กรุงเทพกระหายเลือด 18+

"เฮ้ย เก่ง ตื่นยังวะ พวกกูจะไปกันแล้วนะโว้ย"เสียงเคาะประตูเรียกจากหน้าห้อง เป็นเรื่องปกติของเด็กมหาลัยที่อยู่หอพัก เวลาไปไหนก็จะเรียกกันไปเป็นกลุ่ม"เออพวกมึงไปกันก่อนเหอะ เดี๋ยวกูตามไป""อีกแล้วเหรอวะ ไอ้ห่า คราวหน้ากูไม่มาเรียกแล้วนะโว้ยยย""เออๆ โทษทีว่ะ กูติดตีบอสอยู่นิดหน่อย เดี๋ยวตามไป"ผมพูดแก้ตัว ความจริงแล้วผมมีนิสัยไม่ค่อยชอบเข้าสังคมนัก การออกไปเดินด้วยกันเป็นกลุ่มใหญ่ๆทำอะไรก็ต้องรอกันไปมา มันเสียเวลามาก บางทีแค่จะเดินไปซื้อของกินที่เซเว่นกว่าจะกลับมาได้ ก็หมดเวลาเอ้อระเหยไปเป็นชม.หรืออาจจะเป็นแค่เพราะผมติดเกมก็ได้....ปกติผมก็แค่ไปเรียน แล้วเล่นบาสตอนเลิก เป็นตัวประกอบให้ครบทีม แล้วก็กลับห้องมาเล่นเกม ทำการบ้านชีวิตที่แสนธรรมดามีอยู่แค่นี้"อุ๊!! ชิบหาย มัวแต่คิดเพลิน"ผมร้องออกมาเมื่อลืมกดยาในจังหวะที่บอสในเกมปล่อยท่าใหญ่!"เฮ้ย เก่งไปยางงง"เพื่อนอีกคนโผล่มาเคาะห้อง"เออๆ กูไปเดี๋ยวนี้แหละ"แกร๊ก!"อะไรวะ วันนี้มึงอุตส่าห์รอเจอพี่แป้งเลยไม่ใช่เหรอ ทำไมดูเนือยๆนักวะ"จุลเพื่อนซี้ของผมเอ่ยกวนๆเหมือนทุกที"ห่า... เจอแล้วยังไงวะ เจอก็ได้แค่มองอยู่ดี คนธรรมดาๆอย่างกู กับรุ่นพี่สาวดาวคณะแบบนั้น"ผมยังคงบ่น แบบคนมองโลกในแง่ร้าย"เอาน่า ถึงได้แค่มอง แต่เราก็ยังคงอยู่ท่ามกลางดวงดาว"มันเริ่มพล่ามคำคมเสี่ยวๆออกมา ถึงจะบอกว่าเป็นเพื่อนซี้ คงต้องพูดว่าเป็นคนที่รู้จักผมมากที่สุดซะมากกว่าเราไม่ได้ไปไหนด้วยกันเยอะ หรือตัวติดกันอะไรแบบนั้น แค่มีสิ่งสนใจร่วมกันเยอะ และเล่าอะไรให้กันฟังเยอะเท่านั้น"เหมือนที่มึงชอบขวัญอะนะ เนียนไปถึงไหนแล้วล่ะ""กูก็ชิลๆไปเรื่อยๆอะมึง เดี๋ยวไก่ตื่น""เนียนมาก กูกลัวไก่ไม่ตื่นมากกว่า!"5555 x 2แล้วพวกเราก็หัวเราะ------------ที่งานเลี้ยงรุ่น พี่แป้งยังคงสวยสว่างมาแต่ไกลเหมือนเดิม เธอหน้าตาดีและดูมีคลาส เป็นพริตตี้รถยนต์อีกด้วยแต่เหมือนเธอจะมีปัญหากับคณะ เพราะชอบลาหยุดไปรับงานอยู่บ่อยๆ"อ้าวน้องเก่งงงงง มาแล้วไม่ทักพี่บ้างเลยนะ"ผมหน้าชา ตัวชา มือชา เมื่อพี่สาวคนสวยร้องทักผม"เอ้อ คือพอดีผมเพิ่งเห็นน่ะครับ"ผมพูดไปน้ำขุ่นๆ ทั้งที่ถือแก้วพลาสติกมองเธอนิ่ง จนน้ำแข็งละลายหมดแล้ว"โหย ก็นึกว่าลืมพี่ซะแล้ววว"เสียงพูดหยอกของเธอช่างหวานใส แถมรอยยิ้มที่ทำหนุ่มๆตายไปครึ่งงานนั่น!"