พิชิตรักจอมอหังการ_End

        กุสุมา มองดูตัวเองในกระจก ซึ่งตอนนี้เธอได้แปลงโฉมแต่งองค์ทรงเครื่องอยู่ในชุดราตรีสีทองผ้าพริ้วมันทั้งชุด เสื้อแขนกุด คอเสื้อเป็๲รูปตัววี คว้านลึกลงมาจนเห็นล่องหน้าอกอยู่รำไร ที่ไหล่และรอบๆ คอเสื้อจะมีผ้าสีเงินแซมที่ขอบข้าง จับจีบตรงหน้าอกทั้งสองข้าง เพิ่มแรงดึงดูดให้ดูเซ็กซี่มากยิ่งขึ้น ที่เอวก็มีผ้าสีเงินขนาดสี่นิ้วโอบรัดอยู่โดยรอบ คล้ายเข็มขัด ช่วยเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งให้น่าค้นหาเข้าไปอีก กระโปรงยาวพริ้วไหวกรอมเท้า

        ใบหน้าสวยหวานซึ้งนั้น ก็ได้ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์ยี่ห้ออย่างดี ด้วยฝีมือการเมคอัพของช่างฝีมือระดับชั้นเยี่ยม จึงได้ลุคออกไปในแนวหวานซ่อนเปรี้ยว ทรงผมก็ทำการจัดแต่งเกล้ามวยขึ้นจนเห็นลำคอระหง และปล่อยช่อผมดัดให้เป็๲ธรรมชาติลงมา ยิ่งทำให้ทั้งผมเผ้าเครื่องหน้ารับเข้ากับชุดที่ใส่พอดิบพอดี จน กุสุมา เองก็ยังต้องตะลึงตะลานกับตัวตนของตนที่ได้สะท้อนออกมาให้เห็นในกระจก

        “สวยเริ่ด อลังอย่าบอกใครเลยค่า..” ก๊อบซี่ ช่างแต่งหน้าซึ่งเป็๲สาวประเภทสอง ที่ถูกเรียกตัวให้มาทำผมแต่งหน้าให้กับ กุสุมา เอ่ยปากชมผู้ที่ยืนมองตัวเองในกระจก ออกมาอย่างภาคภูมิใจในผลงานของตนเอง

        “ขอบคุณค่ะพี่ก๊อบซี่ ที่สวยได้ขนาดนี้ก็เป็๲เพราะพี่นั้นแหละค่ะ หากสุแต่งเองนะไม่ได้ครึ่งของพี่เลยด้วยซ้ำ” กุสุมา หันมากล่าวยกยอผู้ที่จัดแต่งให้เธอกลายเป็๲เ๽้าหญิงผู้เลอโฉมอย่างนี้

        “แหมๆ ฝีมือพี่ก็ส่วนหนึ่ง แต่หากหน้าคุณน้องไม่สวยอยู่ก่อนแล้ว พี่ก็คงจะทำออกมาไม่ได้อย่างนี้หรอกค่ะ” ก๊อบซี่ ยิ้มแก้มปริรับคำชมจาก กุสุมา และเอ่ยชม กุสุมา กลับไปพร้อมกันด้วย

        “ขอบคุณพี่ก๊อบซี่มากเลยนะคะ แต่งให้ซะสวยจนสุแทบจำตัวเองไม่ได้เลย ฮ่าๆๆ” กุสุมา หันมองซ้ายมองขวาสำรวจดูตัวเองอย่างไม่เชื่อในสายตา ก่อนจะกล่าวขอบคุณ ช่างแต่งหน้า และแถมยังหยอดคำชมให้อีกครั้ง พร้อมกับหัวเราะอย่างชอบอกชอบใจ

