตัวเองเป็ส่วนเกิน
ทางด้านของเรนเดลเมื่อชาติที่แล้วเขาสนใจแต่ฝึกวิชา จึงไม่เคยข้องแวะกับเื่ของผู้หญิง อันที่จริงแล้วเขากำลังตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย เขาไม่แน่ใจว่านี่จะเป็วิธีการแสดงให้รู้ว่าผู้หญิงสนใจเขาหรือไม่ หรืออันที่จริงแล้ว เขากำลังคิดไปเอง
“เรนเดลคะ คุณมีพลังเวทสะสมในร่างเทียบเท่ากับการฝึกถึงห้าปีสินะคะ” จู่ๆโคโตโนฮะก็กล่าวขึ้น ก่อนจะกำมือของเรนเดลแน่นกว่าเดิม เขารู้สึกได้ว่าเธอโคจรพลังเวทเล็กน้อยมาในร่างของเขาเพื่อตรวจสอบ เรนเดลเข้าใจแล้ว ทำไมเธอถึงจับมือของเขา
เรนเดลแอบเสียใจเล็กๆ ที่รู้ว่าเขาคิดไปเอง เธอไม่ได้คิดอะไรกับเขาเป็พิเศษ แค่อยากตรวจสอบพลังของเขาก็เท่านั้น
“ฝึกตามมีตามเกิดน่ะครับ” เรนเดลกล่าว “ผมตั้งใจจะฝึกฝนให้หนักกว่านี้ เมื่อได้เข้าเรียน”
“การที่คุณมีพลังเวทสะสมในร่างถึงห้าปี ทั้งที่อายุเท่ากับฉัน ทั้งชีวิตของคุณคงจะถูกเคี่ยวเข็ญอย่างมากเลยสินะคะ” โคโตโนฮะพูดด้วยน้ำเสียงเห็นใจ “ฉันได้ยินที่พูดกันเมื่อกี้นะคะ ว่าคุณเรนเดลถูกบังคับให้ต้องไปถึงระดับจอมเวทสีแดง...คนในวังของคุณช่างโหดร้ายกับคุณจริงๆ”
“มันเป็ข้อตกลงของผมกับกลุ่มอำนาจในวังที่ไม่ยอมรับผม หากผมไปไม่ถึงจอมเวทระดับสีแดง จะต้องสละราชสมบัติ และห้ามกลับราชรัฐจิ้งจอกตลอดกาล” เรนเดลกล่าวเสียงเศร้าออกมา เขาไม่ได้จงใจเล่นละคร แต่จิตใต้สำนึกของเขากำลังรู้สึกเสียใจจริงๆ น่าจะเป็จิตใต้สำนึกของเรนเดลคนเก่า และเมื่อเื่สมัยเด็กที่เขาเคยแอบชอบไอรินผุดขึ้นมา หัวใจของเขาก็เ็ปเอาเสียดื้อๆ
“น่าสงสารจังเลยนะคะ” โคโตโนฮะกล่าว “ฉันไม่เข้าใจเลย คุณเรนเดลมีความสามารถขนาดนี้ ทำไมถึงยังไม่ได้รับการยอมรับจากพวกขุนนาง”
“ผมมีเื่จะขอร้องน่ะครับ” เรนเดลกล่าวขึ้น ก่อนที่เขาจะค่อยๆเป็ฝ่ายปล่อยมือโคโตโนฮะ “กรุณาอย่าบอกคนอื่นว่าผมเป็ใครได้มั้ยครับ ผมอยากให้ทุกคนคิดว่าผมเป็คนธรรมดา มันเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของตัวผม และข้อตกลงกับขุนนางในวัง”
“ฉันรับปากค่ะ” โคโตโนฮะกล่าว “แต่หากคุณลำบากเมื่อไหร่ ฉันยินดีจะให้ความช่วยเหลือทุกเมื่อนะคะ เ้าชายเรนเดล ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ว่าคุณกำลังเผชิญกับอะไร”
“ผมขอรับไว้แค่น้ำใจพอครับ คุณไทจิ” เรนเดลกล่าวเรียกนามสกุลของโคโตโนฮะ เพราะเขายังไม่กล้าเรียกชื่อเธอตรงๆ “หากผมพึ่งพาคนอื่นในการเข้ามาเรียนครั้งนี้ ผมคงไม่อาจเรียกความเชื่อใจจากบรรดาขุนนางที่กำลังเสื่อมศรัทธาในตัวผมได้”
“เรียกโคโตโนฮะเถอะค่ะ” หญิงสาวกล่าวพลางส่งยิ้ม “สำหรับฉันแล้ว เ้าชายเรนเดลคือเพื่อนคนแรกในโรงเรียนนี้เลยนะคะ”
