อดีตสาวตกอับขอเจิดจรัสในฐานะเศรษฐินียุค 80

บทที่ 93 มีแค่พี่ที่ช่วยฉันได้

เล่อเวยยังอยากให้เป็นตัวเองหรือเล่อตงคนใดคนหนึ่งที่ตามไปด้วย

แต่หลังจากที่คิดๆ ดูแล้ว ทั้งอวี๋ซู่หลันและจี่เฟิ่งต่างก็มีประสบการณ์ชีวิตเป็นของตัวเอง ในช่วงชีวิตนี้ อายุของพวกเธอรวมกันมากกว่าที่เธอมีในสองชาติเสียอีก แล้วเธอมีเหตุผลอะไรที่ต้องปกป้องทั้งสองคนมากขนาดนั้น

เพราะการปกป้องจนเกินพอดี ถือเป็นรูปแบบหนึ่งของการควบคุมและไม่ให้ความไว้วางใจ

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” เล่อเวยไม่ดื้อดึง “แต่พี่ต้องเตรียมตัวให้ดี พรุ่งนี้ตอนไปที่นั่น ให้พี่จ้างรถม้าจากสมาคมแล้วให้ค่ารถคนขับเพิ่มอีกสักหน่อย แต่จ่ายแค่ครึ่งเดียวก่อน อีกครึ่งค่อยจ่ายตอนขากลับ จะได้แน่ใจว่าเขาจะอยู่รอพี่”

อวี๋ซู่หลันส่ายหน้า “คนขับจะยอมเหรอ เกิดเราอยู่ในหมู่บ้านแล้วไม่กลับออกมาล่ะ”

“พี่ต้องนัดแนะกับคนขับไว้ค่ะ ว่าถ้าพี่ยังไม่กลับมาตามเวลาที่นัด ให้คนขับรถเข้าไปตามหาพี่ได้เลย”

หลังได้ยินเล่อเวยพูดแบบนั้น อวี๋ซู่หลันถึงพอจะเข้าใจ สิ่งนี้จะเป็นหลักประกันความปลอดภัยให้กับพวกเธอ ในกรณีที่สกุลเติ้งเกิดบ้าขึ้นมาแล้วขังพวกเธอเอาไว้ อาจจะไม่มีใครหาเจอ “เวยเวย ถึงเธอจะยังเด็ก แต่เอาใจใส่และรอบคอบดีจริงๆ เอาละ ฉันจะเชื่อเธอ”

เล่อเวยให้เงินอวี๋ซู่หลันอีกยี่สิบหยวน ไม่เพียงแค่ค่าเดินทาง แต่เผื่อไว้ให้คนทั้งคู่จัดการเรื่องต่างๆ ในหมู่บ้าน จะได้มีเงินไว้พอใช้ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับต่งเซียง จึงไม่ควรปล่อยให้อวี๋ซู่หลันต้องจ่ายเอง

สำหรับต่งเซียงที่อยากเป็นคนออกค่าใช้จ่าย เล่อเวยก็หาทางพูดเกลี่ยกล่อมไว้แล้วเช่นกัน

ว่าตอนนี้ถึงแม้ต่งเซียงจะช่วยเล่อเวยทำซาลาเปาขายในตอนเช้า และใช้เวลาช่วงบ่ายทำงานเย็บผ้ากับจี่เฟิ่งและอวี๋ซู่หลัน แต่ตัวของเธอก็ยังไม่มีเงินเก็บ

หลังอวี๋ซู่หลันกลับห้องเช่าของตัวเองไป ต่งเซียงก็มาที่ห้องของเล่อเวยอีกครั้ง “เวยเวย พูดตามตรงนะน้องสาว พวกเราพบกันโดยบังเอิญ แต่เธอเต็มใจช่วยเราสองแม่ลูกขนาดนี้ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าจะตอบแทนน้ำใจของเธอได้ยังไง”