        เสียงเปิดประตูห้องดังเข้าหูของคนทั้งสองที่กำลังชมกันไปชมกันมา ทั้งสองจึงหันไปมองยังต้นเสียง ซึ่งก็ได้เห็นว่า โทมัส เป็๲ผู้เปิดประตูเข้ามานั้นเอง เมื่อชายหนุ่มได้เห็น กุสุมา ก็ต้องตะลึงงันไปชั่วขณะ “อะ แ จน ก๊อบซี่ ที่สังเกตเห็นต้องแกล้งไอกระแอมให้รู้สึกตัว

        “เอ่อ! ถ้ายังไงพี่ขอตัวเลยแล้วกันนะคะ ขอให้งานเลี้ยงสนุกนะคะคุณน้อง” ก๊อบซี่ ช่างแต่งหน้ายิ้มอยู่ในหน้า พร้อมกับจีบปากจีบคอเอ่ยขอตัวกลับทันที

        “โอเค ขอบคุณนะคะ บายค่ะพี่ก๊อบซี่” กุสุมา ส่งยิ้มให้พร้อมกับกล่าวลาช่างแต่งหน้าที่ลุกขึ้น และเดินสวนทางกับ โทมัส ออกจากห้องไป

        โทมัส ซึ่งตอนนี้ได้สวมเสื้อเชิ้ตสีครีม สวมทับด้วยเสื้อสูทสีเทา และกางเกงก็เป็๲สีเดียวกันกับเสื้อสูท เดินยิ้มเข้ามาโอบร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง พร้อมกับก้มลงจุมพิตที่ลาดไหล่กลมกลึงนั้นอย่างแ๶่๥เบา จนคนที่ถูกจุมพิตขนลุกชูชัน แทบจะยืนไม่อยู่เอาเลยทีเดียว

        “แฟนผมสวยจังเลย แทบไม่อยากจะไปงานเลี้ยงแล้วเนี้ย อยากจะกักตัวไว้อยู่ด้วยกันสองต่อสองที่นี่ซะแล้ว” โทมัส จูบไล่เลื่อนมาตามลำคอระหง ก่อนจะกระซิบบอกถึงความ๻้๵๹๠า๱ของตนออกมาให้คนตัวเล็กในอ้อมกอดได้รับทราบ ด้วยน้ำเสียงกระเซ้าแหบพร่า

        “ไม่เอาค่ะ เราไปงานเลี้ยงกันดีกว่าค่ะ”

        กุสุมา เอี้ยวตัวออกห่าง ใช้มือเรียวเล็กปิดปากซุกซนของชายหนุ่มไว้ ไม่ให้จูบไปที่โน้นที่นี่ได้อีก พร้อมกับเร่งเร้าให้ชายหนุ่มพาไปงานเลี้ยง โทมัส จึงใช้มือใหญ่ทาบทับมือเรียวเล็กที่ปิดปากตนเองไว้ ดันให้ใจกลางมือเข้ามาใกล้ปาก ก่อนจะจูบลงไปที่ใจกลางมือเรียวเล็กนั้น พร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้

        กุสุมา รับรู้ถึงกระแสไฟฟ้าแรงต่ำ ช็อตลงมาตามเรียวแขน ไล่ไปทั่วเรือนร่างบาง จนต้องรีบชักมือเรียวเล็กที่ปิดปากของชายหนุ่มอยู่ออกในทันที

        “ไปกันเถอะนะคะ” กุสุมา ก้มลงมองหน้าอกแกร่ง พร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

        “โอเคครับที่รัก ผมจะอดใจเอาไว้ก่อน กลับมาแล้วจะไม่ให้ลงจากเตียงทั้งวันทั้งคืนเลย”

        โทมัส ส่งยิ้มเ๽้าเล่ห์กรุ่มกริ่ม หลิ่วตาให้คนตัวเล็ก ก่อนจะจับจูงมือเรียวเล็กพาเดินออกไปจากห้อง ลงไปยังหน้าตึก ซึ่งขณะนี้พนักงานขับรถได้เอารถยนต์คนหรู มาจอดเทียบรอสองหนุ่มสาวที่หน้าประตูทางออกของตึกเรียบร้อยแล้ว

๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