มรดกเทพอยู่ในกายข้า+7!!

ลมปราณสีเหลืองอ่อนเคลือบอยู่ที่หมัดขวาของจ้าวหยุน ความผันผวนของอากาศรอบๆหมัดของเขาทำให้หมัดนี้ดูน่าเกรงขามยิ่ง แต่ด้านซูเฉินกลับไม่รู้สึกกดดันแม้แต่น้อย เขาปล่อยหมัดตรงสวนกลับไปอย่างลวกๆ"ฮ่าๆๆๆๆ สารเลวแกอยากตายมากนักสิน่ะงั้นรับไป!" จ้าวหยุนเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย ขยะรวบรวมลมปราณกล้ารับหมัดของเขาตรงๆ ถ้าใครมาเห็นพวกเขาก้ต้องคิดแบบเดียวกับจ้าวหยุน *ไอ้เด้กนี้มันหาเรื่องตายชัดๆ*แต่เมื่อหมัดทั้งสองกระทบกันสีหน้าของจ้าวหยุนก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ตกตะลึง! เจ็บปวด! หวาดกลัว! โง่งม! ทั้งหมดรวมกันอยู่บนใบหน้าของจ้าวหยุนในเสี้ยววินาทีปัง!"อ้ากกกกกกกกกกก" จ้าวหยุนกรีดร้อง เกือบครึ่งของแขนขวาของเขาหักละเอียด หยาดเลือดกระเซ็นไปทั่วราวกับหยาดฝน "ปะเป็นไปไม่ได้! จะเจ้า ทำไมหมัดเจ้าถึงแข็งแกร่งขนาดนี้"จ้าวหยุนเซ่ถอยหลังไปหลายเมตร ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ใบหน้าซีดเผือดมือซ้ายของเขาพยามจับแขนขวาที่เลือดกำลังไหลไม่หยุด ****ชายหนุ่มวัย18-19 นามว่า จ้าวไป๋ เขาคืออัจฉริยะรุ่นเยาว์ของตระกูลจ้าว วันนี้เขาได้รับภาระกิจจากผู้อาวุโสให้ลาดตระเวนตรวจความเรียบร้อยภายในตระกูล ขณะที่เขากำลังลาดตระเวนตามปกติ เขาพลันได้ยินเสียงกรีดร้องของเด็กชายคนหนึ่ง ในตอนแรกเขาไม่ได้คิดอะไร เนื่องจากที่มาของเสียงเป็นบ้านของขยะซูเฉิน ในทุกๆวันจะมีเสียงร้องแบบนี้เป็นประจำ ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างชินชากับเสียงร้องนี้ แต่! วันนี้เสียงร้องต่างไป ดูเหมือนเป็นเสียงร้องของอีกคน"มีเรื่องกันงั้นรึ!" จ้าวไป๋คาดว่าน่าจะมีเรื่องทะเลาะกันเกิดขึ้น เขาจึงเรียบพุ่งไปที่นั้นโดยทันที แต่เมื่อมาถึงทำเอาเขาแปลกใจ ในที่นี้มีเพียงชายหนุ่มสองคนเท่านั้น คนหนึ่งคือขยะเจ้าของบ้าน และอีกหนึ่งคือจ้าวหยุน แต่มีเรื่องแปลกประหลาด คนที่บาดเจ็บและน่าจะเป็นเจ้าของเสียงกรีดร้องกลายเป็นจ้าวหยุน ส่วนเจ้าเศษขยะกลับยืนนิ่งร่างกายของเขาดูไม่มีอาการบาดเจ็บ มีแต่รอยฟกช้ำจากการบาดเจ็บในอดีต นี้ทำให้เขาแทบจะเป็นลมด้วยความงุนงง"จ้าวหยุนมันเกิดอะไรขึ้น"จ้าวไป๋หันไปถามจ้าวหยุน "สะศิษย์พี่ ช่วยข้าด้วยเจ้าสารเลวนี้ทำร้ายข้า"จ้าวหยุนรีบย้ายร่างไปหยุดด้านหลังจ้าวไป๋อย่างรวดเร็วและหันไปมองซูเฉินดวงสายตาเยาะเย้ยจ้าวไป๋แทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เขาได้ยิน เขาจึงหันไปถามซูเฉิน "เป็นเรื่องจริง?"เมื่อได้ยินคำถามของจ้าวไป๋ซูเฉินก็ยิ้มอ่อนแล้วก็ยักไหล่"แล้วแต่จะคิด""เจ้า!"จ้าวไป๋รู้สึกมีน้ำโหกับท่าทางของซูเฉินวูม!!"คุกเข่า! แล้วตัดแขนที่ทำร้ายจ้าวหยุนซ่ะ ข้าจะได้ไว้ชีวิตและพาเจ้าไปขังคุกของตระกูล!!"จ้าวไป๋ปลดปล่อยลมปราณเพื่อขมขู่ซูเฉิน"โอ้! ครึ่งก้าวก่อตั้งงั้นเหรอ ไม่เลวๆ เหมาะที่จะเป็นหุ่นซ้อมให้ข้าพอดี"เมื่อสำผัสกับลมปราณของจ้าวไป๋ซูเฉินกลับไม่รู้สึกหวาดกลัว แต่กลายเป็นเขากำลังยิ้มเยาะแทน"ยโส! ดี! ในเมื่อเจ้าไม่รับความหวังดีของข้า เช่นนั้นจงตายซ่ะ"จ้าวไป๋พุ่งไปยังซูเฉิน แววตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร ฝ่ามือของเขากำลังคว้าตรงไปที่ลำคอของซูเฉิน เมื่อเห็นเช่นนั้นซูเฉินไม่ได้นิ่งนอนใจ เขาสะบัดมือขวาปัดมือของจ้าวไป๋อย่างรวดเร็ว ปัง!