เช้าวันถัดมาเซี่ยซูมี่ตื่นั้แ่ยามอิ๋น (03.00-04.59 น.) เธอรู้สึกว่าตัวเองนอนในห้องนอนเพียงลำพัง และไม่รู้ด้วยว่าสามีในนามของเธอนั้นหายไปไหน เธอมั่นใจว่าเขาไม่ได้กลับเข้ามาภายในบ้านอีกหลังจากที่ะโใส่หน้าเมื่อคืน หญิงสาวเองก็ไม่ได้สนใจ ดีเสียอีกเธอจะได้ทำอะไรสะดวกๆ หน่อย
“ทำอะไรกินดีล่ะทีนี้” เซี่ยซูมี่คุยกับตัวเอง เธอเบื่อข้าวต้มเกลือที่สามีทำให้ เขาไม่ใส่อะไรนอกจากข้าวและเกลือ มันให้ความรู้สึกจืดชืดกินแล้วไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย
แต่เมื่อเธอเข้าไปถึงห้องครัวกลับต้องแปลกใจ เพราะเตายังคงอุ่นอยู่ นอกจากนั้นบนเตายังมีหม้อข้าวต้ม และมีไก่ย่างอีก 1 ตัว ใช่แล้วล่ะไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย เพราะมันคือไก่ย่างที่เสียบไม้ย่างทั้งตัว เหมือนในหนังกำลังภายในที่เธอเคยดูตอนเด็ก ๆ ซึ่งตอนนี้มันกำลังส่งกลิ่นหอมไปทั่ว ทำให้ท้องของเธอกำลังร้องประท้วงว่าหากยังไม่รีบเอาเ้าไก่ตัวนั้นเข้ามาในท้องพวกมันจะประท้วงให้ดังกว่าเดิม
“น่ากินจัง” เซี่ยซูมี่ไม่คิดว่าจะมีใครอื่นนอกจากสามีในนามที่ทำอาหารให้เธอ ว่าแต่ตอนนี้เขาหายไปไหนนะ แล้วเธอต้องรอกินข้าวพร้อมเขาหรือไม่ หรือจะลองเดินสำรวจดูรอบ ๆ เผื่อว่าเขาอยู่บริเวณหลังบ้าน
เมื่อคิดได้เช่นนั้นเซี่ยซูมี่ก็เดินไปล้างหน้าล้างตา จากนั้นก็เดินสำรวจบริเวณรอบ ๆ เพื่อตามหาสามีในนาม แต่เมื่อเดินสำรวจรอบ ๆ บ้านแล้วกลับไม่พบใคร เธอพบเพียงแปลงผักที่ถูกรดน้ำ แล้วก็ตุ่มน้ำที่ถูกเติมจนเต็ม ว่าแต่คนทำหายไปไหน ใจก็อยากจะเดินไปไกลกว่านี้ แต่ติดตรงที่ว่าเธอเองก็ไม่รู้ทาง กลัวว่าหากเดินไปแล้วจะหาทางกลับไม่เจอ เพราะตอนนี้ถือว่าฟ้ายังไม่สว่างเลยด้วยซ้ำ อุตส่าห์คิดว่าตัวเองตื่นเช้าแล้ว แต่กลายเป็ว่าสามีตื่นเช้ากว่าหรือนี่
เซี่ยซูมี่เข้าไปทำความสะอาดบ้าน และพับผ้าห่มให้เป็ระเบียบเรียบร้อยตามนิสัยเดิมของเธอ จากนั้นก็ทำงานบ้านรอสามี แม้ว่าจะไม่มีอะไรให้ทำเพราะเธอได้ทำไปเมื่อหลายวันก่อนแล้วก็ตาม จวบจนยามเฉิน (07.00-08.59 น.) เธอถึงได้พบหน้าสามี
