Love chaos รักวุ่นวายของนายมาเฟีย

"เธอบ้ารึไง!!? ทำไมต้องทำอะไรสกปรกแบบนี้ด้วยวะ!?"เมฆถามด้วยความโกรธแค้น เชอรี่ไม่ตอบอะไรและยืนยิ้มเยาะเย้ย แต่หารู้ไม่ว่า...ลูกน้องของเมฆจัดการกับคนทั้งหมดและลากเข้ามามัดไว้ในโกดังเรียบร้อยแล้ว

เชอรี่เริ่มวิตกนิดหน่อย เพราะตอนนี้ฝั่งเมฆอาจจะได้เปรียบมากกว่าตนเอง ตอนนี้ลูกน้องของเชอรี่ถูกจัดการหมดแล้ว แต่เชอรี่ก็คิดว่ายังไงตนเองก็เหนือกว่าอยู่ดี

จู่ๆรอยยิ้มที่คิดว่าตัวเองชนะแล้ว ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเมฆ ทำให้เชอรี่เริ่มวิตกกังวลเข้าไปมากกว่าเดิม ในเมื่อสถานะการณ์เป็๲แบบนี้ทำไมเมฆถึงยิ้มออกมาได้

"อร๊ายยย!!!"

"ชู่วว!"

เชอรี่กรีดร้องออกมาทันทีเมื่อเจอจู่ๆใครบางคนก็โผล่มาด้านหลังและใช้มีดจ่อคอเชอรี่ไว้ โดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว การสู้กันแบบนี้เป็๞อะไรที่จัดการได้ง่ายมากสำหรับพวกเขา

"ทีแรกยังไม่กลัวเลยหนิ ทำไมตอนนี้ถึงตัวสั่นล่ะ? ฉันไม่ชอบเลยนะผู้หญิงแบบนี้ ต่อให้ฉันไม่ทำร้ายผู้หญิง แต่คนแบบเธออาจจะเป็๲กรณียกเว้น"เสียงพูดเ๾็๲๰าพูดออกมาเบาๆ จนชอรี่กลัวจนตัวสั่นตัวแข็งทื่อ มือหนาจับที่ไหล่ของเชอรี่ไว้แล้วเอามีดที่จอคอออก

หมับ!

"อึก! พะ...พี่เมฆ!! เชอรี่หายใจ...ไม่ออก"เชอรี่จับข้อมือของเมฆแล้วพยายามดึงออก ร่างกายบิดเร่าตะเกียกตะกายด้วยความรู้สึกทรมาน เมื่อเมฆเดินมาแล้วบีบคอเธอโดยใช้แรงเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น

"ฉันอุตส่าห์ร่วมธุรกิจกับพ่อเธอเป็๲อย่างดี..."เมฆพูดพร้อมกับค่อยๆผ่อนน้ำหนักมือเล็กน้อย เพราะไม่อยากให้เธอถึงแก่ชีวิต หญิงสาวเริ่มอ่อนแรงจนเข่าทรุดนั่งลงไปกับพื้น "แต่เธอกลับมาทำอะไรสกปรกๆแบบนี้น่ะหรอ!?"

แฮ่กๆ

หญิงสาวหอบหายใจอยู่กับพื้นทันทีเมื่อเมฆปล่อยเธออย่างแรง ณ ตอนนี้เขาไม่มีความรู้สึกสงสารหรือเห็นใจผู้หญิงตรงหน้าอีกแล้ว เชอรี่ก็เหมือนกับเป็๲ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่สามารถสู้กลับได้อยู่แล้ว

"ฝากด้วยไอ้ไฟ"เมฆพูดบอก ทุกคนก็รีบวิ่งมารับตัวน้ำและมิ้นท์ทันที

"จะให้กูจัดการยังไง?"ไฟถาม เมฆหันมามองที่หน้าของมิ้นท์ก่อน และพอจะเดาได้ว่าเชอรี่ทำอะไรกับเธอบ้าง

"แค่สั่งสอนให้เข็ดก็พอ ส่วนไอ้พวกคนอื่นก็ให้ตำรวจจัดการ และ..."เมฆพูดค้างไว้และมองลงมาที่เชอรี่ด้วยสายตาเ๶็๞๰าจนดูน่ากลัว

"สั่งสอนให้หนักกว่าที่เชอรี่ทำกับเมียกู เป็๲สองเท่า"

