ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมาสถานที่นั้นก็เงียบสงัดลงทันที เด็กหญิงตัวเล็กๆ เขย่งปลายเท้าขโมยของหรือ?ภายใต้สายตาของผู้คนมากมายในห้อง ความเป็นไปได้นั้นน้อยมาก

        “ใครจะไปรู้ว่านางใช้วิธีใด!” คุณหนูหลิวฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ

        “เชิญเริ่มการแสดงของพวกท่านได้” เย่ชิงชิงผายมือ

        เคออิ๋งอิ๋งส่ายหน้าเบาๆให้ไช่อี้หลิงที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างแล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อไกล่เกลี่ย “เรื่องนี้อาจจะมีเรื่องเข้าใจผิด...”

        เผยรุ่นจือประสานมือไว้ในแขนเสื้อโดยไม่แสดงความคิดเห็นใดๆเขายืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่างที่สาดเข้ามา มองดูทางนี้อย่างแน่วแน่แรงกดดันที่มองไม่เห็นแผ่ซ่าน

        นานครู่หนึ่งเขาจึงกล่าวว่า “เรื่องนี้ให้ยุติลงเพียงเท่านี้เถิดวันนี้จวนสกุลเผยจะไม่รับแขก ชิวเยวี่ย ให้คนนำรถม้าของแต่ละบ้านออกมาส่งคุณหนูทั้งหลายกลับบ้านอย่างปลอดภัย”

        “เจ้าค่ะ”

        ชิวเยวี่ยก้มหน้าด้วยความเคารพลุกขึ้นทำตามคำสั่ง

        ในตอนนี้คุณหนูผู้สูงศักดิ์ทั้งหลายต่างรู้สึกผิดเพราะพวกนางเป็นเพียงเด็กสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ยังไม่เจนโลกนักจึงไม่กล้าอยู่ต่อ รีบจากไปพร้อมกับสาวใช้ของตนอย่างเร่งรีบ

        หลังจากส่งเด็กสาวทั้งหลายกลับไปแล้วเผยรุ่นจือมองเผยฉางสี่ นางเม้มปาก สายตาเลื่อนลอยไม่แน่นอน

        “เว่ยชิ่ง ไปเชิญนายท่านรองมาพาบุตรสาวกลับไป” เผยรุ่นจือสั่งเด็กรับใช้เบา

        เผยฉางสี่เงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจร้องออกมาเสียงดัง “พี่รอง ท่านจะทำอะไร!”

        “ก็ให้อารองมาอบรมสั่งสอนบุตรสาวน่ะสิ”

        บิดาของเผยรุ่นจือเป็นบุตรชายคนโตเคยมีบุตรสาวคนหนึ่ง ทว่าน่าเสียดายที่นางเสียชีวิตตั้งแต่อายุสามขวบหลังจากนั้นก็มีเผยรุ่นจือ และไม่มีบุตรสาวอีกเลยบุตรชายคนรองก็ให้กำเนิดบุตรชายสองคนเช่นกันกว่าจะได้เผยฉางสี่ซึ่งเป็นบุตรสาวคนเดียวของตระกูล นางจึงเป็นที่รักใคร่เอ็นดูยิ่งนัก

        ปกติแล้วเด็กสาวจะเอาแต่ใจบ้างก็ไม่เป็นไรครอบครัวเช่นพวกเขามีหรือจะต้องยอมให้บุตรหลานต้องลำบาก?ทว่าในเรื่องใหญ่ๆ ที่เกี่ยวข้องกับคุณธรรมจะยอมให้เดินผิดทางไม่ได้เด็ดขาด

        อารองสกุลเผยเป็นคนเคร่งครัดเผยฉางสี่ย่อมกลัวบิดา จึงบ่นอย่างไม่พอใจ “ข้ามิได้ทำผิดอันใดเจ้าค่ะ...”

        “อย่าได้คิดว่าตนฉลาดนัก ไม่มีใครคิดว่าตนเองเป็นคนโง่หรอก” เผยรุ่นจือเคาะศีรษะนาง แล้วหันหลังเดินจากไป ไม่สนใจนางอีกแล้วเดินไปหาเย่ชิงชิง

        เผยฉางสี่หวั่นใจไม่กล้าคาดหวังอะไรอีกแล้ว รีบพุ่งเข้าไปขอความเมตตา“พี่รอง ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ! ตอนนั้นก็แค่โมโหเกินไปข้าเองก็ไม่รู้จักนาง ย่อมต้องช่วยคนรู้จัก...”

        พูดไม่ทันขาดคำก็พุ่งเข้ามากอดขาร้องห่มร้องไห้ น่าสงสารยิ่งนัก!

        เย่ชิงชิง:“...”