“งั้นโคโตโนฮะก็ต้องเลิกเรียกฉันว่าเ้าชายด้วย” เรนเดลกล่าว “เพราะเราจัดว่าเป็เพื่อนกันแล้วนี่นะ”
“รับทราบค่ะ” โคโตโนฮะกล่าวพลางยิ้มหวาน ก่อนที่ทั้งคู่จะมาหยุดอยู่ตรงหน้าอาคารแก้ว ทีตั้งศิลานักปราชญ์เอาไว้ มันเป็อาคารแก้วโล่งเปล่าที่ตั้งศิลาอยู่ตรงกลางโดยไม่มีเฟอร์นิเจอร์อื่นใดๆ มีนักเรียนต่อแถวยาวกว่าสิบคน กำลังต่อแถวรอัักับศิลา
“พวกเราต่างเป็เพื่อนคนแรกของกันและกันที่โรงเรียนแห่งนี้ นี่มันโชคชะตาชัดๆ” เรนเดลกล่าวด้วยน้ำเสียงมีความสุข ส่วนโคโตโนฮะก็ยิ้มรับด้วยสีหน้าสดใส พวกเขาทั้งสองคนเหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าเสียงของไอรินเงียบไป
“ไอริน เธอเองก็นับว่าเป็เพื่อนฉันนะ ในเมื่อมาเรียนด้วย...อ้าว” เรนเดลที่กล่าวยังไม่ทันจบคำ หันหลังมองไปแล้วเจอแต่ความว่างเปล่า
“ถ้าหมายถึงคุณไอริน เหมือนฉันจะเห็นหล่อนขี่ับินไปบนฟ้าแล้วน่ะค่ะ” โคโตโนฮะชี้ไปบนท้องฟ้า เมื่อมองขึ้นไปเห็นัสีแดงบินอยู่บนฟ้าตัวเดียว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าัของใคร
“เธอลืมอะไรที่สำคัญมากๆหรือเปล่าคะ” โคโตโนฮะเอ่ยถาม “ถึงทิ้งสัมภาษณ์ไปเสียอย่างนั้น มันจะทำให้เธอไม่ได้เข้าเรียนที่นี่นะ”
“บางทีเธออาจจะพึ่งรู้ตัวน่ะครับ” เรนเดลกล่าว “ว่าพวกเราไม่ใช่เพื่อนกัน แต่เป็ศัตรูทางการเมือง เลยเลือกจะไม่เรียนที่เดียวกับผม”
“แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ จะปล่อยไปแบบนี้หรือคะ” โคโตโนฮะถามเพื่อความแน่ใจ “ถ้าคุณคิดว่าดีแล้ว ฉันก็ไม่ว่าอะไรค่ะ แต่ฉันเห็นความลังเลในแววตาของคุณ คุณไม่ได้มองเธอเป็ศัตรู แต่มองเธอเป็พวกพ้องคนหนึ่ง”
“ก็จริงครับ ผมไม่ได้มองเธอเป็ศัตรู” เรนเดลกล่าว “แต่ผมไม่มีสัตว์พาหนะที่ใช้บินครับ จะตามเธอยังไงกันล่ะ ให้บินตามัไปก็คงไม่ไหว”
“งั้นไปกับฉันแล้วกันนะคะ” โคโตโนฮะกล่าว ก่อนเธอจะร่ายวงเวทสีเขียวธาตุลมในมือขวา และวงเวทสีน้ำตาลธาตุดินในมือซ้าย
“ตัวข้าโคโตโนฮะ ไทจิ ผู้สืบทอดเจตนารมณ์แห่งมนตรา ขอบัญชาพลังเวทสองสาย อันได้แก่ดินและลม จงสร้างพาหนะประจำตัวของข้า แล้วแบ่งออกเป็สอง ไม้ไผ่ประสานจงก่อกำเนิดเป็วิหคประดิษฐ์ มนตราแห่งลมจงทำให้มันโบยบินในผืนนภาอย่างเสรี”
วงเวททั้งสองบนมือของโคโตโนฮะเรืองแสงสว่างจ้า ก่อนที่เบื้องหน้าของเธอจะเกิดอักขระเวทขึ้นมา แล้วอักขระเวทนั้นก็แปรสภาพทักถอเป็อะไรบางอย่างที่เธอ้า มันออกมาเป็นกไม้ไผ่ถึงสองตัว