เฮ้ย! ไอ้น้องเก่ง มานี่ มานี่!"รุ่นพี่ปี6 คนหนึ่งเรียกผมให้ไปนั่งในวงของเขา สำหรับงานเลี้ยงรับน้องนั้น จะมีทั้งพี่ๆที่เรียนอยู่และพี่ที่เรียนจบไปแล้ว แวะกลับมากินเหล้าสังสรรค์กับน้องๆ เพื่อสานสัมพันธ์ รู้จักน้องส่งงานให้อะไรก็ว่าไปแต่เป้าหมายจริงๆก็คงไม่พ้น แค่มาจัดเป็นงานเลี้ยง กินเหล้า ฟังดนตรี เต้นรำ จีบหญิง จีบหนุ่ม ตามประสาหนุ่มสาวนั่นแหละหากไม่ใช่ว่ามีพี่แป้งมาด้วย ผมคงเล่นเกมอยู่ห้องด้วยซ้ำ!เพราะคนธรรมดาๆ อย่างผม ก็เป็นเพียงแค่ตัวประกอบของงานแบบนี้"เฮ้ยไอ้เก่ง กูรู้นะโว้ยว่ามึงชอบไอ้แป้งอะ กล้าๆหน่อยไปบอกมันเล้ย นี่คำสั่งพี่ปี 6 นะโว้ยห้ามขัด!"พอเมากันได้ที่ ความเรื้อนก็เริ่มบังเกิด ผมเองไม่ได้ติดเหล้า และอาจจะชอบอยู่เหมือนกันแต่ก็ดื่มเฉพาะเมื่อมันมีงานเลี้ยง(เพราะมันฟรีสำหรับพวกปีหนึ่ง)"โหยพี่ก็พูดเป็นเล่น ผมไปก็หน้าแหกหมอไม่รับเย็บกันพอดี""เฮ้ยย ไม่ลองไม่รู้โว้ยยย ของแบบนี้"เพื่อนจุลตัวกวนตีนรีบเสิรม"เอาเลยไอ้เก่ง กูเชียร์เต็มที่ เอ้าทุกคนชนให้น้องเก่งหน่อย!!""ชนนนนน!!"ทุกคนสนุกสนาน... แต่ถามกูบ้างมั้ย! ผมคิด"โห่ย มึงกลัวอะไรว้า มันก็มีแค่ได้ กับไม่ได้ ไม่ได้วันนี้ ก็เมาอ้วกพรุ่งนี้ 555"รุ่นพี่เริ่มสลับกันปล่อยมุกส่วนผมที่เริ่มกึ่มเต็มที่ หันมองไปเห็นพี่สาวคนสวยก็เริ่มเห็นด้วย เมื่อเธอกำลังคุยกับรุ่นพี่หนุ่มหล่ออีกคนอยู่ห่าเอ้ย ช้าเร็วก็ต้องอกหักอยู่ดี ผมคิดฤทธิ์เหล้าทำให้คนมีสติน้อยลงผมลุกขึ้น ยกเหล้าในแก้วที่เหลือเทพรวดเดียวจนหมด!"เฮ้ยย แม่งเอาจริงว่ะเฮ้ยย!!"เสียงเฮดังรอบวง รอดูคนหน้าแหกอย่างครื้นเครงแต่ผมไม่สนใจอีกแล้ว ก้าวพรวดๆไปหาพี่แป้งคนสวยท่ามกลางเสียงดนตรีที่ดังไม่น้อย ผมพูดออกไปด้วยความกล้าจากฤทธิ์สุรา"พี่แป้งครับ ผมชอบพี่!""จ๊ะ?"เหมือนเธอฟังไม่ถนัด ผมจึงพูดซ้ำ"ผมชอบพี่ครับพี่แป้ง""จ้าาาา พี่ก็ชอบน้องเก่งงงง"เธอยังคงพูดเหมือนหยอกล้ออย่างรุ่นพี่รุ่นน้องแต่เสียงหวานใส หรือใบหน้างดงามที่กำลังหยอกล้อเล่นนั่น เปลี่ยนใจผมไม่ได้"ผมชอบพี่ ผมอยากเป็นแฟนกับพี่ครับบบบบ!!!"ผมตะโกนอย่างกับจะแข่งกับเสียงเพลง แต่เหมือนฟ้าชั่งสวรรค์แช่งมีคนเตะปลั๊กลำโพงดับพอดี!คำสารภาพรักของผม เลยได้ยินชัดไปทั้งลานกว้าง!!แม่งเอ้ย แม่งเอ้ย แม่งเอ้ย มันเกิดเชี่ยอะไรขึ้นเนี่ย!!!แล้วมันกำลังจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป?