“คุณหลินรอด้วยสิคะ คุณจะทิ้งฉันไว้คนเดียวแบบนี้ไม่ได้นะคะ!” ซ่งจื่อจิงวิ่งตามเข้าไปในบ้าน
“มีอะไรอีก หรือว่าเธออยากนอนกับฉัน...?” หลินอู๋เฉินขมวดคิ้ว ั์ตาเ้าเล่ห์เริ่มสำรวจเรือนร่างหญิงสาวั้แ่หัวจรดเท้า
ซ่งจื่อจิงหน้าร้อนผ่าว กัดริมฝีปากบอกว่า “ฉันไม่มีเงินเลยสักหยวนเื่นี้คุณเองก็รู้ นอกจากนั้นเสื้อผ้าก็ไม่มีใส่ จะกลับเข้าไปในบ้านก็ไม่ได้เดี๋ยวคุณปู่จะโกรธ...ดังนั้นอย่างน้อยก็ขอเสื้อผ้าให้ฉันใส่ได้ไหมคะ”
“ก็ได้ ตามฉันมาสิ”
“ขอบคุณค่ะ” ซ่งจื่อจิงโล่งอก นึกว่าเขาจะทำกลางวันแสกๆ แล้วซะอีก แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่ใจร้ายนัก เขายังมีมโนธรรมอยู่บ้าง ไม่ใช่ประเภทใช้กำลังกับผู้หญิง
หลินอู๋เฉินพาเธอเดินเข้าไปในห้องที่ยังไม่ผ่านการใช้งาน
เขาใช้ที่นี่เก็บเสื้อผ้าแบรนด์ดังชั่วคราว ซึ่งแต่ละชุดยังอยู่ในกล่องไม่ได้นำมาแขวนตู้
“นี่คือ...” ซ่งจื่อจิงขมวดคิ้วเป็ปม ไม่คิดเลยว่าเขาจะพาเธอเข้ามาดูของบนพื้น
แต่ไม่นานใบหน้าของเธอกลับต้องเปลี่ยนไปจากเดิม เพราะแต่ละชิ้นมีราคาต่ำสุดก็หนึ่งหมื่นหยวน แพงสุดก็หนึ่งแสนหยวนหรือมากกว่านั้น!
นอกจากนี้ยังมีนาฬิกา รองเท้า แว่นตา หมวก ฯลฯ
ของทุกอย่างที่วางอยู่บนพื้นมีราคาแพงหูฉี่ แต่เขากลับวางไว้บนพื้น เหมือนกับเสื้อราคาถูกขายตามถนนงั้นแหละ
ความร่ำรวยนี่คืออะไรกัน!
“ใส่ไม่ได้ก็ไม่ต้องใส่” หลินอู๋เฉินไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ แต่ที่รู้ๆ นี่คือเสื้อผ้าผู้ชาย และโดยส่วนใหญ่เป็เสื้อเชิ้ต เสื้อยืด กางเกงขายาว
“สะ...ใส่ได้สิคะทำไมจะใส่ไม่ได้ แค่นี้เองสบายมาก” ซ่งจื่อจิงกล่าว “เอ่อคุณหลิน ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ”
“ว่ามาสิ” หลินอู๋เฉินไม่ให้ความสนใจเธอนัก ตอนนี้อยากเติมเงินเข้าบัญชีแล้วซื้อของใจจะขาด
“ทำไมถึงกองไว้บนพื้นคะ เสื้อผ้าแต่ละชิ้นราคาไม่ใช่ถูกๆ แต่คุณทำเหมือนกับว่ามันไร้ราคาซะงั้น”
ต่อให้เธอเป็คุณหนูตระกูลซ่งแต่ไม่ได้หมายความว่าสามารถใช้เงินเหมือนน้ำในก๊อก ทุกอย่างต้องผ่านแม่ขี้งก และต่อเดือนมากสุดการแค่หนึ่งแสนหยวนเท่านั้น
“ก็แค่เสื้อผ้าราคาถูก ฉันจะวางไว้ตรงไหนกันได้ เธอว่าจริงไหม” สำหรับหลินอู๋เฉินที่พูดมาคือความจริง ทั้งหมดนั้นแค่ไม่กี่หยวน ทำไมถึงต้องสนใจล่ะ