“ท่านไปไหนมาหรือเ้าคะ ข้าตามหาเสียทั่ว” เซี่ยซูมี่กำลังโมโหหิว กลิ่นไก่ย่างส่งกลิ่นยั่วยวนเหลือเกิน แต่ไม่กล้าจะกินก่อนเ้าของบ้าน เธอยังพอมีมารยาทอยู่บ้างจึงไม่กล้ากินของสุ่มสี่สุ่มห้า อย่างน้อย ๆ ก็ให้ได้ยินกับหูก่อนว่าเ้าของบ้านอนุญาตแล้ว
“ไปดูกับดัก” ซ่งเวยหลงตอบสั้นๆ เมื่อคืนหลังจากที่เขาพูดจาไม่ดีใส่หน้าหญิงสาว ชายหนุ่มนอนไม่หลับจึงไปวางกับดักในป่า เมื่อกลับมาก็พบว่าเธอนอนหลับไปแล้ว เขาจึงปูผ้าแล้วนอนพื้น ไม่อยากจะทำอะไรวู่วามให้ภรรยาในนามต้องใ เขาคิดว่าเื่ของตนและภรรยาควรจะค่อยๆ เป็ค่อยๆ ไปมากกว่า
“แล้วได้อะไรมาบ้างหรือเ้าคะ” เซี่ยซูมี่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เพราะหากชายหนุ่มได้สัตว์มาเหมือนเช่นวันนั้น เขาก็จะต้องเข้าไปในเมืองเพื่อเอาไปขายอย่างแน่นอน และเธอก็จะถือโอกาสนี้ขอเข้าไปในเมืองเพื่อซื้อของด้วย
“กระต่ายป่า 3 ตัว” ซ่งเวยหลงตอบพร้อมทั้งขมวดคิ้ว เธอจะตื่นเต้นอันใดกัน เพียงแค่กระต่ายป่า 3 ตัวเท่านั้น ไม่เห็นมีเื่น่าตื่นเต้นยินดีเลยสักนิด
“เอาไปขายเลยหรือไม่เ้าคะ” เซี่ยซูมี่เร่งเร้าชายหนุ่มให้เอากระต่ายป่าไปขาย
“ไม่ขายเก็บไว้กิน” ซ่งเวยหลงส่ายหน้า เขาตั้งใจว่าจะเอากระต่ายนี้มาทำน้ำแกงเพื่อบำรุงภรรยาขี้โรค ที่ต้องเรียกเธอเช่นนี้เพราะท่านหมอที่เขาเชิญมาดูอาการนั้นก็เคยรักษาภรรยาของเขาก่อนหน้านั้นเช่นกัน ท่านหมอจำเธอได้เพราะเธอมักจะเจ็บป่วยอยู่บ่อย ๆ
“ทำไมล่ะเ้าคะ ได้มาตั้งหลายตัวถึงอย่างไรเราก็กินวันเดียวไม่หมดอย่างแน่นอน” เซี่ยซูมี่เข้าสู่กระบวนการเกลี้ยกล่อมให้สามีเปลี่ยนใจ
“มื้อนี้ไม่หมดก็ยังมีมื้อต่อไป เ้าเอาไปทำเก็บไว้ได้แล้ว” ซ่งเวยหลงยื่นกระต่ายที่ติดอยู่ในกับดักให้ภรรยา แต่เซี่ยซูมี่กลับส่ายหน้าเดินถอยหลังพร้อมทั้งเอามือไขว้หลังไว้
“ไม่เ้าค่ะ ข้าไม่ทำเด็ดขาด ข้าทำไม่เป็” เซี่ยซูมี่ปฏิเสธเสียงแข็ง เธอไม่เคยจัดการกับสัตว์ตัวเป็ ๆ แบบนี้มาก่อน จะให้ถอนขนมันออกอย่างไร มันน่ารักเกินกว่าที่จะมาเป็อาหารเสียด้วยซ้ำ
“ว่าอย่างไรนะ เ้าไม่เคยทำกับข้าวหรืออย่างไร ข้าปวดหัวกับเ้าเสียจริง ถ้าเช่นนั้นก็ไปนั่งรอข้าจะจัดการเอง” ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาน่ากลัว หนวดเครารุงรังขึ้นเสียงใส่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ตรงหน้า ตนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่านางทำไม่เป็ มีสาวชาวป่าที่ไหนบ้างที่จัดการกับกระต่ายไม่เป็ ั้แ่เกิดมาเขาก็พึ่งจะเคยได้ยินเป็ครั้งแรก