        เผยรุ่นจือเย็นชาไร้ความรู้สึกเหลือเกินเขาโบกมือให้เว่ยชิ่ง “พานางไป”

        เว่ยชิ่งร่างสูงใหญ่พานางออกไปในทันที ในชั่วพริบตาเดียวภายในห้องก็เหลือเพียงเย่ชิงชิงกับเผยรุ่นจือที่ยืนจ้องตากันอยู่

        เรื่องนี้จะพูดว่าเรื่องใหญ่ก็ไม่ใช่เสียทีเดียวจะสืบสาวราวเรื่องต่อไปก็คงเป็นแค่การเรียกผู้ปกครองมาอบรมบุตรหลานหากเจอผู้ปกครองที่เข้าข้างก็จะบอกว่าเป็นแค่การทะเลาะกันของเด็กๆหากเป็นผู้ปกครองที่เปิดใจก็จะขอโทษและลงโทษแล้วจบเรื่อง เสียแรงเปล่า ไม่คุ้มค่าเย่ชิงชิงเข้าใจในเรื่องนี้ดี

        “วันนี้ต้องขออภัยด้วยนะ เสี่ยวชิงชิง”

         ฝ่ามือใหญ่ก็วางลงบนศีรษะของนาง ลูบไล้เบาๆ พร้อมกับเสียงใสของเด็กหนุ่ม

        เชื่อมั่นในความบริสุทธิ์ของนางถึงขนาดนี้เชียวหรือ?เย่ชิงชิงปัดมือเขาออก แล้วยื่นมือออกไป “ไม่ต้องพูดแล้วเอาเงินมา ค่าเยียวยาจิตใจเจ้าค่ะ”

        “ค่าเยียวยาจิตใจคืออะไร?” เผยรุ่นจือถามอย่างสนใจพลางนั่งลงบนเก้าอี้ สายตาของเขาสบกับนางพอดี

        เย่ชิงชิงประสานมือไว้ที่หน้าอกแสดงสีหน้าเกินจริง “หัวใจน้อยๆของข้าน้อยได้รับบาดเจ็บ ต้องได้รับการชดเชยเจ้าค่ะ!”

        อ้อหมายถึงอย่างนี้นี่เอง เผยรุ่นจือพลันเข้าใจแจ่มแจ้ง แล้วกล่าวว่า“อย่างนั้นเราก็เสมอกันแล้วสิ~”

        อะไรนะ?“เสมอกันตรงไหน?”

        “ก่อนหน้านี้เสี่ยวชิงชิงล่วงเกินข้า จิตใจของข้าหวาดหวั่นตอนนี้ก็ยังสั่นกลัวอยู่เลย~” เผยรุ่นจือกล่าวเสริมด้วยรอยยิ้ม

        เวรเอ๊ย!เย่ชิงชิงโกรธจนแทบจะคว่ำโต๊ะ “ท่านไปให้พ้นเลย!”

        คำว่า‘สั่นกลัว’ ที่ว่ามันคืออะไรกัน? นางน่ากลัวขนาดนั้นเชียวหรือ! ยิ่งกว่านั้น นั่นมันเป็นอุบัติเหตุชัดๆดันมาบอกว่าหวาดหวั่นอีก ฮึ่ย!

        “ข้าไปหาพี่ชายได้หรือยัง?” เย่ชิงชิงกัดฟันถาม

        “แน่นอน ข้าก็ตั้งใจจะพาเจ้าไปอยู่แล้ว” เผยรุ่นจือยิ้มพยักหน้า

        คุณชายจิ้งจอกร้ายกาจผู้นี้!

        ………….

        เทศกาลปีใหม่ผ่านไปในชั่วพริบตาหิมะละลาย สายฝนพรำๆ ฤดูใบไม้ผลิกลับมาอีกครั้ง

        เย่จื้อเฟิงเคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะจัดกิจกรรมส่งเสริมการขายขึ้นอีกครั้งแน่นอนว่าต้องทำตามที่พูด เขายังคงแขวนป้ายซื้อห้าแถมหนึ่ง สูตรเดิม รสชาติคุ้นเคยไม่ลดปริมาณ ไม่เอาของไม่ดีมาปะปน 

        เหล่าผู้สูงอายุทั้งหลายต่างพากันแห่กันมาทั้งผู้ซื้อและผู้ขายต่างยิ้มแย้มแจ่มใส ผลลัพธ์เป็นที่น่าพอใจสำหรับทุกฝ่าย

        พ่อค้าแม่ค้าอื่นๆในตลาดต่างเคยเห็นมาแล้วเมื่อปลายปีที่แล้ว ตอนนี้จึงพากันเลียนแบบแขวนป้ายซื้อแลกของแถมกันอย่างสนุกสนาน ทั่วทั้งตลาดเต็มไปด้วยความคึกคัก

        เรื่องการเล่าเรียนของสองพี่น้องก็ถูกหยิบยกขึ้นมาพิจารณานางซูตัดสินใจที่จะส่งบุตรทั้งสองของนางไปสำนักศึกษาตั้งแต่ปีที่แล้วการค้าก็ต้องทำ การร่ำเรียนก็ไม่อาจละทิ้งได้ นางไม่ใช่ชาวนาที่มองการณ์ไกลไม่เป็นมีหรือจะยอมให้บุตรของตนเป็นคนไร้การศึกษา

        เย่จื้อเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย“ท่านแม่จะทำคนเดียวไหวหรือขอรับ? ให้น้องสาวไปก็พอแล้ว”

        เขาเป็นหนึ่งในกำลังหลักของครอบครัวหากไปสำนักศึกษาทั้งคู่ ผู้ใดจะดูแลร้านที่บ้านยังต้องทำเนื้อตุ๋นหม้อดินและล่าช่วนอีก จำเป็นต้องมีคนอยู่ตลอดเวลา

        “ที่บ้านมีข้าอยู่ แผงลอยก็ให้หยางหลิ่วไปดูแล”

        ใช่ว่านางซูไม่เคยไม่คิดถึงเรื่องนี้มาก่อนนางทำซอสถั่วเหลืองไว้หลายไหในวันที่แดดดีก็เพราะต้องการให้หยางหลิ่วว่างงานนั่นเอง