มุมหนึ่งใต้ร่มไม้ใบครึ้ม สองร่างหนาที่พร้อมใจกันยืนกอดอกอวดความสูงส่งสายตาทะลุผ่านหน้าต่างบานใสไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์
“สองคนนั่นเขาเดินสวนสนามกันั้แ่เช้าแล้วล่ะครับ”
“เป็เอามาก”
“ธรรมดาครับ พอมีคนใหม่มา ใครๆ ก็มักให้ความสนใจ”
“แล้วเขาบอกไหมว่ามาถึงนี่กี่โมงกันเมื่อวานผมแค่หลุดปากไปว่าผู้ช่วยคนใหม่จะมา่เช้า ไม่คิดว่าจะทำให้สองคนนั่นตื่นเต้นขนาดว่ามายืนรอกันั้แ่ไก่ยังไม่โห่”ปิติคลี่ยิ้มอ่อนๆ ก่อนตอบ
“ไม่น่าจะเกินเก้าโมง..ป่านนี้คงใกล้ถึงแล้วล่ะครับขับรถมาเอง..ไม่แน่บางทีอาจกำลังเลี้ยวเข้ามาในรีสอร์ตก็ได้นะครับ” วสันต์ส่ายหน้าน้อยๆขณะรับเอกสารที่อีกฝ่ายยื่นส่งให้ โดยที่เขาก็ยังไม่รู้ว่าคืออะไร “ผมเดาว่าคุณสันต์คงถูกฉกข้อมูลไปหมดเลยเตรียมไว้ให้อีกชุดครับ” คนฟังถึงกับลอบผ่อนลมหายใจเมื่อนึกได้ว่าสำเนาประวัติต่างๆ ของพนักงานคนใหม่ติดมือคุณอาเอกไปั้แ่เมื่อวาน
อันที่จริงปิติก็พูดถูกคือโดน ‘ยึด’ นั่นแหละ
“ได้คนมาก็ดี หวังว่าแม่คุณลัมภ์อะไรนี่คงทำงานเป็จะได้ช่วยยัยรุ้งสะสางบัญชีให้เสร็จทันปิดงบเดือนหน้า” วสันต์ฝากคำปรามาสลอยลมเพราะเขายังไม่รู้ถึงฝีมือคนมาใหม่ว่าจะเก่งกาจอย่างที่ให้ข้อมูลไว้หรือเปล่า
ผู้คนสมัยนี้ยากจะไว้ใจได้..แม้แต่บัตรประชาชนยังปลอมได้เหมือนเป๊ะนับประสาอะไรกับข้อมูลที่เขียนขึ้นเป็ตัวอักษร คงต้องวัดกันที่ผลงานล่ะ
หากแต่เสียงตอบกลับที่ดังมาจากด้านหลังดึงความสนใจจากคู่สนทนาในทันที
“รับรองว่าจะไม่ทำให้พวกคุณผิดหวังแน่ฮะ”เ้าของเสียงที่โผล่มาจากอีกด้านของต้นไม้ใหญ่ค้อมตัวเล็กน้อยให้กับสองหนุ่มที่ยืนอยู่ก่อนแล้วหากแต่แค่นั้นคงไม่เพียงพอสำหรับมารยาทฉบับไทย จึงได้ตวัดสองมือขึ้นพนม
“สวัสดี..ครับ”
วสันต์ลอบส่ายหน้า ดูจากกิริยาไหว้ปะลกๆที่เห็นทำให้รู้สึกตงิดๆ ว่าตัวเองไม่แผกไปจากศาลเ้าริมทางส่วนปิติใช้เพียงสายตากวาดสำรวจผู้มาเยือนั้แ่หัวจรดปลายเท้า
เจอคนงานดีเข้าให้แล้ว..ผิวกายขาวสะอาดน่ามองทำให้ดูโดดเด่นั้แ่แรกเห็นผมสั้นทรงวัยรุ่นเปิดหู ทำไฮไลท์สีทองเหลือบแดงส่งให้ผิวหน้ายิ่งดูสว่างชุดเสื้อเชิ้ตทับกั๊กตัวเท่น์สีเดียวกับกางเกงยีนส์ดูทะมัดทะแมงราวเด็กหนุ่มในซีรี่ย์จีน
ยิ่งตอนตวัดมือกระชับเป้ที่ห้อยอยู่ด้านหลังให้เข้าที่ด้วยแล้ว..กระชากใจสาวแท้และเทียมได้หลายรายเชียว! หน้าตาดีๆอย่างนี้ ถ้ายอมแต่งตัวเป็ผู้หญิงสักหน่อย คง..