“เอ่อ...นั่นสิคะ เป็ฉันเองที่คิดมาก” ซ่งจื่อจิงเกือบลืมไปเสียสนิท ชายหนุ่มคนนี้เป็ถึงผู้ถือหุ้นรายใหญ่โรงแรมการ์เด้นกรีน ดังนั้นเสื้อผ้าไม่กี่ล้านหยวนสำหรับเขาคงไม่ต่างกับเงินหนึ่งพัน
“เอาล่ะถ้าไม่มีอะไรแล้วก็รีบเลือกซะ แล้วก็ออกไปจากที่นี่ ฉันจะพักผ่อน”
“เดี๋ยวสิคะ”
“อะไรอีก หรือว่าเธอ้านอนกับฉัน ความจริงแล้วฉันยังมีเื่ที่ต้องทำแต่ถ้าหากเธออยากได้ฉันนักก็ได้นะ” หลินอู๋เฉินค่อนข้างรำคาญ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงหน้าตาสวยๆ แต่บางครั้งคนเราก็มีธุระสำคัญต้องทำ
ดังนั้นเวลานี้เขาจึงรุกเข้าหาเธอ ประกบริมฝีปากบอบบางอย่างดูดดื่ม
ซ่งจือจิงถูกดันติดกับผนังห้อง สองมือเกร็งแน่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกตะลึง ลิ้นแสนชั่วร้ายรุกล้ำเข้ามาในโพรงปากเล็กๆ ของเธอ ควานหาน้ำหวานเด็ดดอมแล้วดูดดื่มระคนหื่นกระหาย
ซ่งจื่อจิงหายใจไม่ทั่วท้อง นี่คือจูบครั้งแรกั้แ่เกิดมา ดังนั้นจึงทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ปล่อยให้เขาตักตวงหาความสุขจนหนำใจ
หลินอู๋เฉินถอนริมฝีปากออกมา แล้วใช้นิ้วชี้สอดใส่เข้าไปในปากของเธอ
ซ่งจื่อจิงตัวสั่นเหมือนลูกนก แต่หล่อนกล้าพอที่จะโต้ตอบด้วยลิ้น เลียวนรอบๆ นิ้วของเขาพร้อมกับดวงตาคู่สวยที่ชวนหลงไหล
“ตอนนี้ฉันมีธุระสำคัญจริงๆ วันนี้พอแค่นี้ก่อน” หลินอู๋เฉินมุ่งมั่นก้าวเดินสู่เส้นทางะ ส่วนซ่งจื่อจิงจะกินเมื่อไหร่ก็ได้ ตอนนี้ไม่ต้องรีบร้อน
เธอมองดูเขาดึงนิ้วมือออกไป มองเห็นน้ำลายของตัวเองที่เปียกชื้น ใบหน้าร้อนผะผาว รวมถึงเต้าอวบอิ่มชูชันขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ
ซ่งจื่อจิงทั้งอับอายทั้งขายหน้า แต่หล่อนก็ต้องพูดก่อนที่เขาจะเดินไปว่า “คุณหลิน...ฉันใส่ชุดของคุณได้ก็จริงแต่ว่าฉันเป็ผู้หญิงนะคะ ดังนั้นของบางอย่างเองก็ต้องแยกจากผู้ชาย ใช้ไม่เหมือนกันนะคะ”
หลินอู๋เฉินยืนเซ่อไปขณะหนึ่ง ก่อนจะส่งเสียง'อืม'ตามด้วยกล่าว “บอกสัดส่วนของเธอมาสิ รวมถึง...ยี่ห้อของสิ่งนั้นที่ต้องใช้ในทุกๆ เดือนด้วย”
ซ่งจื่อจิงทั้งอายทั้งอยากหนีไปที่อื่น แต่ก็พยายามบอกสัดส่วนของตัวเองออกไป
หลินอู๋เฉินพยักหน้ารับ จากนั้นบอกเธอว่าเดี๋ยวตอนเย็นค่อยมาเอาของ ส่วนตอนนี้เลือกเสื้อผ้าไปใส่ก่อน
....
