ตอนที่ 8 ดุเก่งที่สุด
“ใครใช้ให้เธอวิ่งตามฉันมาล่ะ” องศาถามเสียงดุ
“ไม่มีใครใช้มัดหรอกค่ะ ก็มัดอยากคุยกับพี่องศานี่นา”
“เธอนี่มัน” คนตัวสูงทำท่าจะดุอีกครั้ง ทำให้มัดหมี่รีบหันหน้าหนีเพราะไม่อยากเห็นใบหน้าที่กำลังโกรธของเขา
“เฮ้อ” องศาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขามองคนตัวเล็กที่ยืนขาสั่นเหมือนจะล้มหากเขาปล่อยมือ
“เดินไหวไหม”
“ขามัดสั่นไปหมดแล้วค่ะ” เธอส่ายหน้าเพื่อปฏิเสธ ตอนนี้ขาเธอสั่นจนเดินไม่ไหวแล้ว
องศาส่ายหัวอย่างรำคาญใจแต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะช่วย เขาอุ้มเธอด้วยท่าเ้าสาว ก่อนจะรีบเดินไปตามลู่วิ่งเพื่อพาเธอไปยังจุดพัก
วินาทีนั้นเสียงกรีดร้องด้วยความดีใจดังขึ้นในใจของมัดหมี่ทันที เธอไม่คิดว่าเขาจะอุ้มเธอในท่าแบบนี้ อีกทั้งยังมีสายตาของคนที่มาวิ่งจ้องมองพวกเราอีกด้วย แต่มัดหมี่ไม่ได้สนใจสายตาพวกนั้นเลยด้วยซ้ำ สิ่งที่เธอสนใจคือใบหน้าของพี่องศาที่ยิ่งดูใกล้ ๆ ยิ่งดูหล่อเหลา ใบหน้าขาวเนียนกับดวงตาคมเฉี่ยวทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง
คนเราจะหล่อได้ขนาดนี้เลยหรือไง
ไม่ว่ามุมไหนก็หล่อ ฉันไม่สามารถละสายตาจากเขาได้เลย ฉันรู้สึกอยากตายในอ้อมกอดของพี่เขาจริง ๆ ฉันอยากอยู่ในอ้อมกอดของพี่องศาต่อไปเรื่อย ๆ
“เธอนั่งสักพักก็คงดีขึ้น ต่อไปก็อย่าทำอะไรที่มันเกินตัวอีกล่ะ”
“มันลำบากคนอื่น” คนตัวสูงพูดทิ้งท้ายก่อนเขาจะวิ่งออกไปอีกครั้งโดยไม่รอให้เธอพูดขอบคุณเลยสักครั้ง
“ดุเก่งจริง ๆ เลย”
ั้แ่เกิดมามัดหมี่ยังไม่เคยถูกดุด่าเลยสักครั้ง ไม่ว่าจะเป็ครอบครัว เพื่อน หรือคนรอบข้าง เธอไม่เคยถูกดุหรือพูดจาทำร้ายจิตใจมาก่อน แต่พอเธอเข้าใกล้พี่องศาเธอก็ถูกดุแทบจะทุกครั้งที่ได้คุยกัน อีกทั้งพี่องศายังชอบส่งสายตาดุ ๆ มาเสมอจนเธอเองก็เริ่มชิน
“ขาสั่นไม่หยุดเลย”
“หวานกันไม่สนใจสายตาชาวบ้านเลยนะมึง” ต้นหอมเอ่ยแซวเพื่อนสาวทันทีที่เจอหน้า
“หอม”
“พี่องศามาวิ่งจริงเหรอเนี่ย กูอุตส่าห์พูดเดามั่ว ๆ” ต้นหอมหลังจากที่เห็นเพื่อนสาวถูกอุ้มโดยรุ่นพี่ที่เ็าที่สุดในมหา’ลัย เธอก็อดใจไม่ไหวที่จะรีบวิ่งมาแซวเพื่อนของตนเอง
“แต่หวานกันจังเลยเนอะ”
“หวานอะไร”
“มึงกับพี่องศาไง”
“ไม่จริงหรอก พี่เขาดุเราตลอดทางเลย คนอะไรใจร้ายชะมัด” ฉันพูดบอกไปตามความจริง ตลอดทางที่พี่เขาอุ้มฉันมาพี่เขาก็ชอบพูดดุ ถ้าหากไม่ดุก็เลือกที่จะเงียบแล้วถอนหายใจแทน แบบนี้ใจร้ายสุด ๆ
“ถ้าพี่เขาใจร้ายทำไมไม่เลิกชอบล่ะ หรือมึงเป็พวกซาดิสม์ชอบความเ็ป”
“ที่พี่เขาดุอาจจะเป็เพราะเราซุ่มซ่ามจริง ๆ ก็ได้ เชื่อสิว่าถ้าได้รู้จักกันมากกว่านี้พี่องศาต้องใจดีแน่ ๆ” ฉันพูดตอบอย่างดึงดัน
