การเกิดใหม่ของยัยเหนือโลก

ตอนที่ 45 งานวิจัยกับการลอยตัวเหนือปัญหา

 ‘เวลาอ่อนแอคนเราก็กลัวไปซะทุกอย่าง’

 [นั่นควรจะมีความหมายแบบไหนคะ] ฉันไม่เข้าใจความหมายของพี่ลายเมฆ กลัว นั่นหมายถึงใคร.. หมายถึงฉันหรือเติม แล้วกลัวอะไร

 [เรื่องงานวิจัยอะไรนั่น.. คิดว่ามันเป็นเพราะอะไรถึงต้องเป็นเธอทั้งๆที่เจ้าหนูแว่นนั่นก็ไม่ได้อาการเบากว่าเธอสักเท่าไหร่]

 [หนูไม่รู้ค่ะ..] บอกตามตรงถ้าเกิดว่าพี่ลายเมฆถามว่าทำไมต้องทำงานวิจัยเกี่ยวกับเรื่องทางจิตวิทยาฉันคงตอบออกไปทันทีว่า ‘คงเป็นเพราะเรื่องน้องสาวเขา’ อย่างไรก็ตามเพราะคำถามคือทำไมเป็นฉันไม่ใช่นายแว่นนั่นทำให้ฉันคิดไม่ออกจริงๆ

 [นั่นเพราะหมอนั่นสนใจเธอมาตั้งแต่ต้นแล้ว.. หมายถึงตั้งแต่ก่อนที่เธอจะเริ่มรู้จักเขาซะอีก.. จริงๆถ้าพูดถึงเรื่องความกลัว ครั้งแรกที่เขารู้ว่าเธอพบกับฉันหมอนั่นก็น่าจะประหม่าจนต้องถามว่าฉันพูดอะไรแปลกๆเกี่ยวกับเขาหรือเปล่า.. เคยได้ยินอะไรทำนองนั้นมั้ยล่ะ]

 อีกหนึ่งข้อความยาวๆถูกส่งมาจากพี่ลายเมฆ เท่าที่เห็นพี่แกเป็นคนที่พิมพ์ข้อความยาวๆครั้งเดียวแทนที่จะพิมพ์สั้นๆหลายๆข้อความเหมือนคนอื่น นั่นทำให้ฉันที่ใช้เฟสบุ๊คบนเว็บบราวเซอร์ต้องรีเฟรชหน้าอยู่สักพักกว่าข้อความใหม่ยาวๆของพี่แกจะปรากฎขึ้นในกล่องข้อความ

 [จริงๆก็เหมือนจะมีเรื่องแบบนั้นอยู่จริงๆด้วยค่ะ] ฉันตอบกลับหลังจากคิดเพียงเล็กน้อยเพราะนั่นค่อนข้างเป็นความประทับใจแรกๆของฉันต่อพี่ลายเมฆ พี่แกเป็นเจ้าลัทธิอะไรรึเปล่า นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดตอนนั้นเพราะคนที่รู้จักแกเมื่อได้ยินว่าฉันพบแกจะถามฉันว่า “พี่แกพูดอะไร” เดาว่าทุกคนที่ถามคงมีเหตุผลของตัวเองสำหรับคำถามเหล่านั้น

 [งั้นเธอก็ควรจะมั่นใจได้ระดับหนึ่งเรื่องที่ว่าหมอนั่นคิดอะไรอยู่ แค่นี้แหละฉันยังมีเรื่องวุ่นที่ต้องจัดปัญหาให้น้องกาน ที่เหลือพวกเธอต้องแก้กันเอาเองแล้ว]

 [ขอบคุณมากค่ะ] ยังไม่ทันที่ฉันจะตอบกลับพี่แกก็ออฟไลน์ไปแล้ว ทำให้ข้อความขอบคุณของฉันที่ถูกส่งไปมีคำอธิบายเพียงแค่ส่งถึงแล้วเท่านั้น คาดว่าอีกหลายวันกว่าข้อความของฉันจะเปลี่ยนสถานะเป็นอ่านแล้ว

 จากสิ่งที่พี่ลายเมฆบอก รวมไปถึงเรื่องคำถามต่างๆ ฉันก็พอจะเดาให้เข้าข้างตัวเองได้ว่าเติมสนใจฉันมาตั้งแต่ต้น ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมเติมถึงสนใจฉันเดาว่านั่นไม่ใช่ปัญหาที่พี่ลายเมฆต้องตอบและฉันคงต้องไปหาคำตอบเอาเอง ที่เหลือก็ต้องตั้งคำถามกับตัวเองแล้วว่าฉันจะเอาไงต่อ

 ฉันมองที่นาฬิกาบนสมาร์ทโฟนปัจจุบันเวลาตีสองครึ่ง ฉันคิดว่าคงไม่ต้องรีบร้อนตัดสินใจจึงเข้าเมนูนาฬิกาปลุกและยกเลิกการปลุกที่ตั้งเอาไว้ก่อนหน้าทั้งหมด ฉันออกไปไหนไม่ได้อยู่ดีดังนั้นนาฬิกาปลุกคงไม่จำเป็น.. เป็นโอกาสดีที่จะพักผ่อนจากวังวนชีวิตแย่ๆ เพื่อเริ่มวังวนชีวิตใหม่ที่อาจจะแย่กว่าเดิม..ค่อยๆเริ่มละกัน

