“คุณลุง ไปสมาคมนักสู้ครับ”
ลู่เซิ่งขึ้นรถแท็กซี่ บอกจุดหมายปลายทางของเขา
คนขับแท็กซี่เป็ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าปี มองลู่เซิ่งผ่านกระจกมองหลัง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เ้าหนู ไปทำธุระที่สมาคมนักสู้เหรอ?”
ด้วยวัยของลู่เซิ่ง เขาไม่อาจเชื่อมโยงลู่เซิ่งกับการประเมินนักสู้ได้
ลู่เซิ่งเองก็ตระหนักถึงข้อนี้เช่นกัน จึงพยักหน้าพลางยิ้ม “ครับ ไปหาคน”
ได้ยินคำตอบของลู่เซิ่ง คนขับแท็กซี่ก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที เริ่มต้นบทสนทนาอย่างไม่หยุดหย่อน
“เ้าหนู ดูจากอายุแล้ว น่าจะอยู่ ม.6 สินะ”
“ลูกสาวลุงก็อายุไล่เลี่ยกับนายนั่นแหละ ปีนี้ ม.6...เฮ้อ ค่าพลังชีวิตนี่สิ ทำให้พวกเรากลุ้มใจแทบแย่...”
คนขับแท็กซี่คนนี้เป็พวกช่างพูดตัวยง ระหว่างทางเขาลากยาวจากเื่สอบเข้ามหาวิทยาลัย ไปจนถึงมหาวิทยาลัย แล้วก็ลากไปถึงเื่การทำงาน พูดไม่หยุดจนลู่เซิ่งรำคาญแทบตาย
ประเด็นคือ ลู่เซิ่งไม่กล้าที่จะไม่ตอบสนองเขา ต้องตอบ “อืม” “ครับ” “คุณลุงพูดถูกแล้ว” เป็ระยะๆ
ลู่เซิ่งแสดงท่าทีว่าตั้งใจฟังคนขับแท็กซี่พูดอย่างจริงจัง แต่ในใจกลับรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง
“รู้อย่างนี้บอกเขาไปว่า ฉันไปสมาคมนักสู้เพื่อเข้ารับการประเมินรับรองนักสู้ระดับสองเสียก็สิ้นเื่”
“แบบนั้นเขาคงคิดว่าฉันสติไม่ดี แล้วก็ไม่อยากคุยกับฉัน”
ลู่เซิ่งคิดในใจเงียบๆ
ในที่สุดก็ถึงจุดหมายปลายทาง ลู่เซิ่งจ่ายค่าโดยสาร รีบลงจากรถ ถอนหายใจยาวๆ
คนขับแท็กซี่ยื่นหน้าออกมาจากรถ กล่าวลาลู่เซิ่งอย่างกระตือรือร้น
“เ้าหนู คุยกับนายแล้วสนุกมาก คราวหน้าถ้ามีโอกาสเจอกันอีก ลุงจะแนะนำลูกสาวให้รู้จักนะ...”
ลู่เซิ่งยิ้มและพยักหน้าอย่างสุภาพ ในใจกลับภาวนาว่า ‘หวังว่าจะไม่มีครั้งหน้า’
เมื่อหันหลังกลับ ก็คือสมาคมนักสู้
อาคารที่ดูโอ่อ่าพอสมควร ตรงทางเข้ามีป้าย “สมาคมนักสู้เมืองไป๋เหอ” ตั้งอยู่
ลู่เซิ่งเดินเข้าไปข้างในอย่างใจเย็น
เมื่อเดินเข้าไปในห้องโถงของสมาคมนักสู้ ผู้คนภายในไม่ได้มากมายนัก เห็นได้ชัดว่าคนที่มีโอกาสมาที่นี่ในชีวิตประจำวันยังมีไม่มาก
ลู่เซิ่งเดินตามป้ายประกาศที่ติดอยู่บนผนังไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพบกับช่องสำหรับจัดการเื่การประเมินรับรองนักสู้ เพื่อทำการยื่นเื่
“เข้าร่วมการประเมินรับรองนักสู้ระดับหนึ่ง?”
เ้าหน้าที่ในช่องบริการมองบัตรประจำตัวของลู่เซิ่ง แล้วจ้องมองเขาอีกครั้ง
ลู่เซิ่งพยักหน้า
ตามหลักแล้ว ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา เขาสามารถยื่นขอระดับสองได้แล้ว แต่ลู่เซิ่งเดินวนไปรอบๆ แล้วกลับไม่พบช่องบริการสำหรับการประเมินนักสู้ระดับสอง
“กรอกแบบฟอร์มแล้วจ่ายค่าธรรมเนียมการประเมินหนึ่งพันหยวน จากนั้นไปที่นั่น...”