นกที่สร้างมาจากโครงไม้ไผ่เวทมนตร์ สูงยาวกว่าสามเมตร ด้วยเวทธาตุดินและลมในระดับกลาง ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าของเรนเดลทันทีถึงสองตัว กระแสพลังเวทสองสายในร่างของนกประดิษฐ์ถูกวาดออกมาอย่างเรียบง่ายและมั่นคง ทำเอาเรนเดลรู้สึกตะลึง ที่เด็กอายุสิบสี่สามารถทำได้ขนาดนี้ ตัวเขาในวัยเดียวกับโคโตโนฮะเมื่อชาติก่อน ยังไม่สามารถสร้างอะไรที่ซับซ้อนแบบนี้ได้เลย...พร์ของเธอเป็ของจริง และมีแววจะพัฒนาเป็จอมเวทเจ็ดดาราได้
“โคโตโนฮะ ที่เธอทำมันสุดยอดจริงๆ” เรนเดลรู้สึกตะลึง จนโคโตโนฮะต้องสะกิดเรียกเขา
“ไปหาเพื่อนของพวกเรากันเถอะค่ะ” โคโตโนฮะกล่าวก่อนจะะโขึ้นบนหลังนก เธอยืนบนหลังของมันอย่างมั่นคงไม่มีสั่นไหว น่าจะเป็ความชำนาญเฉพาะตัว
เรนเดลเองก็ะโขึ้นไปยืนบ้าง เขาพบว่ามันทรงตัวยากกว่าที่คิด แต่เรนเดลอาศัยเวทธาตุดิน มนต์บทแรงดึงดูดเบื้องต้น เกาะติดกับตัวนกเอาไว้อย่างง่ายดาย อักขระสีน้ำตาลขนาดเล็กปรากฏที่ใต้เท้าทั้งสองของเรนเดล
โคโตโนฮะมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเรนเดลไม่ได้ท่องบทเวทมนตร์เลยแม้แต่น้อย แต่เธอคิดว่านี่ไม่ใช่เวลามาถาม เธอสั่งให้นกบินขึ้นนำทันที ก่อนที่เรนเดลจะบินตามมาติดๆ
ัของไอรินบินด้วยความเร็วสูง และบินขึ้นไปจนเกือบจะถึงก้อนเมฆ ทำเอาเรนเดลและโคโตโนฮะที่ขี่นกตามเริ่มหนาวสั่นและเริ่มหายใจติดขัด นกไม้ใผ่ประดิษฐ์สั่นไหวน้อยๆ ดูเหมือนมันไม่ได้ถูกออกแบบมาให้บินแข่งกับั
เรนเดลโคจรพลังเวทเสริมพลังลมให้นกเพื่อเพิ่มความเร็วให้มัน และโคจรพลังสายแสงประสานระหว่างร่างของเขากับนกไม้ไผ่ประดิษฐ์เพื่อคงสภาพมันเอาไว้ ทำให้ร่างของเรนเดล และนกไม้ไผ่ประดิษฐ์ ไม่ได้รับอันตรายจากแรงดันอากาศและกระแสลมกรดที่พร้อมทำร้ายเขาได้ตลอดเวลา
โคโตโนฮะที่กำลังบินตามเรนเดลรู้สึกชื่นชมเรนเดลอย่างมาก จนเธอคิดว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เรนเดลบินขึ้นมาบนฟ้า เขามีการเตรียมพร้อมราวกับมืออาชีพ และเขายังทำได้ดีกว่าเธอด้วยซ้ำ
โคโตโนฮะเลือกจะใช้พลังเวทธาตุดินเสริมความคงทนให้กับนกไม้ไผ่ เพื่อให้มันทนทานต่อแรงดันอากาศและกระแสลมกรด ส่วนตัวของเธอใช้เวทควบคุมกระแสลม ปัดป้องลมส่วนที่จะเป็อันตรายออกไปจากตัวเธอ แต่นั่นก็เท่ากับว่าเธอเองก็จะหายใจติดขัดด้วยเช่นกัน
เรนเดลเห็นัของไอรินอยู่ไม่ไกลมากนัก เขาสามารถเร่งความเร็วตามทันได้ แต่เมื่อมองกลับไป เขาเห็นสีหน้าของโคโตโนฮะขาวซีด ดูเหมือนเธอกำลังลำบาก เรนเดลจึงลดความเร็วของนกตัวเอง บินขนาบข้างโคโตโนฮะ
เรนเดลจับมือของโคโตโนฮะเอาไว้ ก่อนที่เขาจะลองใช้มหาเวทที่เขาพึ่งได้มาใหม่สดๆร้อนๆ แม้มันจะอยู่ในขั้นเริ่มต้นเพราะพึ่งทำพันธสัญญา แต่พลังของมันก็น่าจะมากกว่าการที่เขาต้องมานั่งโคจรพลังธาตุแสงใส่ร่างของไอริน