 ฉันนำสมาร์ทโฟนไปวางที่ตู้เล็กๆข้างเตียงและปิดโคมไฟที่หัวเตียงเพื่อที่จะนอนและใช้เวลาตัดสินใจอย่างเต็มที่ในคืนนี้… มีความสุขนิดๆที่รู้ว่าพรุ่งนี้ฉันตื่นสายได้ แม้ว่าฉันจะรู้เช่นกันว่าพรุ่งนี้น่าจะเป็นวันที่แย่กว่าก่อนหน้ามาก ฉันรู้ว่าวันวนใหม่ของฉันมันจะแย่กว่าเดิม ฉันแทบจะจินตนาการไม่ออกว่าจะทำไรทั้งวันในห้องเมื่อคิดว่าตัวเองมีเวลาว่าง.. และคืนนี้ก็ผ่านไป..

 “อืมม..”

 ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าใดหลังจากที่ฉันหลับไป.. จนกระทั่งฉันตื่นในตอนนี้และเหมือนกับคนส่วนใหญ่ ฉันคว้าสมาร์ทโฟนเพื่อดูเวลาว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว หลังจากที่คิดว่าจะเริ่มต้นวังวนชีวิตใหม่ด้วยการตื่นสาย

 ‘5:58’

 ฉันเช็ควันที่เพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งต่างๆเป็นไปแบบที่ฉันคิดหรือไม่ และใช่ ยังคงเป็นวันเดิมอยู่.. ฉันนอนหลับไปเพียงสามชั่วโมง… เงยหน้าขึ้นมองเพดาน หลับตาลงอีกครั้งโดยหวังว่าตัวเองจะหลับและผ่านช่วงเวลาว่างๆนี้ไปได้อย่างรวดเร็ว…. กระทั่งฉันคิดว่าผ่านไปประมาณ 15 นาที ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพราะนอนไม่หลับ.. บ้า.. ฉันจะอยู่ยังไงอีกเกือบสองสัปดาห์!!!

 หลังจากทำกิจวัตรประจำวันทุกอย่าง ซักผ้า ล้างจาน ล้างมุ้งลวด ถอดพัดลมประกอบเล่นและในที่สุดเวลาผ่านไปประมาณ 4 ชั่วโมง

 พอมานอนพักจริงๆ การนอนเฉยๆคนเดียวมันก็ยากมากแบบที่ฉันไม่ได้คาดคิดมาก่อน เมื่อไม่มีไฟคอยลนก้นฉันก็ไม่รู้ว่าจะขยับไปทิศทางไหน จนในที่สุดฉันก็นึกถึงเรื่องที่พี่ลายเมฆพูดกับฉันเมื่อคืน

 ฉันดึงสมาร์ทโฟนจากนั้นจึงเปิดบราวเซอร์และใช่ ฉันลอกอินเข้าเฟซบุ๊ค คลิกไปที่กล่องข้อความของหนุ่มหน้าตาดีบางคนและเริ่มพิมพ์ข้อความบางอย่าง

 “ฉันได้คุยกับพี่ลายเมฆและรู้ความลับของนายแล้ว ถ้าไม่อยากให้ความลับถูกเปิดเผยให้ส่งมันฝรั่งทอดสองห่อใหญ่ที่หน้าประตูห้องฉันทุกเช้า.. ไม่เช่นนั้น… หึหึ”

 หลังจากกดส่งข้อความแล้วฉันก็ออกจากระบบและเปิดคลิปจากยูทูปเพื่อฆ่าเวลา

 อาจจะเพราะเมื่อคืนฉันนอนไปเพียงสามชั่วโมงเมื่อฉันดูคลิปไปสักพักฉันจึงผล็อยหลับโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งตื่นมาอีกทีจากเสียงทะเลาะกันของบางคนดังจากนอกห้อง

 ‘เหมือนว่าจะเป็นผู้ชายสองคนทะเลาะกัน??’

 ปกติฉันมักจะหลีกเลี่ยงปัญหาโดยการสวมหูฟังและเปิดเสียงดังเมื่อฉันพบกับสถานการณ์แบบนี้ อย่างไรก็ตามตอนนี้ฉันเลือกจะเดินออกไปนอกห้องเพราะฉันรู้สึกว่าเสียงที่ได้ยินนี้ค่อนข้างคุ้นเคย

 ฉันพยายามจะมองผ่านตาแมวบนประตูแต่เพราะวิสัยทัศน์ที่แคบของตาแมวทำให้ฉันเห็นไม่ค่อยชัดเท่าใดนัก อย่างไรก็ตามเมื่อฉันเข้ามาที่ประตูและฟังได้สักพัก ฉันก็นึกออกว่าเสียงดังกล่าวเป็นเสียงของใคร

 ‘เติมกับนายเอิร์ธ!!’