เล่อเวยยิ้มเจื่อนๆ เธอไม่ต้องการให้ต่งเซียงตอบแทนน้ำใจเธอ เธอต่างหากที่กำลังตอบแทนน้ำใจของต่งเซียง

เมื่อชาติก่อนตอนอยู่ในอันผิง ถ้าไม่ได้ต่งเซียงคอยดูแลเธอในปีนั้น เล่อเวยคงไม่สามารถไปถึงเมืองกวางโจวได้

อาจกล่าวได้ว่า เหตุดีย่อมได้ผลดี และผลดีย่อมกลับคืนสู่ต่งเซียง

แน่นอนว่าเธอไม่สามารถเล่าเรื่องนี้ได้ เลยพูดแค่ว่า “ฉันคิดว่าโชคชะตานำพาให้ผู้คนมาเจอกัน คนที่เข้ากันได้นั้นถูกกำหนดเอาไว้แล้ว โชคชะตาที่พิเศษไม่ได้มีเฉพาะกับคู่ชายหญิง แต่รวมไปถึงคู่มิตรด้วย พี่ต่ง ถ้าพี่ยอมรับฉันเป็นเพื่อน อย่าได้กังวลเรื่องที่จะต้องตอบแทนเลยค่ะ การมีชีวิตที่ดีร่วมกันนั้นดีกว่ามาก อีกอย่างฉันไม่ได้ให้เงินพี่เปล่าๆ แต่ขอให้พี่ช่วยงานฉันด้วย”

“พูดถึงงานที่ให้ฉันทำ สามสิบหยวนต่อเดือนก็พอแล้ว แต่นี่อะไร ให้ฉันวันละตั้งสิบหยวน” ต่งเซียงยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่เล็กน้อย “แล้วเธอยังต้องลำบากเรื่องหยางหยางอีก”

ด้วยรู้ว่าต่งเซียงเป็นคนมีน้ำใจ หากไม่ได้ทำอะไรให้เลย เธอคงรู้สึกอึดอัด เล่อเวยก็เป็นคนแบบเดียวกัน แต่เธอมองไกลกว่านั้น น้ำใจบางอย่างไม่จำเป็นจะต้องตอบแทนในทันที เพราะมันไม่ใช่การแก้แค้น นอกจากนี้ ถึงเป็นการแก้แค้น สิบปีก็ยังไม่สาย แต่น้ำใจควรใช้เวลาและความมุ่งมั่น เพื่อให้ความสัมพันธ์นั้นลึกซึ้งและมั่นคงยิ่งขึ้น

หลังคิดเช่นนั้น เล่อเวยก็จับมือของต่งเซียง และบอกออกมาจากใจตรงๆ กับเธอว่า “พี่ต่ง ฉันคิดว่าถ้าเราขายแค่ซาลาเปา ไม่ว่ายอดขายจะดีสักแค่ไหน ก็คงได้เงินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และคงอีกนานกว่าเราจะมีเงินพอให้ย้ายไปกวางโจว ดังนั้นอีกสองสามวัน ฉันอยากจะไปที่กวางโจวเพื่อรับเสื้อผ้ามาขายค่ะ”

จากจำนวนซาลาเปาที่ขายได้สองถึงสามร้อยลูกในแต่ละวัน เธอน่าจะเก็บเงินห้าร้อยหยวนได้ในหนึ่งสัปดาห์

“อ่า รับเสื้อผ้ามาขายงั้นเหรอ” ต่งเซียงไม่มีความรู้เรื่องทำมาค้าขาย แต่การได้เห็นเล่อเวยทำสิ่งต่างๆ ทุกวันช่วยเปิดหูเปิดตาเธอได้มาก เธอเริ่มรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่า ไม่มีอะไรที่เด็กสาววัยสิบหกปีคนนี้ทำไม่ได้ “มันทำเงินได้ใช่ไหม”