“หนูคะ นี่มันไม่ใช่ทุ่งลาเวนเดอร์นะ”
“ก็เราบอกหอมแล้วไง ถ้าเราไม่ไหวเดี๋ยวเราก็เลิก ชอบเองแหละ เราไม่ได้ชอบให้ใครมาดุสักหน่อย”
“จ้าาาาาาาาา รักแรกมันแยกยากนะ กูจะบอกให้”
มัดหมี่ใช้เวลานั่งพักให้ขาหายสั่นอยู่ประมาณ 15 นาที ก่อนที่ต้นหอมจะพาเธอกลับเพราะท้องฟ้าเริ่มจะเปลี่ยนสีและต้นหอมก็วิ่งจนเหนื่อยแล้วเช่นกัน
ทำไมความรักครั้งแรกในชีวิตวัยรุ่นของเรามันถึงยากเย็นขนาดนี้นะ เสียงหวานพูดบ่นพึมพำกับตนเองด้วยความปลงกับความรักครั้งแรกของตัวเอง
“แต่ว่าพี่องศาดันตรงสเปกสุด ๆ เลยนี่นา จะเลิกชอบได้ยังไง”
ร่างบางดูอ้อนแอ้นกอดตุ๊กตาหมีั์นอนกลิ้งไปมาบนเตียงใหญ่พร้อมกับพูดเถียงกับตัวเองในอากาศอยู่หลายครั้ง
“อ่านตำรารักหลายเล่มก็คงช่วยไม่ได้ล่ะมั้ง เพราะอีกฝ่ายเป็เ้าชายน้ำแข็งของจริงเลยนี่”
ตำรารักที่ฉันพูดถึงหลายครั้งก็คือนิยายรักต่าง ๆ ที่ฉันเคยได้อ่านมาสมัยเรียนมัธยม เพราะที่บ้านเคร่งครัดเื่การมีแฟนมาก ๆ วิธีเดียวที่จะทำให้หัวใจเด็กสาวเปล่าเปลี่ยวใจจะหายเหงาก็มีแต่ต้องอ่านนิยายรักที่เธอซื้อมา อย่างน้อยเธอก็ได้ััว่าความรักมันเป็อย่างไร ฉันเคยคิดอยู่หรอกว่าฉันอยากจะแอบคุยกับผู้ชายอยู่เหมือนกัน แต่เพราะคุณพ่อของฉันที่มีอิทธิพลไม่น้อยก็เลยมีสายตาจับจ้องอยู่ตลอด จึงทำให้ไม่มีผู้ชายคนไหนมาใกล้ฉันเลย
“ตอนเรียนมหาวิทยาลัยนี่แหละ หนูต้องมีแฟนให้ได้เลย จะเอาไปอวดป๊ะป๋าด้วย!”
แต่จีบพี่องศาก็ไม่ยอมคุยดี ๆ เลยสักครั้งเลย ล้มเลิกแล้วไปชอบคนใหม่ดีกว่าไหมนะ
“เฮ้อ” ใบหน้าหวานถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะมองเพดานสีขาวอันว่างเปล่าด้วยแววตาสิ้นหวัง
ครืด ครืด เสียงแจ้งเตือนข้อความโทรศัพท์มือถือดังขึ้นท่ามกลางห้องที่เงียบเชียบ ปรากฏเป็ชื่อของรุ่นพี่คนสนิทอย่าง ภูผา
Pupha : น้องมัดหมี่นอนหรือยังครับ
Mudmii : ยังเลยค่ะ พี่ภูผามีอะไรรึเปล่าคะ
Pupha : คือพี่จำได้ว่าน้องมัดหมี่บ่นอยากกินมาการองใช่ไหมครับ
Mudmii : ใช่ค่ะ
Pupha : บังเอิญว่าคุณแม่ของพี่เพิ่งทำมาการองวันนี้ น้องมัดหมี่อยากกินไหมครับ
Mudmii : รู้สึกเกรงใจจังเลยค่ะ
Pupha : ไม่ต้องเกรงใจหรอกนะครับ งั้นพรุ่งนี้พี่เอาไปให้ทานนะครับ คุณแม่ของพี่อยากฟังรีวิวด้วย
Mudmii : งั้นมัดฝากขอบคุณคุณแม่ของพี่ภูผาด้วยนะคะ
Pupha : น้องมัดครับ ว่างไหมครับ
Mudmii : ว่างค่ะ
Pupha : งั้นพี่โทรหาได้ไหมครับ
Mudmii : ได้สิคะ
ฉันเลือกที่จะตอบตกลงกลับไปเพราะหากปล่อยให้อยู่คนเดียวกับห้องเงียบ ๆ มีหวังได้คิดฟุ้งซ่านอีกแน่ บางทีการได้คุยกับพี่ภูผาอาจจะทำให้ฉันหายนอยด์เื่พี่องศาก็ได้