 หลังจากที่แน่ใจว่าเป็นเสียงใครฉันเลือกที่จะเปิดประตูออกไปและพบกับสีหน้าประหลาดใจของทั้งคู่อยู่บริเวณหน้าห้องของฉัน ในมือของเติมยังมีมันฝรั่งทอดที่ฉันขอโดยแบล็คเมล์เขา

 “เข้ามาข้างใน ทั้งคู่เลย”

 ในความเป็นจริงที่ฉันต้องกักตัวการให้คนอื่นเข้ามาในห้อง ไม่ใช่สิ่งที่พึงกระทำ อย่างไรก็ตามเพราะทั้งคู่ส่งเสียงค่อนข้างดังซึ่งอาจรบกวนชาวหอคนอื่นๆ นั่นทำให้ฉันเลือกที่จะลากทั้งคู่เข้าห้องแทน

 “นี่.. ที่เธอบอกฉันให้ซื้อมาให้”

 หลังจากที่เข้ามาเติมส่งมันฝรั่งทอดทั้งสองห่อให้กับฉันในขณะที่นายเอิร์ธมองด้วยสีหน้าที่สงสัยอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นฉันรับไว้โดยไม่ได้พูดอะไร

ก็ถ้าสิ่งที่พี่ลายเมฆพูดเป็นความจริง ฉันก็พอจะเดาได้ว่าทั้งคู่มีปากเสียงกันเรื่องอะไรแม้ว่าฉันจะไม่ได้ยินเรื่องที่พวกเขาพูดก็ตาม นั่นทำให้ฉันต้องใช้เวลาสักพักในการหลุดจากปัญหาตรงหน้าที่ฉันอาจจะเป็นคนก่อขึ้น

“ก็อย่างที่รู้ฉันไม่มีแฟน” ฉันหันไปที่นายเอิร์ธและกล่าว “และใช่.. แบบที่บอกไปเมื่อคืน.. ฉันไม่คิดจะปิดกั้นตัวเองและปฏิเสธคนที่จะเข้ามามีส่วนในชีวิตของฉัน.. ฉันหมายถึงแบบนั้นกับทุกๆคน”

“เข้าใจแล้ว.. มันแค่อดไม่ได้ที่จะทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ” นายเอิร์ธกล่าว

“แล้วก็หลังจากนี้.. พวกเอ็งต้องไปกักตัวด้วย อย่ามาเดินลอยหน้าลอยตาข้างนอก เพราะตอนนี้พวกนายเป็นหนึ่งในกลุ่มเสี่ยงแล้ว” ฉันอดไม่ได้ที่จะกล่าวถึงสังคมที่พวกเรายังคงต้องมีความรับผิดชอบ

“คือ.. มันคงยากสำหรับฉันถ้าจะกักตัวเองสองสัปดาห์ ถ้ายังไงขอกักตัวที่นี่ด้วยได้มั้ย” จู่ๆเติมก็คายประโยคที่ทำให้ฉันค่อนข้างช็อคออกมา

“งั้นก็แน่นอนว่าผมก็ต้องขอกักตัวที่นี่ด้วย” แน่นอนว่านายเอิร์ธไม่ยอมน้อยหน้า

“ดูขนาดห้องกันด้วย แค่ตูดฉันคนเดียวก็จะเต็มห้องแล้วจะมากองรวมกันสามคนได้ไง แล้วอีกอย่างต่อให้ฉันยอม และขนาดห้องไม่เป็นปัญหา เจ้าของหอพักก็ไม่ยอมหรอก”

แม้จะน่าเสียดายแต่ฉันก็ต้องปัดข้อเสนอนี้ตกไปโดยตกลงสร้างกลุ่มแชทออนไลน์ที่มีสมาชิกเป็นพวกเราสามคนขึ้นมาแทน การอยู่รวมกันในห้องแคบๆเพื่อกักกันโรคเป็นความคิดที่แย่เกินไป

เราตกลงว่าจะอัปเดตเรื่องราวผ่านกลุ่มสนทนานี้ทุกวัน วันละหลายครั้งเพื่อให้ช่วงเวลาในการกักตัวของพวกเราไม่น่าเบื่อเกินไป อย่างไรก็ตามทั้งสองคนยังคงอยู่ที่ห้องของฉันจนถึงตอนเย็นและกลับไปหลังจากที่ทานอาหารเย็นด้วยกัน.. อย่างน้อยในสองอาทิตย์ต่อจากนี้ก็คงไม่ใช่อะไรที่น่าเบื่อขนาดนั้นสำหรับพวกเราสองสามคน คงไม่ใช่เรื่องที่ฉันจำเป็นต้องกังวลว่าในอีกสองอาทิตย์จะน่าเบื่อและเป็นการใช้ชีวิตที่ยากลำบาก

‘ฉันจะฝากเรื่องที่ยากลำบากแบบนั้นไว้กับพวกนายละกัน ส่วนฉันใช้ชีวิตประจำวันแบบโง่ๆ เหมือนเดิมก็สบายใจละ’