“ได้สิคะ แต่พี่ก็เห็นว่าเล่อตงยังเด็ก แม่ก็สุขภาพไม่ค่อยดี ฉันไม่อยากให้แม่ต้องเหนื่อยกับการนับจำนวนสินค้า ถึงตอนนั้น มีแค่พี่ พี่ต่ง ที่จะช่วยฉันได้”

บทที่ 94 จมไปกับทะเลแบบฝึกหัด

ต่งเซียงอายุเพียงยี่สิบสี่ปี อยู่ในช่วงสุขภาพดีและแข็งแรง เป็นคนมีระเบียบเรียบร้อย เล่อเวยไม่ได้พูดประจบเอาใจ แต่ด้วยความช่วยเหลือของต่งเซียง เธอจะสามารถแก้ปัญหาเรื่องขายเสื้อผ้าไปได้มากเลยทีเดียว

สำหรับต่งเซียง ไม่ว่าแผนของเล่อเวยจะฟังดูน่าเชื่อถือหรือไม่ ตราบใดที่สามารถช่วยเล่อเวยได้ ความรู้สึกผิดในใจของเธอก็จะลดน้อยลง เพราะเธอรู้สึกติดหนี้เล่อเวยมาตั้งแต่เรื่องหญิงเจ้าของร้านคนนั้น ไปจนถึงการช่วยพาตัวเติ้งหยางกลับมา เล่อเวยไม่ลังเลที่จะช่วยเธอเลย แต่เธอกลับยังหาโอกาสตอบแทนเล่อเวยไม่ได้

ตอนที่เล่อเวยเช่าบ้าน ต่งเซียงรู้สึกงุนงงและประทับใจในคราวเดียวกัน เล่อเวยคิดกับเธอราวกับเธอเป็นคนในครอบครัวและพามาด้วยอย่างเป็นธรรมชาติ

เธอไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมเล่อเวยถึงดีกับเธอขนาดนี้ แต่ใครจะปฏิเสธความจริงใจเช่นนั้นได้

“ตกลง เธอบอกฉันได้ทุกเมื่อ”

เมื่อต่งเซียงออกไปแล้ว เล่อเวยก็ยิ้มกับตัวเอง เธอไม่คิดเลยว่าเธอกับต่งเซียงจะสนิทสนมกันได้เร็วขนาดนี้ เธอรู้ว่าตัวเธอสามารถไว้ใจต่งเซียงได้ จากนี้ไป ไม่ใช่เพียงแค่ธุรกิจเสื้อผ้า แต่รวมถึงสิ่งที่เธอจะทำเมื่อไปถึงกวางโจวด้วย เธออยากพาต่งเซียงไปกับเธอ เพื่อช่วยกันทำมาหากินและมีชีวิตที่ดีร่วมกัน ถึงตอนนั้นทุกคนคงมีความสุขอย่างแท้จริง!

ตอนนี้ เมื่อตำรวจกลับไปแล้ว อวี๋ซู่หลันกับจี่เฟิ่งก็ไปที่ห้องเช่าของเธอเพื่อปรึกษาถึงสิ่งที่จะทำ เล่อตงไปออกกำลังกายอีกครั้ง ส่วนต่งเซียงกลับเข้าห้องตัวเองไปเย็บผ้า

ในที่สุดเล่อเวยก็มีเวลาหยิบแบบเรียนออกมาเปิดอ่านได้สักที

เฮ้อ ไม่ง่ายเลยที่หาจุดสมดุลระหว่างการทำธุรกิจและการเรียน อีกสักพักหากเธอเริ่มทำธุรกิจเสื้อผ้าอีกครั้ง คงต้องจัดสรรเวลาให้ดีขึ้น

ไม่ทำเลยก็คงจะไม่ได้ เพราะอาหาร เสื้อผ้า และที่อยู่อาศัยล้วนมีค่าใช้จ่าย แถมเล่อเวยยังต้องเก็บเงินไว้สำหรับโรงเรียนกวดวิชาอีกด้วย

เมื่อเช้าเธอยุ่งอยู่กับการขายซาลาเปา เลยไม่ได้ถามว่ามีโรงเรียนกวดวิชาอยู่ที่ไหนบ้าง และกลัวว่าในยุคนี้อาจจะยังไม่มีโรงเรียนกวดวิชาเปิดอยู่ทั่วไป จึงต้องหาคนรู้จักให้ช่วยแนะนำครูให้

เล่อเวยรู้จักใครที่ไหนอีกบ้าง

ไม่รู้ว่าหลิ่วไถเฉิงจะ...หยุดเลยนะ!