สติที่ไม่ค่อยมีของผม เสือกทำงานได้มากกว่าปกติในตอนนี้สายตาของผมกวาดมองทุกอย่างเหมือนภาพสโลว์เห็นผู้คนหันมามองกันเต็มไปหมด บางคนทำหน้าอี๋เหมือนมองหมาวัดกับนางฟ้ามีไอ้จุลที่ทั้งเชียร์ทั้งรอหัวเราะเยาะอยู่!และพวกรุ่นพี่ที่หัวเราะตั้งแต่ยังไม่รู้ผล!แต่ที่สำคัญที่สุด คือสีหน้าของพี่แป้งนางฟ้าแสนสวยของผมเธอลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด แก้มของเธอเป็นสีแดงเรื่อ อาจจะเป็นเพราะชอบผมเหมือนกันหรือเพราะอับอายที่ทุกคนจ้องมอง แน่นอนว่ามันต้องเป็นอย่างหลัง!......!!แล้วเหมือนวินาทีก็เดินอีกครั้งมีคนเสียบปลั๊กลำโพง! พอดนตรีดังขึ้น คนส่วนใหญ่ก็หันไปสนใจทางนั้นกันหมดทิ้งให้ผมที่โล่งใจไปเปราะเดียว ยืนนิ่งรอคำประหารจากพี่สาวคนสวย"ขอโทษนะ"เธอเริ่มด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ"มะ... ไม่เป็นไรครับ ผมคิดไว้แล้ว"ผมเริ่มตัดบทเตรียมจะเผ่นหนีออกจากตรงนั้น ให้เร็วที่สุด"เดี๋ยว ขอพี่อธิบายก่อน"แน่นอนว่าผมไม่กล้าขัดเธอ ได้แต่กำมือแน่น เหงื่อเย็นๆไหลย้อยลงกลางสันหลังวาบจนรู้สึกได้!"เดือนๆนึง พี่มีคนแบบเธอมาบอกรัก ไม่รู้กี่คน พี่ตอบรักความรักของทุกคนไม่ได้หรอกนะ"เธอเริ่มด้วยดวงตาที่สงสารเห็นใจแต่นั่นทำให้ผมยิ่งรู้สึก สมเพทตัวเองมากยิ่งขึ้น พี่ไม่ต้องอธิบายผมก็เข้าใจครับ ผมคิด..."แล้วอีกอย่าง พี่ก็คบกับพี่วินอยู่!"ไอ้เหี้ยยย! เจ็บยิ่งกว่าเจ็บ เพราะไอ้พี่วินก็กำลังยืนคุยอยู่ข้างๆ ตั้งแต่ก่อนผมมา!พี่วินเป็นรุ่นพี่อยู่ปี 4 กำลังจะจบ เป็นลูกคนเดียวของตระกูลใหญ่อะไรสักอย่าง ที่ขับรถสปอร์ตคันหรูมาเรียนทุกวันและมันกำลังยิ้มเยาะผมเหมือนอยากจะบอกอะไรบางอย่าง"เห้ย น้องเก่ง เอ็งคิดจริงๆเหรอวะ ว่าพี่แป้งจะไม่มีแฟน แล้วเขาจะเลือกเอ็งน่ะ"เหี้ยยยยย! มึงไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอกนะ ผมได้แต่เก่งในความคิด"ไม่เอาน่าวิน แค่นี้น้องเขาก็เจ็บพอแล้ว"นางฟ้าของผมยังอุตส่าห์พูดช่วยแต่หัวใจของผมมันได้แตกสลายไปเสียแล้ว....

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

กรุงเทพกระหายเลือด - 1 สลาย

นิยายแนะนำ

กรุงเทพกระหายเลือด 18+

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

กรุงเทพกระหายเลือด - 1 สลาย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้