วงเวทสีรุ้งทรงเลขาคณิตแปดเหลี่ยม ปรากฏบนฝ่ามือของเรนเดล ก่อนที่เขาจะใช้วงเวทนั้นผลักเข้าใส่ร่างของโคโตโนฮะ แสงสีรุ้งอันอบอุ่นทำเอาเธอดูมีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที เธอก้มตัวขอบคุณเขาเล็กน้อย ก่อนจะบินเร็วนำเขาไปจนตามัไอรินทัน
“ไอริน เธอจะไปไหน กลับมาก่อน” โคโตโนฮะเรียกด้วยน้ำเสียงห่วงใย เธอสังเกตุว่าดวงตาของไอรินแดงก่ำ
“ไม่มีอะไรค่ะ” ไอรินกล่าวก่อนจะพยายามเช็ดน้ำตาตัวเอง ที่เริ่มจับเป็ก้อนน้ำแข็ง เธอใช้เวทลมช่วยให้เสียงของเธอส่งถึงโคโตโนฮะ “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาเรียนที่นี่ ฉันแค่มาส่งเรนเดลเท่านั้น และตอนนี้ฉันทำหน้าที่ลุล่วงแล้ว”
“หน้าที่ของเธอยังไม่จบ” เรนเดลกล่าว พร้อมบินขนาบข้างไอริน “ที่ฉันเดิมพันธ์ครั้งนี้ ฉัน้าพิสูจน์ให้เธอเห็น มันจะไม่มีควาหมายอะไรเลย ถ้าเธอไม่อยู่ดูความสำเร็จของฉัน”
“แต่ว่า...ฉันมาเพราะตั้งใจจะดูจุดจบของนายนะ เรนเดล” ไอรินกล่าวตามความรู้สึก “ถึงอย่างนั้นายก็จะให้ฉันอยู่กับนายหรือไง”
“ก็ใช่น่ะสิ” เรนเดลกล่าว “ฉันจะโกรธมากเลยล่ะ ถ้าเธอจากไปดื้อๆแบบนี้...เอาล่ะ ได้เวลาที่พวกเราจะกลับโรงเรียนมาเกียกันแล้วนะ”
ไอรินยิ้มรับ ก่อนที่เธอจะหันหัวักลับไปยังโรงเรียน แต่ทว่าัไฟของเธอส่งเสียงร้องคำรามต่ำ ก่อนจะพ่นลุกไฟใส่อะไรบางอย่าง จนเรนเดลและโคโตโนฮะต้องหันหลังมอง
ัตัวสีม่วงน่าตาน่าเกลียดรับลูกไฟของัไอรินไว้อย่างไม่สะทกสะท้าน แม้ว่าร่างของมันกำลังติดไฟบางส่วน มันไม่มีทีท่าเ็ปเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่ามันไม่มีความรู้สึก
พอสังเกตุดีๆจะพบได้ว่าที่มันตัวสีม่วง เพราะมันมันคือซากศพัที่เน่าแล้ว ดวงตาไร้ชีวิตของมันมองกลุ่มของเรนเดลอย่างเลื่อนลอย มันมีขนาดใหญ่กว่าสิบเมตร บ่งบอกว่าเป็ซากของัที่โตเต็มวัย
“พวกอันเดดระดับมอนสเตอร์” โคโตโนฺะกล่าวพลางปิดจมูก กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงรบกวนสมาธิเธอเกินกว่าที่จะใช้เวทลมปัดเป่ากลิ่นออกไป “มันไม่น่าจะอยู่แถวนี้นี่ ปกติมันต้องอยู่พื้นที่คนตาย มันเข้าเขตอาคมมาได้ยังไง”
“เป้าหมายของมันน่าจะเป็เรนเดล” ไอรินกล่าว “นายน่าจะรู้ดีกว่าใครนะเรนเดล ว่าพวกขุนนาง้าให้นายตายขนาดไหนน่ะ”
“เออ รู้สิ” เรนเดลกล่าว “ไม่ใช่ฝีมือของขุนนางในวังฉัน จะเป็ฝีมือใครกันล่ะ”
ัสีม่วงอ้าปากก่อนจะปล่อยแก็สพิษเน่าใส่พวกเรนเดล ด้วยความที่มันกลายเป็อันเดดไปแล้ว ธาตุของมันจึงเปลี่ยนไปด้วย กลุ่มของเรนเดลสั่งการให้สัตว์ขี่ของตนบินหลบแกสนั้นทันที