เสียงดังสะนั้นฝ่ามือของทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง ตึง! ตึง! เสียงฝีท้าวของจ้าวหยุนก้าวถอยหลัง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง ฝ่ามือขวาของเขายังรู้สึกชาไม่หยุด"จะเจ้า!"จ้าวไป๋ตกใจมากเมื่อเห็นว่าซูเฉินไม่แม้แต่ขยับออกจากหยุดเดิมด้านหลังของจ้าวไป๋ จ้าวหยุนตกใจยิ่งกว่า จ้าวไป๋คือใคร? เขาคืออัจฉริยะของตระกูล ในวัยแค่18เข้าก็มาถึงครึ่งก้าวก่อตั้งแล้ว มันต่างจากเขา ตอนนี้เขาเป็นแค่หลอมหรวมขัั้น5 โดยที่เขาในอีกไม่กี่เดือนเขาก็18แล้ว พรสวรรค์ของเขาและจ้าวไป๋ต่างกันมาก เขากับจ้าวไป๋มีระดับต่างกันถึง6ขั้น(6,7,8,9,10,ครึ่งก้าวก่อตั้ง) แล้วไอ้สารเลวนี้เป็นใคร? ทำไมมันสามารถผลักจ้าวไป๋กลับได้โดยที่มันไม่แม้แต่ขยับ!"อะไร?ครึ่งก้าวก่อตั้งมีพลังแคานี้งั้นเหรอ น่าผิดหวัง น่าผิดหวัง"ซูเฉินเหลือบมองไปทางจ้าวไป๋ด้วยสายสมเพช"กร่อดด บัดซบ!อย่าให้มันมากนักน่ะ กับอีแค่ข้าพลาดท่านิดหน่อย อย่าทำเป็นอวดดี มา! ข้าจะทำให้เจ้านึกเสียใจที่ดูถูกข้า และทำให้เจ้าตายอย่างทรมาร!" จ้าวไป๋ปลดปล่อยลมปราณอีกครั้ง เขาก้าวไปด้านหน้าและส่งหมัดขวาเต็มกำลังด้านหลังจ้าวหยุนเห็นความทรงพลังของหมัดนี้เขาเต็มไปด้วยความตกใจ และหันไปมองซูเฉินอย่างสมเพช'ฮ่าๆๆ ซูเฉินเจ้าโง่ กล้าทำร้ายข้าดีนัก จะให้เจ้าชดใช้เป็น10เท่า!'ซูเฉินที่เห็นหมัดของจ้าวไป่เข้ามาเขาได้ล้อเล่นอีกต่อไป เขาเริ่มส่งหมัดตรงปะทะเข้ากับหมัดของจ้าวไป๋อีกครั้งปัง! ปัง! ปัง! ทั้งสองแลกหมัดกันไปว่า50กระบวนท่าแต่กลับไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบกันจ้าวหยุนที่อยู่ด้านหลังทำได้แค่เหม่อลอยเห็นทั้งสองแลกหมัดกัน จ้าวไป๋ก้าวถอยหลังออกมาอย่างประหลาดใจ 'สารเลวนี้สามารถรับหมัดเขาได้จริงๆ'" ดี! งั้นมาดูกันว่าเจ้ารับหมัดนี้ได้ไหม พยัคฆ์คำรน!"ลมปราณสีขาวขุ่นปกคลุมทั่วร่างของจ้าวไป๋ จากนั้นเขาเริ่มส่งหมดขวาไปยังซูเฉินอีกครั้ง แต่ครั้งนี้แตกต่างไปจากเดิม ด้านหลังของจ้าวไป๋มีพยัคฆ์ตัวใหญ่กำลังอ้าปากและคำรามไปทางซูเฉิน แสดงถึงจ้าวไป๋กำลังใช้เคล็ดวิชาระดับสูง!!โฮก!! เสียงคำรามของพยัคฆ์ทำเอาซูเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นซูเฉินก็เริ่มตั้งท่า เขาง้างหมัดขวาไปด้านหลังสุดแรง เท้าซ้ายเยียดไปด้านหน้าเพื่อตั้งหลัก เลือดภายในกายของเขาสูบฉีดอย่างรวดเร็วและมารวมกันที่แขนขวา จนทำเอาแค่ขวาของซูเฉินบวดขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาออกแรงส่งหมัด และคำรามว่า "หมัดเลือดเดือด!" ปัง! หมัดทั้งสองปะทะกันอีกครั้ง แต่ราวกลับว่าเป็นภาพซ้ำ แต่เป็นแค่เปลี่ยนจากจ้าวหยุนเป็นจ้าวไป๋ กร๊อบบบ"อ้ากกกกกกกก" จ้าวไป๋ลอยกระเด้นไปนับ20เมตรและหยุดตกลงพื้น จ้าวไป๋พยามลุกขึ้นมาอีกครั้งแล้วพูดว่า"อัก! แก-!"แต่เขาพูดไม่ทันจบ เขาก็สลบไป แขนขวาทั้งข้างของเขาหายไป ตรงที่เขาสลบกองเลือดขนาดใหญ่ค่อยๆกว้างขึ้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่3

นิยายแนะนำ

มรดกเทพอยู่ในกายข้า+7!!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่3

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้