“คุณลัมภ์ นวมนตรี?” ปิติโพล่งออกมาทันทีเมื่อนึกได้คนถูกทักอมยิ้มจนเนื้อแก้มหยักบุ๋ม พลางเหลียวซ้ายแลขวาคล้ายจะหมายว่า ก็มีอยู่คนเดียวทนโท่..จะเป็ใครได้อีก!
วสันต์เขม่นตาตำหนิเมื่อกิริยานั้นดูส่อไปในทางกวนประสาทมากกว่า‘โนเซ้น’ ปิติจึงต้องยับยั้งสายตาพิฆาตนั้นไว้ก่อนรู้ดีว่าคนเป็นายเข้มงวดกับเื่ ‘กาลเทศะ’ เพียงใด
“นี่คุณวสันต์ สรวรรต เ้าของรีสอร์ตนี้” คนที่ปิติทักว่าคุณลัมภ์เบิกตากว้างตามมาด้วยกิริยาที่สำรวมมากขึ้น “และก็เป็เ้านายของเธอด้วย คุณลัมภ์”ปิติตอกย้ำให้ชัดแจ้งแดงแจ๊กันไปเลย
“ครับผม”
วสันต์กวาดสายตาพิจารณาคนมาใหม่อย่างถ้วนถี่ทั้งที่เตรียมใจไว้ก่อนแล้วว่าบางทีเ้าหล่อนอาจเป็แค่ผู้หญิงธรรมดาที่้าความกระฉับกระเฉงหรือแค่ความคล่องตัวเป็หลัก
แต่พอได้ฟังถ้อยคำที่เปี่ยมไปด้วยความฉะฉาน น้ำเสียงหนักแน่นราวคนหนุ่มประเด็นที่ตั้งธงไว้แต่แรกเห็นจะผิดไปแล้วกลับมีประเด็นใหม่ให้ต้องคิด
ก็เหมือนผู้ชายขนาดนี้จะไว้ใจให้ร่วมงานกับยัยรุ้งได้ไงไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิดสิน่ะ
“มายังไง”
จำได้ว่าเลขาของเขาบอกว่ายัยลัมภ์นี่ขับรถมาเอง แต่เท่าที่เห็น..ก็คือไม่เห็นไม่เห็นรถสักคัน ไม่ว่าจะรถยนต์ มอร์เตอร์ไซค์ หรือจักรยาน
“เดินมาคร้าบ”
“เฮ้ย! คุณสันต์ถามดีๆ มัวเล่นลิ้นอยู่ได้เฉพาะแค่รีสอร์ตนี่ก็ปาเข้าไปหลายสิบไร่แล้ว ไม่นับรวมทางเข้าจากถนนใหญ่อีกเป็สิบๆกิโล ตอบมาได้ว่าเดิน” ปิติเค้นเสียงติงก่อนที่เ้านายของเขาจะออกปากเสียเอง
คนมาใหม่มุ่นหน้ายกมือขึ้นเกาหัวแกรกกราก
“ก็เดินมาจริงๆ นี่ฮะแต่เดินมาจากพุ่มไม้นั่น” ว่าแล้วก็เลื่อนมือชี้ไปทางเขตปรับปรุงพื้นที่ด้านหน้าฝั่งซ้ายมือของรีสอร์ตที่มีกองหินดินทรายและอิฐตัวหนอนกองพะเนิน
“ขับรถมาได้ตั้งไกลดั้นมาติดหล่มเอาอีตรงจะถึงแหล่ไม่ถึงแหล่นี่แหละ ใครจะไปรู้ล่ะว่ากำลังซ่อมถนนในรีสอร์ตอยู่”พาคนฟังถึงบางอ้อในคราวเดียว
ใช่!บริเวณนั้นกำลังปรับปรุงพื้นที่สำหรับเป็ลานจอดรถไว้รองรับปริมาณลูกค้าที่มีแนวโน้มเข้ามาใช้บริการมากขึ้นทุกปีอยู่จริงๆนั่นแหละ
“ป้ายก็มี ไม่ดู!” วสันต์ต่อว่าเสียงเข้มตามประสาคนละเอียดรอบคอบหากแต่ตาปริบๆ ที่เริ่มฉายชัดว่าเอาเื่ของคนถูกดุทำให้ปิติต้องรีบยกมือห้ามทัพ ก่อนที่เื่เล็กจะกลายเป็เื่ใหญ่
เดี๋ยวจบไม่สวย!