“เรากินมื้อเช้ากันก่อนไม่ได้หรือเ้าคะ ข้าหิวแล้ว” เซี่ยซูมี่พูดขึ้นเสียงเบา เธอหิ้วท้องรอสามีจนจะเข้ายามจื่อ (09.00-10.59 น.) แล้ว ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะกลายเป็คนกินข้าวตรงเวลาได้ ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนทำงานหามรุ่งหามค่ำ กาแฟแก้วเดียวอยู่ได้ทั้งวัน แต่มาอยู่ที่นี่เลยเวลานิดหน่อยท้องไส้ก็ส่งเสียงร้องแข่งกัน คล้ายว่าเธอไปทำร้ายพวกมันอย่างแสนสาหัสอย่างไรอย่างนั้น
“เ้ายังไม่ได้กินอีกหรือ ข้าก็ทำเตรียมไว้ให้ในครัวแล้วอย่างไรเล่า” ซ่งเวยหลงกินั้แ่ก่อนที่จะออกไปดูกับดักแล้ว ตนอุตส่าห์วางทิ้งไว้บนเตาจะได้เป็ที่สังเกตได้ง่าย ไม่คิดเลยว่าภรรยาของตนจะซื่อบื้อเพียงนี้
“ก็ข้ารอท่าน ภรรยาจะกินข้าวก่อนสามีได้อย่างไรล่ะเ้าคะ ไม่ใช่หรือเ้าคะ?” เซี่ยซูมี่สังเกตสีหน้าเอือมระอาของสามี เธอก็เกิดอาการประหม่า เริ่มไม่มั่นใจว่าที่เข้าใจมาโดยตลอดนั้นถูกต้องหรือไม่
“หึ” ซ่งเวยหลงไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงหัวเราะในลำคอ จากนั้นก็วางกับดักที่มีกระต่ายลง แล้วเดินนำภรรยาเข้าไปภายในบ้านเพื่อนั่งกินมื้อเช้ากับเธอ
เซี่ยซูมี่เมื่อเห็นสามีเข้าไปนั่งรอที่โต๊ะภายในบ้าน เธอก็รีบเดินตรงเข้าไปในครัว เพื่อที่จะเอาอาหารออกมาตั้งสำรับทันที กลิ่นหอมของไก่ย่างช่างเย้ายวนใจเสียจริง เมื่อตักข้าวต้มให้สามีและรอเขาคีบอาหารเข้าปาก เธอก็เริ่มลงมือตามเขาไปบ้าง ไม่เคยคิดเลยว่าไก่ย่างเกลือธรรมดา ๆ มันจะอร่อยถึงเพียงนี้
ซ่งเวยหลงกินไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะเขายังรู้สึกอิ่มอาหารที่กินไปก่อนหน้านั้น ทำเพียงนั่งนิ่งแล้วดูภรรยากินอย่างเอร็ดอร่อย คิดในใจว่าน่างน่าจะชอบไก่ย่างที่ตนทำ เพราะนางแทบจะไม่แตะข้าวต้มเลยด้วยซ้ำ ช่วยไม่ได้เพราะฝีมือการทำอาหารของเขาก็ไม่ได้ดีอะไรมาก ชีวิตเขากินเพื่ออยู่เท่านั้น มีก็กินไม่มีก็อด เพราะตนเอาเงินเก็บทั้งชีวิตไปเป็สินสอดให้กับภรรยาไปแล้ว