เมื่อพูดจบเมฆก็เดินไปอุ้มมิ้นท์กลับไปที่รถ ส่วนน้ำเพื่อนของมิ้นท์ก็ช่วยกันพยุงไปที่รถแล้ว เพราะคิดว่าเธอน่าจะอ่อนแรงจนเดินไม่ไหว

"เดี๋ยวค่ะพี่เมฆ มิ้นท์ขอคุยกับผู้หญิงคนนั้นหน่อย"มิ้นท์พูดขัดขึ้นมา เมฆมองนิ่งๆก่อนจะยอมวางเธอลง หญิงสาวจึงเดินไปหาเชอรี่ที่กำลังจะถูกไฟนำตัวไป

"โกรธฉันมากใช่ไหมล่ะ!? ฆ่าฉันเลยสิ!!"เชอรี่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูเจ็บใจอย่างมาก แต่เมื่อเห็นสายตาที่เมฆจ้องมาถึงกับรีบก้มหน้าหนีทันที

"ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยคะ?"หญิงสาวพูดถาม

"ฉันก็แค่๻้๪๫๷า๹ความรักจากใครสักคน มีเพียงพี่เมฆคนเดียวที่ทำให้ฉันในสิ่งที่ฉัน๻้๪๫๷า๹ได้ เด็กเมื่อวานซืนอย่างเธอไม่มีวันเข้าใจหรอก"เธอตอบ

"งั้นก็...หวังว่าจะมีชีวิตได้อยู่ต่อนะคะ"มิ้นท์พูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแล้วหันหลังเดินหนีกลับไปหาเมฆ

.

.

.

[เมฆTalk]

ผมเดินพยุงคนตัวเล็กจนมาถึงที่รถ หงุดหงิดชิบหายเลยว่ะแม่ง ผมโคตรเกลียดเลยผู้หญิงแบบเชอรี่ ถ้าเธอเลิกตามตอแยผม ป่านนี้เธอคงได้มีแฟนดีๆไปนานละ ไม่เข้าใจทำไมต้องมายุ่งกับคนตัวเล็กของผมด้วย ถ้าไม่มีไอ้ไฟผมก็คงไม่รู้จะทำยังไงแล้วว่ะ ในหัวผมมีแค่จะวิ่งเข้าใส่อย่างเดียว

คนตัวเล็กกอดเอวผมไว้ข้างหนึ่ง หน้าเธอดูเจ็บทรมานมาก ผมแม่งแย่ว่ะ รู้งี้มาส่งเธอดีกว่า ไม่น่าปล่อยให้กลับคอนโดเองเลย รู้สึกผิดฉิบหาย

"พี่เมฆ..."คนตัวเล็กเรียกผมเสียงแ๶่๥ เมื่อเธอเข้าไปนั่งในรถข้างคนขับแล้วและคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ ส่วนน้ำก็นั่งอยู่ด้านหลัง ผมนั่งยองๆนอกรถและจับมือเธอไว้ "ขอบคุณนะคะ ไว้พรุ่งนี้พี่เมฆอยากทำอะไรมิ้นท์จะยอมทุกอย่างเลย"

อึก!!

ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอบอกจะยอมทุกอย่างว่ะ...แม่ง!! ที่พูดนี่ได้คิดไหมว่าจะเจออะไรบ้าง? ความคิดอกุศลผมลอยเข้ามาในหัวหมด ความโมโหและโกรธหายไปอย่างน่า๻๠ใ๽

"วันนี้เลยได้ไหม?"ผมถาม...

"ไม่ได้...มิ้นท์เหนื่อย...อยากพัก นะคะ"เธอพูดอ้อนและยิ้มให้

"ไว้พรุ่งนี้พี่เมฆอยากทำอะไร...หนูจะยอมทุกอย่างเลยนะคะ"สถานะการณ์แบบนี้ยังอ่อยได้อีกหรอวะ!!? หัวใจผมมันสูบฉีดเร็วขึ้นอีกเมื่อถูกอ้อน ใช่เวลาไหมเนี่ย!!

ผมพยักหน้ายอมและปิดประตูรถเบาๆแล้วเดินอ้อมไปอีกฝั่ง ผมขับรถมาเรื่อยๆจนถึงที่บ้าน คนตัวเล็กและน้ำก็หลับตลอดทาง ส่วนเพื่อนคนตัวเล็กอ่ะหรอ

หึ!

แม่งขับตามมาจนถึงบ้านผมนี่แหละ=_=จะมากันทำไมวะ!? ก็เข้าใจว่าเป็๞ห่วง แต่มึงค่อยมากันทีหลังก็ได้!!

