ตอนที่ 5
“อ๊า!” ไม้เอกปล่อยเสียงแห่งความเจ็บออกมาทันทีเมื่อความใหญ่โตที่แข็งขืนเต็มที่ถูกดันเข้ามาในช่องทางรักอย่างไม่ปรานีปราศรัย ความเจ็บจุกแล่นพล่านจนตัวอ่อนหอบหายใจแรง ใบหน้าที่แนบอยู่กับโซฟาส่ายไปมาอย่างยอมจำนนเมื่อลำแท่งถูกขยับเข้าออก
ไม่มีความทนุถนอมอย่างครั้งแรก เมื่อแรงกระแทกที่ส่งมาเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธของผู้คุมเกม ไม้เอกที่แทบนับได้ว่าไร้ประสบการณ์เื่บนเตียงทำได้เพียงรองรับอารมณ์และปล่อยเสียงร้องครางออกมาอย่างไม่อาจห้ามเท่านั้น รับรู้ได้ทุกครั้งว่าร่างกำลังจะแหลกเหลวเมื่อความใหญ่โตถูกดันเข้ามาจนสุดแล้วกระแทกเข้าไปใหม่จนมิดด้ามและไต่ระดับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
แต่ความเจ็บก็ปนไปด้วยความซ่านเมื่อถูกกระแทกไปแตะที่จุดกระสัน ไม้เอกแหงนเงยใบหน้าปล่อยเสียงครางออกมาอย่างไม่อาจห้ามผสมปนเปไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อ บทรักที่เพิ่มความเร่าร้อนขึ้นทุกขณะกลบความเย็นจากแอร์คอนดิชันเนอร์จนหมด ร่างสองร่างที่สอดประสานกันด้วยจังหวะเร็วแรงชุ่มไปด้วยเหงื่อแห่งแรงอารมณ์
“อ๊ะ อ๊า” ไม้เอกแหงนเงยใบหน้าขึ้นเปล่งเสียงครางดังเมื่อเ้าของร่างใหญ่เร่งความเร็วกระแทก เอวเล็กถูกมือใหญ่หนาจับยึดไม่ให้ขยับหนีในขณะเดียวกันก็ถูกดึงเข้ามาเพื่อดูดกลืนเอาความใหญ่โตเข้าไปเสียดสีกับช่องทางอ่อนนุ่มจนหมด ไม้เอกมุดหน้าลงกับโซฟาอย่างพ่ายแพ้เมื่อผู้คุมเกมอย่างคุณครามเร่งเร้าจังหวะให้เร็วขึ้นจนแรงอารมณ์ไต่ถึงขีดสุด
“อ๊ะ อ๊ะ อ๊า” จนในที่สุดร่างก็สะท้านแอ่นเกร็งก่อนจะกระตุกพร้อมความรู้สึกว่าทุกอย่างพร่างพราวไปด้วยสีขาวเมื่ออารมณ์ถูกฉุดไปสู่ห้วงสูงสุด ช่องทางด้านหลังอุ่นวาบนองไปด้วยของเหลวสีขาว ไม้เอกทิ้งร่างที่หอบเหนื่อยราวกับจะขาดใจลงไปกองที่โซฟาอย่างหมดแรง เหงื่อไหลโทรมกายราวกับคนที่ผ่านการวิ่งมานับสิบกิโลเมตร
แต่ในขณะที่ไม้เอกหมดแรงคอพับคออ่อนกับบทรักอันเร่าร้อนที่เพิ่งสงบลง แต่ทว่าอีกคนกลับไม่ได้รู้สึกว่าพลังกายได้หมดลงเลยแม้แต่นิด เมื่อมือใหญ่หนาจับพลิกร่างของไม้เอกในท่าเข่าคู้ให้นอนหงาย พร้อมเรียวขางามถูกแหวกออกและความแข็งขืนถูกดันเข้ามาแช่อยู่ด้านในอีกครั้ง