เข้ามาในห้องนอน ลงกลอนล็อกประตู
หลินอู๋เฉินนั่งลงบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเติมเงินเข้า'เว็บเทพา' 10 ล้านหยวน
ไม่นานเงินถูกแปลงเป็ 100 ล้านเหรียญ!
ด้วยเงินมากมายมหาศาล เขาสามารถซื้อหุ้นบริษัทได้นับไม่ถ้วน เป็เ้าของกิจการได้ง่ายๆ แต่อย่างใดก็ตามตอนนี้เขาสนใจเพียงเทคนิคการบ่มเพาะ
หลินอู๋เฉินเข้าไปที่กระทู้ซื้อขายเทคนิคการบ่มเพาะ
จากที่สำรวจในคราวก่อน เขาพบว่าราคาถูกสุดก็ 1 ล้านเหรียญ ซึ่งเป็เทคนิคระดับต่ำ
ส่วนระดับสูงสุดที่ตอนนี้เข้าถึงได้คือ 10 ล้านเหรียญ!
หลินอู๋เฉินเลื่อนผ่านกระทู้ซื้อขายไปเรื่อย จากที่ได้ศึกษามาคร่าวๆ เขาพบว่าเทคนิคบ่มเพาะทุกอย่างจะฝึกช้าหรือเร็วขึ้นอยู่กับพร์และพลังิญญาในโลกนั้นๆ
มีคำกล่าวว่าแดน์นั้นอุดมสมบูรณ์ด้วยพลังิญญาบริสุทธิ์ เหมาะกับการกลั่นพลังเข้าไปในตันเถียน บ่มเพาะเพื่อหลุดพ้นการเกิดแก่เจ็บตาย ก้าวเข้าสู่ความเป็ะ
ส่วนนรกนั้นมีพลังิญญาชั่วร้าย ฝึกได้เร็วกว่าแต่ก็ง่ายต่อการที่มารจะเข้าควบคุมร่างกาย
ส่วนดินแดนของมนุษย์ปุถุชนนั้นการฝึกค่อนข้างเป็ไปได้อย่างยากลำบาก นอกจากต้องใช้เวลาและพร์สิ่งหนึ่งที่ขาดไม่ได้เลยคือหินิญญา
และนอกจากหินิญญาแล้วยังต้องใช้โอสถเพื่อทำให้การบ่มเพาะเร็วขึ้น
แต่ทั้งนี่ข้อจำกัดด้านดินแดนไม่มีผลต่อ'เว็บเทพา'ที่นี่มีขายทุกสิ่งอย่าง ดังนั้นไม่ว่าจะบ่มเพาะที่ไหนขอแค่มีเงิน คุณก็จะก้าวเข้าสู่ความเป็ะได้ไม่ยาก
หลินอู๋เฉินเลื่อนดูกระทู้ซื้อขายไปกว่าหนึ่งชั่วโมง สุดท้ายเขาได้กดซื้อเทคนิคบ่มเพาะระดับสูงไปหนึ่งอย่าง นอกจากนั้นยังเข้ากระทู้ซื้อขายสินค้าธรรมดาระดับสามัญ หาชุดชั้นในและของใช้ผู้หญิงให้ซ่งจื่อจิง
หลินอู๋เฉินไม่รู้ว่าเธอจะอยู่นานแค่ไหนแต่ที่รู้ๆ คือเ้าบ้านตระกูลซ่งตั้งใจให้เธอเป็เมียเขา ดังนั้นจึงต้องซื้อเสื้อผ้าเยอะหน่อยเพราะคงอยู่อีกยาว
เสื้อผ้าทั้งหมดใช้เงินไปประมาณ 5000 เหรียญ หรือก็คือ 500 หยวน
สำหรับหลินอู๋เฉินในตอนนี้เงินไม่ใช่ปัญหา ดังนั้นแค่ซื้อเสื้อผ้าให้ผู้หญิงหนึ่งคนจึงไม่จำเป็ต้องตระหนี่