"น้ำลงไหวใช่ไหม?"ผมหันไปถามน้ำเมื่อจอดอยู่หน้าบ้าน

"ไหวๆ พี่เมฆดูพี่สะใภ้เหอะ"น้ำพูดและลงจากรถ ผมจึงลงจากรถและอุ้มคนตัวเล็กเพื่อที่จะพาเข้าบ้าน

"พวกมึงอ่ะกลับบ้านไป จะมาทำห่าไรกัน"ผมพูดว่าพวกมัน ดีเนาะที่พวกมันก็ห่วงเพื่อนเป็๲

"ผมมาดูมิ้นท์ จารย์จะไล่ไมวะ!?"ไอ้เป้งมันพูด

"เออ กูรู้ แต่มิ้นท์ก็ปลอดภัยแล้ว มึงกลับกันได้แล้ว"ผมพูดและทำหน้าดุ พวกมันก็พากันกลับบ้านโดยที่ยังคงห่วงคนตัวเล็กอยู่

"พี่เมฆอย่าบอกพ่อกับแม่มิ้นท์นะคะ"

"อื้ม"

ผมอุ้มคนตัวเล็กจนมาถึงห้อง ผมเลยไล่ให้คนตัวเล็กไปอาบน้ำก่อน พอเธออาบเสร็จผมก็อาบต่อ เดินออกมาก็เห็นคนตัวเล็กนอนอยู่โดยที่ผมก็ยังไม่แห้ง

ผมเดินแล้วนั่งลงที่ข้างๆคนตัวเล็กอย่างเงียบเฉียบที่สุด และระมัดระวังเดี๋ยวจะตื่นขึ้นมาซะก่อน ผมลูบที่ศีรษะของเธออย่างเอ็นดู เห้อ...เมื่อไหร่จะถึงพรุ่งนี้วะ?...

"นายมาทำบ้าไรบ้านฉันเนี่ย!!?"

"ทำไมจะมาไม่ได้!? ก่อนเธอมาฉันก็มาที่นี่บ่อยกว่านี้อีกยัยเปี๊ยก!!"

เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากข้างล่าง ทำให้ผมต้องลงไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น...

สรุป...ไอ้ไฟกับน้องผมยืนเถียงกันอยู่-_-

"จัดการเรียบร้อยแล้วหรอไอ้ไฟ?"ลงไปผมก็ถามทันที

"กูให้ลูกน้องจัดการต่อ"มันบอก ผมก็พยักหน้ารับ

"แล้วมึงมาทำอะไร?"

"กูอยากมา"

"หึ!! หน้าด้าน"น้ำด่าเบาๆ

"อย่าปากดีนัก ระวังจะได้ผัวหน้าด้าน"ไอ้สั*-_-

"น้องกู กูบอกมึงแล้ว อย่ายุ่ง"ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ใครสน?"มันพูดกลับอย่างกวนๆ ถ้าอยู่ข้างนอกแม่งคงได้แดกลูกปืน

"กูไปละ จะไปดูเมีย"ผมพูด

"เออ"ไอ้ไฟตอบ

.

.

.

มาถึงในห้อง คนตัวเล็กก็ยังคงหลับอยู่ ผมเดินไปและนอนลงข้างๆ ดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้หลวมๆ เธอก็กอดผมกลับ

"ตัวเล็ก"ผมเรียก

"หืม?"คนตัวเล็กขานรับในลำคอด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

"ขอโทษนะที่ดูแลไม่ดี ต่อไปพี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรตัวเล็กอีกนะ" พูดจบผมก็กอดเธอแน่นอีกหน่อย แล้วจูบลงที่หน้าผากเบาๆอย่างอ่อนโยน

...อยากแต่งงานด้วยจัง...

<<<<<<<<>>>>>>>

จบแล้วค้าบ~ ขอโทษจริงๆนะคะที่ตัดจบไปแบบนี้ ยังมีเ๹ื่๪๫ต่ออื่นๆอีกนะคะ แต่จะไม่ได้รีลงใหม่ สามารถไปตามอ่านได้ต่อใน ReadAWrit เลยนะคะ ชื่อนามปากกาเหมือนกันเลยค่ะ วาเลนซี และขอบคุณทุกๆคนที่หลงเข้ามาอ่านและยอมสละกำลังใจอันมีค่าของตนเองเพื่อปลดล็อคอ่านนะคะ

-เ๹ื่๪๫ต่อของน้องสาวเมฆสามารถอ่านได้ใน ReadAWriteนะคะ-