“อ๊า” ไม้เอกร้องครางยาว เอวคอดบิดเร่าอย่างทรมาน แต่ทว่าคราวนี้ความเจ็บลดลงกว่าคราวแรกมากเพราะมีน้ำขุ่นขาวเป็ตัวหล่อลื่น ไม้เอกเหมือนถูกสูบพลังไปกับเสียงร้องครางและร่างที่สะดุ้งขึ้นทั้งตัวทุกครั้งเมื่อความใหญ่โตกระแทกกระทั้นเข้ามาจนสุดและแตะเข้ากับจุดกระสัน
เนคไทที่ปิดตาไว้ทำให้ไม้เอกไม่รู้ได้เลยว่าผิวขาวๆของตัวเองได้ขึ้นสีชมพูไปทั้งเนื้อทั้งตัวแล้วในตอนนี้ และเป็ที่เจริญหูเจริญตาของคนที่ใช้ทั้งมือและตาััไปพร้อมๆกันอย่างไม่อาจปฏิเสธ
“อื๊อ อ๊ะ อ๊า” ไม้เอกครางทั้งสะดุ้งเมื่อท่อนแข็งถูกสอดเขามาจนสุดและเ้าของจงใจดึงให้หลุดออกจากช่องทางด้านหลังแล้วสอดเขามาใหม่ซ้ำๆราวกับจะแกล้ง ร่างเล็กบางสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกปั่นป่วน เมื่ออารมณ์ถูกดึงให้สูงขึ้นจนแทบแตะเพดานแต่แล้วก็ถูกฉุดให้ดิ่งลงมาเสียดื้อๆ
“อยากได้มากกว่านี้เหรอ” เสียงเรียบเอ่ยถาม
“คุณคราม ยะ...อย่าแกล้งครับ” ไม้เอกวอนขอด้วยจะขาดใจทุกครั้งที่ความใหญ่โตนั้นถูกถอดถอนออกมาจากช่องทางด้านหลังและถูกดันเข้าไปใหม่จนสุดสลับไปมาจนปั่นป่วน
“งั้นก็ทำเองแล้วกัน”
สิ้นเสียงร่างของไม้เอกที่นอนคู้หอบเหนื่อยอยู่กับโซฟาก็ถูกรั้งขึ้นมาและโดยไม่ทันตั้งตัวก็ถูกจับให้นั่ง บั้นท้ายนุ่มนิ่มกลืนเอาแท่งเนื้อยาวเข้าไปจนสุดลำโดยไม่อาจเลี่ยงเมื่ออยู่ในท่านั่งแบบนี้ ไม้เอกถึงกับตัวอ่อนเมื่อปลายของความยาวของท่อนเนื้อแตะเข้ากับจุดกระสัน ช่องทางอ่อนนุ่มโอบรัดดีจนแม้แต่คนที่สอดใส่เองก็รู้สึกพออกพอใจเช่นกันจนปล่อยเสียงครางต่ำออกมา เหล่านี้ไม้เอกไม่อาจรับรู้ได้ถึงเสน่ห์ล้นตัวของตัวเองเลยด้วยความด้อยประสบการณ์ และไม่อาจรู้ได้ว่าคุณครามกำลังพอใจจนถึงขนาดที่ว่าอารมณ์โกรธในคราวแรกเบาบางลงจนเหลือเพียงแรงเสน่หาเท่านั้นแล้วในตอนนี้
“ขยับสิ ถ้าฉันต้องขยับเอง ฉันจะคิดค่าแรงเป็รอบที่สาม” เสียงทรงอำนาจเอ่ยสั่งชิดใบหู ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะแนบลงกับบ่าไหล่เปลือยดูดลงบนผิวบางเบาๆ ไม้เอกเปล่งเสียงครางออกมาน้อยๆ แต่แม้จะอ่อนประสบการณ์ทว่าก็จำต้องเริ่มขยับด้วยความทุลักทุเลเพราะเกรงกลัวคำว่ารอบที่สามที่ตัวเองคงหมดแรงพับคาเตียงอีกเป็แน่ แต่นั่นคงไม่เป็ที่พอใจของคุณครามนัก เมื่อในที่สุดมือใหญ่ก็กระชับเข้าที่เอวคอดของไม้เอกและช่วยออกแรงยกเพิ่มจังหวะกระแทกกระทั้นให้เร็วขึ้น