“เอาล่ะครับเพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลา ไหนๆคุณลัมภ์ก็มาถึงแล้ว เอ่อ..เื่รถของเธอ ผมจะให้คนงานไปจัดการลากให้”ปิติชำเลืองตาไปทางวสันต์อย่างคนรู้กัน เป็นัยว่า ขอสักครั้งเถอะครับเ้านาย!
เมื่อฝ่ายนั้นนิ่งๆ ไม่หืออือก็แสดงว่าตกลงปิติจึงได้พูดต่อ
“ส่วนนาย..เอ่อ..ลัมภ์ก็ไปรายงานตัวที่ฝ่ายบุคคลก่อนเขาจะได้ชี้แจงรายละเอียดต่างๆ ให้ฟัง”
“ครับผม เอ่อ..ฮะ”
“งานนี้ รุ้งขออาสานะคะ” สาวน้อยแก้มใสั์ตาระยับผมยาวสีดำขลับถูกถักเป็เปียสองข้างโดยมีริ้บบิ้นสีอ่อนแก่แต่งแซมตลอดเส้นผมใบหน้าอ่อนใสไร้เครื่องสำอางชวนให้น่ามองร่างอ้อนแอ้นดูเข้ากันดีกับชุดเสื้อยืดแขนยาวสีชมพูภายใต้เอี้ยมกระโปรงยีนส์สีเข้มเหนือเข่า
คนมาใหม่ถึงกับเก็บอาการไม่อยู่..นี่คือนางฟ้าชัดๆ
“ไม่ใช่เื่อะไรของเราน่ะยัยรุ้ง”เ้าของชื่อเลิกคิ้ว ค้านคำพูดคนเป็พี่อย่างเปิดเผย
“หรอคะพี่ชาย” แล้วยกนิ้วชี้ขึ้นกระดิกข้างแก้มตัวเองเชิงเย้า“เอ..แต่ตำแหน่งเดียวที่รับตอนนี้คือผู้ช่วยทำบัญชีของรุ้งไม่ใช่หรอคะ ถ้าไม่เกี่ยวกับรุ้งแล้วมันเกี่ยวกับใคร”ปิติเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดพราวที่ข้างขมับ แลเห็นเค้าลางๆ ว่าสองพี่น้องตระกูล ‘สรวรรต’ อาจได้ปะทะคารมกันเอง ถึงจะเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก แต่คราไหนครานั้น
รีสอร์ตเกือบแตกทุกที
“ชื่อวาดรุ้งค่ะ เป็น้องสาวพี่สันต์”
“โร..เอ่อ..ลัมภ์ นวมนตรี ยินดีมากที่ได้รู้จักฮะ”
และอีกคนที่แทบจะเก็บอาการไม่อยู่ก็คือวสันต์โรคหวงน้องสาวกำเริบขึ้นมาทันที ยิ่งทั้งสองขยันส่งยิ้มหวานให้กันอย่างกับโลกนี้มีเพียงแค่พวกเขาสองคนก็ยิ่งหงุดหงิด
“ลัมภ์ มานี่!”วสันต์ตัดบทโดยการกระชากมือของคนที่แจกรอยยิ้มให้น้องสาวของเขาพร่ำเพื่อจนน่ารำคาญคงสมใจเขาล่ะเพราะตอนนี้เ้าของมือถลามาซบอกเขาเต็มๆ ก็เล่นกระชากแรงซะอย่างนั้น
ปิติกับวาดรุ้งได้แต่อ้าปากค้างเมื่อคนมาใหม่เหมือนถูกรับน้องเป็กรณีพิเศษไม่รู้ว่าเป็กลยุทธ์สร้างความสัมพันธ์อันดีหรือจะข่มขวัญคู่ต่อสู้ของวสันต์กันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือ
กอดเขาไว้แน่นเลย
923
![[นิยายแต่ง]ชุนราชันย์จอมเวทย์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/ab8d8d9de36212a83ebb0b0041c3019d.webp)