เล่อเวยคิดถึงเสื้อผ้าของหลิ่วไถเฉิง ด้วยสถานะครอบครัวของตระกูลเจียงและวงสังคมของเขา เธอไม่กล้าขอให้หลิ่วไถเฉิงแนะนำครูให้จริงๆ

ถ้าไม่ใช่ครูที่มีชื่อเสียงจนค่าตัวแพงหูฉี่ ก็น่าจะเป็นครูที่มีภูมิหลังพิเศษกว่าใครๆ ทั้งหมดนี้เพื่อประโยชน์ของหลิ่วไถเฉิง หรือแม้แต่ตระกูลเจียงเอง และเล่อเวยคงไม่สามารถรับความช่วยเหลือนี้ได้

เวลาที่เป็นหนี้บุญคุณใครสักคน มันขึ้นอยู่กับว่าคุณสามารถชำระคืนได้หรือไม่ด้วย หากไม่สามารถชำระคืนได้ ก็ไม่ควรจะเป็นหนี้ตั้งแต่แรก

เงินกู้ห้าสิบหยวน หนังสือเรียนและแบบฝึกหัด ทั้งหมดนี้เป็นส่วนหนึ่งของสายสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหลิ่วไถเฉิง พูดตามตรง เล่อเวยไม่รังเกียจความช่วยเหลือเช่นนี้จากเขา เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ตอบแทนได้ มันพอจะนับเป็นมิตรภาพได้ไม่ใช่เหรอ เธอช่วยเขา เขาช่วยเธอ มิตรภาพเกิดขึ้นจากการให้และการได้รับ

แน่นอนว่า ในขณะนี้เธอยังช่วยเหลือหลิ่วไถเฉิงไม่ได้มาก จนถึงตอนนี้ เธอช่วยเขาหากริชทหารได้เพียงแค่สามเล่ม และกำลังอธิษฐานอยู่ว่า อย่าได้ดึงดูดอีกสองเล่มที่เหลือมาอีกเลย เพราะเธอไม่อยากจะเข้าไปข้องเกี่ยวกับมัน!

แต่โอกาสในอนาคตยังมีอยู่เสมอ

เล่อเวยไม่ได้นำการสืบสวนคดีฆาตกรรมตระกูลเจียงมารวมอยู่ในความสัมพันธ์นี้ด้วย

หลังจากอ่านหนังสือไปได้สักพัก เล่อเวยก็ทำความเข้าใจวิชาภาษาจีนและอังกฤษสำหรับมัธยมต้นเป็นที่เรียบร้อย เธอคัดลอกไวยากรณ์และคำศัพท์ไว้แยกกันโดยไม่พึ่งความรู้ที่เคยเรียนมาในชาติก่อน ลองจดจำมันอย่างถี่ถ้วน และเขียนออกมาได้โดยไม่เกิดข้อผิดพลาดใดๆ จากนั้นก็เริ่มหันมาทำแบบฝึกหัด ถึงหลิ่วไถเฉิงจะซื้อเฉพาะแบบฝึกหัดระดับชั้นมัธยมต้นปีที่หนึ่งให้เธอ และเนื้อหานั้นค่อนข้างจะง่าย แต่เธอกลับทำได้เพียงแค่หนึ่งในสามของกองเท่านั้นก่อนจะเข้านอน

ดูเหมือนว่าเขาวางแผนที่จะให้เธอจมไปกับทะเลแบบฝึกหัดมากมายพวกนี้!