“อ๊ะ อ๊า อ๊า” หลังจากนั้นไม้เอกก็แทบจับใจความอะไรไม่ได้เนื่องด้วยความลึกและความเร็วทำให้การเสียดสียิ่งแแ่มากยิ่งขึ้น เหนื่อยหอบไปกับแรงอารมณ์ที่ถูกฉุดให้สูงขึ้นทุกขณะจนต้องทิ้งแผ่นหลังบางซบลงกับอกกว้างของคุณครามและปล่อยให้เกมรักเป็ไปตามความ้าของคุณครามอีกครั้ง เมื่อจังหวะถูกเร่งเร้าและอารมณ์ถึงขีดสุด ร่างของไม้เอกก็กระตุกปล่อยเสียงครางถี่พร้อมกับที่น้ำอุ่นๆถูกฉีดเข้ามาในช่องทางด้านหลังอีกครั้ง
“อ๊ะ!” ไม้เอกสะดุ้งเมื่อร่างถูกยกออกจากแท่งเนื้อทั้งที่ตัวยังกระตุกไปวางพับบนโซฟาและน้ำขุ่นขาวทะลักออกมาจากช่องทางด้านหลังจนนองต้นขาและคงจะเลอะไปถึงโซฟาด้วย
“จำไว้ นี่คือบทลงโทษของเด็กโกหกและทำให้ฉันไม่พอใจ” เสียงต่ำเอ่ยบอกชิดใบหูและริมฝีปากบางของไม้เอกถูกดูดแรงๆอีกครั้ง เกิดเสียงขยับลุกออกจากโซฟาและฝีเท้าที่เดินห่างออกไป แต่ไม้เอกทำได้แค่นอนปวกเปียกหมดแรงโดยไม่ได้รับอนุญาตให้แม้แต่แกะเนคไทที่ปิดตาออก จึงไม่เห็นแม้กระทั่งว่าเ้าชีวิตกำลังทำอะไรอยู่ ก่อนความอ่อนเพลียและความเย็นของแอร์คอนดิชันจะเล่นงานหนักจนเผลอหลับไปทั้งที่เปลือยเปล่าไปทั้งร่างและยังโชกไปด้วยเหงื่ออย่างนั้น
สิ่งแรกที่ไม้เอกรู้สึกเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาคือความเมื่อยขบไปทัั้งร่างและความหน่วงที่่ล่างของร่างกาย พยายามยันตัวลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อจะประมวลสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแต่ทว่าสุดท้ายก็ต้องทิ้งตัวลงนอนมองเพดานดังเดิม
เื่เมื่อคืนที่แทบจะเรียกได้ว่า ‘พายุคุณคราม’ คือเื่จริง ความหน่วงและความเหนอะหนะของช่องทางด้านหลังคือสิ่งย้ำเตือน คุณครามหายไปแล้วซึ่งคงจะออกไปั้แ่เมื่อคืน เพียงแต่ครั้งนี้ไม่มีโน้ตอย่างคราวก่อนเพราะคงออกไปด้วยแรงอารมณ์ที่ยังโกรธมาก
ไม้เอกมองผ้าห่มที่คลุมร่างเปลือยของตัวเองซึ่งคงเป็คุณครามเมตตาเอามาห่มให้ก่อนจะถอนหายใจยาวหนักหน่วง ความตั้งใจที่จะไม่ทำให้คุณครามไม่พอใจพังทลายลงในคืนที่ผ่านมา ความหวังที่จะอยู่ร่วมกันด้วยความเข้าใจแม้ในระยะเวลาสั้นๆของชีวิตคู่มลายหายไปสิ้น และต่อจากนี้ไม้เอกหวาดกลัวเหลือเกินว่าจะได้รับเพียงความเ็าจากคุณครามเท่านั้นตลอด่เวลาที่เป็สามี ภรรยากัน
100%
#คุณคราม
...............................................................
คุณครามเป็คนร้ายๆ ทำอะไรทำจริงเสมอ ซึ่งก็ทำจริงมากกก
283K