“ฮัลโหลครับน้องมัด พี่คงไม่ได้กวนเราใช่ไหม”
“ไม่เลยค่ะ มัดกำลังเหงาพอดีเลย”
สองหนุ่มสาวคุยกันอย่างสนุกสนานจนดึกดื่น คนตัวเล็กลืมเื่ของผู้ชายแสนเ็าอย่างองศาไปทั้งหมด
“น้องมัดชอบไปคาเฟ่ไหมครับ” ปลายสายเอ่ยถาม
“ชอบไปค่ะ มัดชอบไปนั่งทานเค้กบ่อย ๆ น่ะค่ะ”
“งั้นสัปดาห์หน้าเราไปกันไหมครับ พี่มีคาเฟ่ที่อยากจะพาน้องมัดไปพอดี”
“ไปค่ะ” เสียงหวานรีบตอบทันควัน
“งั้นสัปดาห์หน้าพี่ไปรับน้องมัดได้ไหมครับ”
“ได้ค่ะ”
มัดหมี่คุยกับภูผาอย่างถูกคอ เธอรู้สึกคลายเครียดหลังจากได้คุยกับพี่ภูผาเพื่อนของพี่แทน เธอคิดว่าพี่ภูผาเป็คนใจดี ยิ้มเก่ง อีกทั้งยังดูแลเธอเก่งอีกด้วย จนบางครั้งเธอก็แอบเผลอใจไปให้พี่เขาเหมือนกัน ถึงแม้ว่าเธอจะบอกว่าชอบหนุ่มหน้านิ่งแต่พอเจอหนุ่มน่ารักแบบนี้ภูผาเข้าไปมันก็ทำให้ใจอ่อนระทวยสุด ๆ
ไม่ได้ ๆ เราอย่าหลายใจสิ! มัดหมี่พูดเตือนสติของตนเอง
“น้องมัดครับ พี่มีเื่จะถามเราหน่อย”
“หืม ว่าไงคะ”
“น้องมัดจำเื่ที่เราไปผับกันคราวก่อนได้ไหมครับ” ภูผาเอ่ยถามอย่างคาดหวัง
“ที่วันเกิดพี่แทนน่ะเหรอคะ”
“ใช่ครับ”
“มัดจำไม่ค่อยได้เลยค่ะ จำได้แค่ว่าดื่มเยอะจนภาพตัดไปก็แค่นั้น ฮ่าฮ่า”
“งั้นเหรอครับ”
“แล้ววันนั้นมันมีอะไรเหรอคะ หรือมัดทำเื่แปลก ๆ กับพี่ภูผาคะ?”
“มัดขอโทษนะคะ” มัดหมี่รีบพูดขอโทษทันที เพราะเธอไม่รู้เลยว่าตนเองเผลอไปทำอะไรแปลก ๆ เข้าหรือเปล่า
“มันไม่มีอะไรหรอกครับ พี่ก็แค่ลองถามเราดู”
“ถ้ามัดทำอะไรแปลก ๆ มัดขอโทษนะคะพี่ภูผา” ฉันรีบขอโทษขอโพยพี่ภูผาอีกครั้ง
“นัองมัดไม่ได้ทำอะไรแปลกหรอกครับ น้องมัดไม่ต้องคิดมากนะ”
“โอเคค่ะ”
“งั้นไว้เจอกันสัปดาห์หน้านะครับ ฝันดีครับน้องมัด”
“ฝันดีค่ะพี่ภูผา”
ทันทีที่กดวางสายไป มัดหมี่ก็เริ่มถามกับตนเองว่าเธอไปทำเื่แปลก ๆ กับพี่ภูผาอะไรหรือเปล่า เธอพยายามนอนคิดอย่างเอาเป็เอาตาย หลังจากที่เมาแล้วเธอทำอะไรต่อ
“คิดสิมัด คิดสิ”
ทางด้านของภูผาที่กดวางสายไป เขาคลี่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่เขาได้โทรคุยกับรุ่นน้องที่เขากำลังแอบชอบอยู่ ถึงแม้จะเสียดายที่อีกฝ่ายจำเื่คืนนั้นไม่ได้แต่มันก็ไม่เป็ไร นี่คือก้าวแรกที่ดีที่เขาจะสานสัมพันธ์กับเธอ
“ไม่เคยจีบผู้หญิงด้วยสิเรา”
ภูผาที่เป็หนุ่มฮอตอีกคนหนึ่งในคณะวิศวะ เขามักจะมีผู้หญิงมาสารภาพรักและจีบบ่อย ๆ แต่เขาก็มักจะปฏิเสธเพราะยังไม่เจอคนที่ตรงใจแต่เขาก็มีคุยบ้างตามประสา จนเขาได้เจอคนที่ตรงสเปกของเขาแทบทุกอย่าง เขาจึงคิดที่จะจีบรุ่นน้องคนสนิทโดยเริ่มจากการทำความรู้จักกันไปทีละนิด
635