เ้าหน้าที่ในช่องบริการอธิบายให้ลู่เซิ่งฟังอย่างอดทนและละเอียดถี่ถ้วน
ท้ายที่สุดแล้ว ลู่เซิ่งมาเพื่อเข้าร่วมการประเมินนักสู้ ไม่ว่าจะผ่านหรือไม่ อย่างน้อยก็ต้องมีความมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองในระดับหนึ่ง
เมื่อดูจากอายุของลู่เซิ่งแล้ว อาจจะเป็อัจฉริยะตัวน้อยก็ได้ มีท่าทีที่ดีไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย
ลู่เซิ่งกรอกแบบฟอร์ม จ่ายเงินเสร็จ แล้วเดินตามคำแนะนำของเ้าหน้าที่ไปยังหน้าห้องที่มีป้าย “ห้องประเมินนักสู้” ติดอยู่
เมื่อเดินเข้าไปข้างใน มีคนนั่งอยู่สามสี่คน เ้าหน้าที่ประเมินในชุดทำงานกวาดสายตามองลู่เซิ่ง “เอาแบบฟอร์มมา แล้วหาที่นั่งเอง”
ลู่เซิ่งยื่นแบบฟอร์มในมือให้ แล้วหาที่นั่งตรงมุมห้อง
หลังจากลู่เซิ่งเข้ามา รออยู่ครู่หนึ่งก็มีคนทยอยเข้ามาอีกหลายคน
หนึ่งในนั้นมีรอยแผลเป็ยาวเหมือนตะขาบบนใบหน้า ชายร่างกำยำที่ดูดุร้าย กับเด็กสาวหน้าตาหมดจดน่ารักผูกโบผูกผมสีม่วงดึงดูดสายตามากที่สุด
ลู่เซิ่งเหลือบมองเด็กสาวโบผูกผมสีม่วง รู้สึกว่าอีกฝ่ายอายุไล่เลี่ยกับตัวเอง
บังเอิญว่าเด็กสาวก็กำลังมองเขาเช่นกัน ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง แล้วต่างคนต่างหลบสายตา
ผู้คนในห้องต่างสำรวจซึ่งกันและกัน อันที่จริงลู่เซิ่งก็เป็เป้าหมายที่ถูกจับตามองเช่นกัน
เพราะในบรรดาผู้ที่เข้าร่วมการประเมินทั้งหมด มีเพียงเขาและเด็กสาวเท่านั้นที่มีอายุน้อยที่สุด
“เอาละ คนมาครบแล้ว เรามาเริ่มกันก่อนเลย”
เ้าหน้าที่ประเมินเห็นว่าที่นั่งในห้องเต็มแล้ว จึงประกาศเริ่มการประเมินอย่างเป็ทางการ
“คนแรก หลี่ซิ่งจี๋ ประเมินนักสู้ระดับหนึ่ง”
ชายหนุ่มร่างสูงผอมลุกขึ้นจากที่นั่ง เดินไปยังด้านหน้าเครื่องมือทดสอบที่อยู่กลางห้อง
“วิธีการทดสอบน่าจะรู้แล้วนะ ทดสอบค่าพลังชีวิตก่อน แล้วค่อยทดสอบค่าพลังการต่อสู้
การวัดค่าพลังการต่อสู้มีโอกาสทั้งหมดสามครั้ง เผื่อว่าคุณจะตื่นเต้นเกินไปจนแสดงศักยภาพได้ไม่เต็มที่”
เ้าหน้าที่ประเมินอธิบาย
ชายหนุ่มร่างสูงผอมพยักหน้า ตอบว่า “เข้าใจแล้ว”
จากนั้น เขาก็เริ่มทำการทดสอบ
เห็นได้ชัดว่าในฐานะที่เป็คนแรกในการทดสอบ ชายหนุ่มยังคงตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย
ตอนทดสอบค่าพลังชีวิต เขาถือเข็มเจาะเือยู่หลายครั้งก็เจาะไม่เข้าเสียที
แต่โชคดีที่ผ่านไปได้
ค่าพลังชีวิต 1.531
น่าเสียดายที่การทดสอบค่าพลังการต่อสู้ครั้งต่อมาชายหนุ่มทำการทดสอบถึงสามครั้งก็ยังไม่ผ่านเกณฑ์
อันที่จริงขาดไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ผลการทดสอบทั้งสามครั้งอยู่ที่ร้อยสี่สิบกว่า ไม่รู้ว่าเป็เพราะตื่นเต้นเกินไปหรือว่าความสามารถไม่ถึง
“การประเมินล้มเหลว”
“เป็ไปไม่ได้ เป็ไปไม่ได้...”
ชายหนุ่มร่างสูงผอมที่ถูกคัดออกมีสีหน้าซีดเผือด หมดอาลัยตายอยาก พร่ำเพ้อไม่หยุดว่า “ตอนที่ฉันทดสอบที่บ้าน ทุกครั้งก็เกิน 150 นะ...”
เ้าหน้าที่ประเมินเห็นท่าทางของเขาแล้วรู้สึกสงสารเล็กน้อย จึงเอ่ยปากว่า “เครื่องมือของสมาคมนักสู้ได้รับการปรับแต่งเป็พิเศษจากทางการ มีความแม่นยำและเข้มงวดมากกว่าเครื่องมือที่วางขายข้างนอก...
คุณมีความสามารถอยู่แล้ว กลับไปฝึกฝนอีกสักเดือน แล้วค่อยมาใหม่ คราวหน้าคงจะผ่าน”
ชายหนุ่มร่างสูงผอมพยักหน้า เม้มปากแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
อารมณ์เป็สิ่งที่สามารถติดต่อกันได้ ผู้คนที่เหลืออยู่เห็นชายหนุ่มร่างสูงผอมที่เข้าร่วมการประเมินเป็คนแรกไม่สำเร็จ สีหน้าของแต่ละคนก็เริ่มตึงเครียดและจริงจังขึ้น
2K
![ราชันเทพอัคคี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/11a7fd270f3b88178230a9706d9f19dd.webp)
