เธอคงต้องสั่งน้าน้ำหวานให้เข้มงวดกว่าเดิมเสียแล้ว ว่าอย่าไปสุงสิงกับคนบ้านนี้ให้มากนัก
หญิงสาวคิดในใจก่อนปั่นจักรยานส่งอาหารต่อไป ส่งอาหารบ้านสุดท้ายเสร็จตอนทุ่มกว่าๆหญิงสาวรีบปั่นจักรยานกลับบ้าน ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเล่นกับลูกจนลูกหลับไปตอนสามทุ่มกว่าก่อนที่เธอจะหลับตามไปด้วยความเหนื่อยล้าเหมือนเช่นทุกคืน
พิมพ์ชนกคิดว่าตัวเองมีความสุขดีแล้วแม้จะเหนื่อยมากไปหน่อยก็ตาม หลายๆคนแนะนำให้เธอหาผู้ชายคนใหม่เข้ามาในชีวิตเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระอันหนักอึ้งนี้ แต่เธอไม่คิดเสี่ยง เพราะผู้ชายดีๆใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆและอีกอย่างเธอก็อยากรอให้ลูกโตก่อน เพราะเธอไม่แน่ใจจริงๆว่าจะมีใครรับแม่ม่ายลูกติดอย่างเธอได้หรือไม่ อีกอย่างเธอก็กลัวผู้ชายที่เข้ามาจะไม่รักลูกของเธอจริง เพราะฉะนั้นก็ขออยู่แบบนี้ไปก่อนดีกว่า มีความสุขแค่วันต่อวันก็พอ
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
วันนี้เป็วันเสาร์ พิมพ์ชนกทำงานที่บริษัทแค่ครึ่งวัน หญิงสาวจึงกลับบ้านมาเร็วกว่าปกติ แล้วก็ได้มาเห็นว่ามีใครบางคนอยู่ในบ้านของเธอด้วย ถึงจะไม่ได้เข้าไปในตัวบ้านก็เถอะ หน้าบ้านของเธอมีสวนย่อมเล็กๆอยู่ด้วย และเขาก็นั่งเล่นกับลูกของเธออยู่ตรงนั้น แม้จะมีน้าน้ำหวานนั่งอยู่ใกล้ๆ แต่เธอก็ไม่คิดว่าเป็เื่ที่ปลอดภัยอยู่ดี
หญิงสาวโกรธจี๊ดขึ้นมาทันทีที่เห็น เพราะก่อนออกไปทำงานเธอก็ได้ย้ำกับน้าน้ำหวานแล้ว ว่าอย่าพาลูกของเธอไปสุงสิงกับคนแปลกหน้า แต่นี่อะไร ถึงขั้นอนุญาตให้เข้ามาในบริเวณบ้านกันเลยทีเดียว แล้วถ้าผู้ชายคนนี้เป็คนร้ายจริงๆขึ้นมาจะทำยังไง
“น้าหวาน ทำไมถึงให้คนแปลกหน้าเข้ามาในบ้านอย่างนี้”
หญิงสาวใช้เสียงเข้มจัดใส่พี่เลี้ยงของลูกอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ทำเอาหญิงวัยกลางคนถึงกับทำหน้าเหวอเลยทีเดียว
“แม่พิมพ์ขา อย่าดุป้าหวานเลย”
เด็กหญิงเพียงหทัยรีบทิ้งของเล่นในมือแล้ววิ่งมารับหน้าผู้เป็แม่อย่างจะปกป้องทุกคน ถึงจะกลัวท่าทางโกรธจัดของผู้เป็แม่แค่ไหน หนูน้อยก็สู้เผชิญอย่างเข้มแข็ง
“แต่ป้าหวานละเมิดคำสั่งของแม่”
“อย่าโทษพี่หวานเลยครับ ผมเองที่เป็คนขออนุญาตเข้ามา”
เสียงภาษาไทยแปร่งๆของหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาหล่อจัดกล่าวออกตัวอย่าง้าจะรับความผิดนั้นเอาไว้เสียเอง
“ป้าหวานไม่ผิด พี่แดเนี่ยลก็ไม่ผิด เพียงพอเป็คนขอร้องให้ป้าหวานอนุญาตให้พี่แดเนี่ยลเข้ามาเองค่ะ”
เห็นแม่ลูกสาวตัวน้อยออกโรงกางปีกปกป้องทุกคนแล้วพิมพ์ชนกก็ยิ่งเดือด หมอนี่มีดีอะไร ถึงทำให้ลูกสาวกล้าดื้อดึงกับเธอถึงขนาดนี้
“แล้วเพียงพอจำที่แม่เคยสอนไม่ได้หรือไง”
“เพียงพอจำได้ค่ะ แต่เพียงพอก็อยากเล่นกับพี่แดเนี่ยล พี่แดเนี่ยลเป็คนดีนะคะ”
“เพียงพอยังเป็เด็ก เพียงพอไม่มีทางรู้ทันกลโกงของพวกมิจฉาชีพหรอก”
แดเนี่ยลฟังวาจาของแม่ม่ายลูกติดคนสวยแล้วก็ให้นึกหมั่นไส้ในความอวดเก่งของเธอนัก นี่เ้าหล่อนคิดว่าตัวเองฉลาดรู้ทันคนอื่นไปทั้งหมดเลยหรือไง
“ถ้าคุณคิดว่าผมทำผิด ผมก็ขอโทษ ผมจะรีบออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด”
แดเนี่ยลยังรักษามารยาทไว้ได้ กล่าวอย่างสุภาพออกไป
“ใช่ คุณผิด รู้แล้วก็รีบออกไปซิ”
หญิงสาวเกรี้ยวกราดไม่ไว้หน้าเลยทีเดียว เพราะลูกคือแก้วตาดวงใจของเธอ ถ้าลูกเป็อะไรไป เธอจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร ดั่งนี้เธอจึงไม่กล้าไว้วางใจอะไรทั้งนั้น
แดเนี่ยลลุกขึ้นยกมือไหว้ขอโทษพี่น้ำหวานแล้วบอกลาเด็กหญิงเพียงหทัยก่อนจะเดินจากไปเงียบๆแต่เด็กหญิงตัวน้อยกลับร้องไห้โฮทีเดียว
3K
