ในโลกของอำนาจและความลึกลับ มาเฟียคือผู้กุมอำนาจที่แท้จริง “ลีออน เดอ ลูคัส”
คือชายผู้ไร้หัวใจ เ็า และไร้ความปรานี ใครก็ตามที่ขวางทางเขา…
ล้วนต้องหายไปจากโลกนี้อย่างไร้ร่องรอย
แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลก เมื่อหญิงสาวธรรมดาอย่าง “อลิซ”
ก้าวเข้ามาในชีวิตของเขาโดยไม่ตั้งใจ ทำให้เธอกลายเป็เป้าหมายของอันตราย
และกลายเป็คนที่เขาต้องปกป้อง ทั้งที่เขาไม่เคยคิดจะปกป้องใครมาก่อน
อลิซเป็เพียงหญิงสาวธรรมดาที่ทำงานพาร์ทไทม์ในคาเฟ่เล็กๆ กลางเมือง
เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่ง
ชีวิตที่เรียบง่ายของเธอจะต้องเข้าไปพัวพันกับชายผู้เป็ดั่งมัจจุราช
คืนนั้น ฝนตกหนัก ถนนเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝน อลิซกำลังจะเดินกลับบ้าน
แต่กลับพบร่างของชายแปลกหน้าที่าเ็นอนอยู่กลางตรอกแคบ
เืสีแดงสดไหลซึมออกมาจากาแของเขา แม้จะหวาดกลัว
แต่จิตใจของเธอกลับบอกให้ช่วยเขา
“คุณ! เป็อะไรหรือเปล่า!?” เธอรีบเข้าไปประคองร่างสูงใหญ่
แม้จะเปียกปอนไปทั้งตัว แต่ดวงตาคมกริบที่จ้องเธอกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง
“หนีไปซะ… ถ้าไม่อยากตาย” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้น แม้เขาจะเ็ปแต่ยังคงแฝงไปด้วยอำนาจ
อลิซรู้ทันทีว่าชายคนนี้ไม่ธรรมดา แต่แทนที่จะวิ่งหนี
เธอกลับตัดสินใจพาเขาไปซ่อนตัวที่ห้องของเธอโดยไม่รู้เลยว่า
การตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปตลอดกาล
ลีออน เดอ ลูคัส เป็หัวหน้ามาเฟียที่ทั้งโลกต้องเกรงกลัว เขาไม่เคยเชื่อใจใคร
ไม่เคยมีความเมตตา แต่หญิงสาวตรงหน้า… ทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาด
“คุณเป็ใครกันแน่?” อลิซถามพลางทำแผลให้เขา
ลีออนไม่ตอบ แต่แววตาของเขามืดมนขึ้นกว่าเดิม
อลิซไม่รู้เลยว่าการช่วยเหลือชายคนนี้จะนำพาอันตรายมาสู่เธอ
ในโลกของมาเฟีย… ไม่มีที่สำหรับคนอ่อนแอ
และอลิซกำลังจะได้เรียนรู้ความจริงข้อนี้ด้วยตัวเอง
อลิซนั่งลงข้างเตียง มองชายแปลกหน้าที่นอนนิ่งอยู่บนฟูกเก่า ๆ ของเธอ ลมหายใจของเขาหนักหน่วงจากพิษาแ แต่แม้จะอยู่ในสภาพอ่อนแอ แววตาของเขายังคงทรงอำนาจ
“คุณ้าอะไรไหม? น้ำ? หรือยาแก้ปวด?” เธอถามเบา ๆ
ลีออนลืมตาขึ้นช้า ๆ สายตาคมกริบตวัดมองเธอ ราวกับกำลังชั่งใจว่าควรไว้ใจเธอหรือไม่
“เธอไม่ควรช่วยฉัน” เขากล่าวเสียงแหบต่ำ “เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็ใคร”
อลิซชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่น “ฉันอาจไม่รู้ว่าคุณเป็ใคร… แต่ฉันรู้ว่าคุณคือคนเจ็บ และฉันปล่อยให้คนเจ็บตายต่อหน้าต่อตาไม่ได้”
ลีออนหัวเราะเบา ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเป็รอยยิ้มจาง ๆ “โลกนี้มีคนแบบเธอเหลืออยู่อีกหรือ?”
อลิซเม้มริมฝีปากแน่น ไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไงกับคำพูดนั้น
“เธอไม่กลัวฉันเหรอ?” ลีออนถาม พลางมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ
อลิซสูดหายใจเข้า “ตอนนี้… ฉันกลัวมาก”
ลีออนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“แต่…” อลิซพูดต่อ “ฉันกลัวมากกว่าถ้าต้องทิ้งคุณไว้ข้างถนน”
ลีออนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำเบา ๆ ราวกับพูดกับตัวเอง “เธอนี่มัน… บ้าเหลือเกิน”
อลิซยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดขึ้น “ตอนนี้คุณต้องพักก่อน อย่าพูดมากเลย”
ลีออนจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตาลง แม้จะยังไม่ไว้ใจ แต่คืนนี้… เขายอมให้เธอช่วย
433