เมื่อแยกย้ายกัน ัจึงมองหาเรนเดล และพุ่งเป้าไปที่เขา ดูเหมือนมันจะถูกอาคมสะกดมา ว่าให้ตามล่าใคร
“ทั้งสองคนอย่าเข้าใกล้มัน” เรนเดละโขณะหลบัที่ไล่งับเขา “มันถูกอาคมสะกดให้เล่นงานเฉพาะฉันเท่านั้น”
“แต่นายจะรับมือคนเดียวไหวหรือไง” ไอรินกล่าว “พวกเราสามคนช่วยกันเถอะ เกิดพลาดมามันไม่คุ้มนะ”
“คอยดูก็แล้วกัน” เรนเดลกล่าวก่อนจะร่ายวงเวทสีขาวบนมือของเขา “พวกอันเดดน่ะ แพ้เวทธาตุไฟ และธาตุแสง โชคร้ายของแกนะ ที่ธาตุแสงของฉันน่ะ เป็พลังระดับมหาเวท”
วงเวทสีรุ้งแปดเหลี่ยมเรืองแสงบนมือเรนเดล ก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าไปหามันอย่างไม่กลัวตาย เมื่อมังก่อนจะงับเขาด้วยกรามอันใหญ่โต วงเวทสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นมาด้านหน้าของเรนเดล ก่อนที่โล่น้ำแข็งทรงกลมจะขวางร่างของเขาเอาไว้ ปากของมันงับเข้ากับโล่น้ำแข็ง แล้วค้างเติ่งอยู่อย่างนั้น จนไม่สามารถขยับได้
เมื่อได้จังหวะ เรนเดลส่งเวทสีรุ้งเข้าร่างมันทันที วงเวทที่เกิดจากพลังของวิหารแห่งความศรัทธาไหลเวียนไปทั่วร่างัอันเดด มันส่งเสียงคำรามลั่น ก่อนที่ร่างของมันจะสลายไป ราวกับถูกชำระล้าง
“บ้าน่า สู้กันยังไม่ถึงสิบวินาทีเลยนะ กับัอันเดดโตเต็มวัย” ไอรินกล่าวเสียงสั่น “เรนเดล นายใช่เรนเดลคนเดิมแน่เหรอ”
“ร่ายเวทสามธาตุ น้ำ แสง ลม และยังอยู่ในสถาณการณ์ที่ต้องควบคุมสัตว์เวทสำหรับขี่อีก” โคโตโนฮะกล่าวสมทบ “ไม่ต้องบอกก็รู้แล้วล่ะ ว่านักเรียนในรุ่นนี้ ยากที่จะมีใครมีพร์แบบเรนเดล”
แกนผลึกเวทสีแดงสดใสขนาดเท่ากำปั้น คือสิ่งเดียวที่เหลือจากั มันร่วงลงมาและอยู่บนมือของเรนเดลพอดิบพอดี
“แกนเวทมอนสเตอร์” โคโตโนฮะกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “เอาไปใช้ทำอาวุธเวท หรือใช้ประกอบพิธีกรรมเวทอัญเชิญได้เลยนะ ก้อนใหญ่ขนาดนั้น”
แกนเวทมอนสเตอร์ ปกติจะเล็กประมาณนิ้วก้อย หากก้อนขนาดเท่ากำปั้น นั่นหมายความว่าแกนเวทนี้ถือเป็ระดับสูง และเพราะสิ่งนี้เอง จึงทำให้มอนสเตอร์บางตัว กลับมามีชีวิตอีกครั้ง แม้จะตายไปแล้ว
“จบเื่แล้ว รีบไปก่อนหกโมงเย็นเถอะ” เรนเดลกล่าวก่อนจะบินนำทุกคน โคโตโนฮะจูงมือไอรินที่กำลังรู้สึกลังเล ก่อนจะลากเธอและับินกลับไปด้วยกัน
“เรนเดล” โคโตโนฮะกล่าวไล่หลัง “ถ้าไม่ว่าอะไร ฉันและไอรินขออยู่กลุ่มเดียวกับนายในการทำภารกิจ หรือรายงานกลุ่มจนจบการศึกษาเลยแล้วกันนะ”
“ได้อยู่แล้ว” เรนเดลหันกลับมายิ้มรับ “ก็ทั้งโคโตโนฮะ แล้วก็ไอริน คือเพื่อนคนสำคัญของฉันนี่หน่า”
79K