อย่างรวดเร็วพนักงานขนส่งมาถึงหน้าบ้าน หลินอู๋เฉินเดินลงไป เซ็นรับแล้วกลับเข้ามาในบ้าน ส่วนเสื้อผ้าของซ่งจื่อจิงถูกวางไว้ในห้องโถง
กลับเข้ามาในห้องหลินอู๋เฉินมองหนังสือสีดำที่อยู่ในมือ มันเขียนว่า 'เทคนิคการบ่มเพาะเซียนเทียน'
นี่คือเทคนิคระดับสูง ควบคุมความเป็ไปของโลกและ์ หลังจากที่ฝึกไปได้ระดับหนึ่งสามารถเข้าถึงแก่นแท้ อีกทั้งยังเหมาะกับดินแดนของมนุษย์ปุถุชน เขาจึงได้เลือกซื้อเทคนิคนี้มา
เช่นเดียวกับทักษะทั่วไป หลินอู๋เฉินหยดเืบนหน้าหนังสือ จากนั้นเส้นสายสีดำทะลวงกลางหน้าผาก
“การบ่มเพาะสู่ความเป็ะเป็แบบนี้นี่เอง” เขาพยักหน้า ปล่อยให้ข้อมูลจำนวนมากซึมซับเข้าสู่สมองแล้วพึมพำมันออกมา
“บนโลกไม่ค่อยมีพลังิญญา ถึงจะมีก็ค่อนข้างบางเบา ดังนั้นคงต้องซื้อหินิญญาและโอสถสินะ”
หลินอู๋เฉินกลับเข้าใน'เว็บเทพา'มองหากระทู้ซื้อขายโอสถและหินิญญา
นอกจากโอสถแล้วยังมีสมุนไพรหลากชนิด
หลินอู๋เฉินไม่มีความสามารถปรุงกลั่นเม็ดยาจะรู้จักก็แค่โสมป่า
แต่อย่างใดก็ตามที่นี่ไม่ได้มีเพียงโสมป่า ยังมีโสม์ โสมทิพย์ โสมูเาไฟ โสมเืั...
แต่ละชิ้นมีราคาแพงหูฉี่ อย่างต่ำสุดก็หนึ่งแสนเหรียญ แต่ถ้าหากถูกลงมาเป็โสมธรรมดาที่มีอายุ 500 ปี ราคาก็แค่ 1000 เหรียญเอง
“เดี๋ยวนะ ราคาโสมต้นนี้ถูกจัง ถ้าฉันซื้อแล้วไปขายที่ตลาดสมุนไพร ราคามันจะได้เท่าไหร่นะ”
หลินอู๋เฉินเอามือลูบคาง สีหน้าแววตาดูโลภอย่างช่วยไม่ได้
ถึงเขาจะไม่รู้ว่าโสม 500 ปีหนึ่งต้นราคาเท่าไหร่ในตลาดแต่ก็คงไม่ใช่ถูกๆ แถมกลุ่มเป้าหมายยังเป็เศรษฐี ราคาย่อมแพงเป็ธรรมดา
ดังนั้นนอกจากเสื้อผ้าที่สามารถทำกำไรได้ โสมเองดูเหมือนว่าจะขายได้กำไรดีกว่า
แต่อย่างใดก็ตามหลินอู๋เฉินยังไม่รีบร้อนที่จะซื้อ เขาจำเป็ต้องสำรวจตลาดก่อน ไม่งั้นซื้อมาจะถือว่าเสียเปล่า
เขาเลื่อนไปดูโอสถระดับต่ำสำหรับกระตุ้นิญญาในตันเถียน ราคาหนึ่งแสนเหรียญต่อหนึ่งเม็ด
ส่วนหินิญญาราคาก้อนละหนึ่งหมื่นเหรียญ ซึ่งถือว่าไม่แพง
แต่ถ้าหากซื้อไปหลายก้อนเพื่อที่จะก้าวเข้าสู่ความเป็ะ เกรงว่าคงหมดเงินไม่ใช่เล่นๆ
หลินอู๋เฉินซื้อโอสถระดับต่ำไป 1 เม็ด จากนั้นซื้อหินิญญา 100 ก้อน รวมเป็เงินทั้งสิ้นหนึ่งล้านหนึ่งแสนเหรียญ!