“อ่ะ นี่ให้เ้า” ซ่งเวยหลงวางถุงผ้าที่มีเงินขายกวางเมื่อวานให้กับภรรยา
“อะไรหรือเ้าคะ” เซี่ยซูมี่วางถ้วยข้าวต้มในมือ จากนั้นก็วางตะเกียบ แล้วเงยหน้าขึ้นถามสามี
“เงินที่ขายกวางได้เมื่อวานข้ายกให้เ้า” สามีมีหน้าที่หาเงินเข้าบ้าน ส่วนภรรยามีหน้าที่ดูแลบ้านและเก็บรักษาสมบัติที่สามีหามา นี่คือสิ่งที่เขาถูกสอนมา
“ทำไมล่ะเ้าคะ ?” เซี่ยซูมี่ไม่เข้าใจ เงินเขาหาได้ก็ต้องเป็ของเขาสิถึงจะถูก สำหรับเธอแล้วเื่เงินไม่สำคัญอยู่แล้ว เพราะคิดว่าถึงอย่างไรก็ต้องหาวิธีทำเงินได้อย่างแน่นอน
“เ้าคงลืมไปแล้วว่าข้าเป็สามี สามีให้เงินภรรยาเป็สิ่งที่ถูกต้องแล้วไม่ใช่หรือ?” ซ่งเวยหลงเริ่มไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ตนเองทำนั้นถูกต้องหรือไม่ เพราะเขาเองก็ไม่เคยมีครอบครัว จึงไม่รู้ว่าชีวิตครอบครัวเริ่มต้นอย่างไร
“ก็น่าจะเป็เช่นนั้นแหละเ้าค่ะ ขอบคุณนะเ้าคะ” เซี่ยซูมี่ไม่อยากจะแสดงพิรุธให้เขาสงสัย ทางที่ดีควรจะตามน้ำไปเป็ดีที่สุดแล้ว
“เ้าอยากจะได้สิ่งใดก็ใช้เงินนี่ไปซื้อมันมาหรือไม่ก็ให้บอกข้า หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงข้าจะหามาให้” ซ่งเวยหลงพูดขึ้น เมื่อขึ้นชื่อว่าแต่งงานกันแล้วก็ควรที่จะรู้จักทะนุถนอมดูแลกัน เขาเป็สุภาพบุรุษมากพอไม่มีทางทิ้งให้ภรรยาต้องอยู่อย่างอดๆ อยากๆ แน่นอน
“ท่านพูดจริงหรือเ้าคะ? ข้าอยากจะเข้าไปในเมืองเพื่อซื้อของใช้ส่วนตัวน่ะเ้าค่ะ ท่านก็เห็นว่าข้ามาตัวเปล่าไม่มีสิ่งใดติดตัวมาเลย” เซี่ยซูมี่พูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร ผู้ชายบ้านป่าอย่างซ่งเวยหลงน่ะหรือจะทันเล่ห์เหลี่ยมมารยาสาวยุคสองพันเช่นเธอ
“ถ้าเช่นนั้นก็รีบกินข้าวจะได้ออกเดินทางกันเลย” ซ่งเวยหลงพยักหน้าเข้าใจ เพราะเขาเองก็เห็นกับตาว่าหญิงสาวไม่มีอะไรติดตัวมา
“ข้าอิ่มแล้วเ้าค่ะ เราไปกันเลยดีหรือไม่เ้าคะ?” เมื่อได้ยินว่าสามีจะพาเข้าไปในเมือง จากที่หิวๆ อยู่ก็อิ่มขึ้นมาทันที ว่าแต่พ่อหนุ่มนี่อายุเท่าไหร่กันนะ ทำไมถึงหลอกง่ายจัง
“ไปเอาผ้ามาโพกหัวไว้หน่อยก็แล้วกัน เดินไปราวครึ่งชั่วยามก็ถึงแล้วล่ะ” ซ่งเวยหลงบอกกล่าวภรรยา เพราะเป็หญิงไม่ควรที่จะเผยหน้าให้กับบุรุษเห็นมากเท่าไหร่นัก ยิ่งหญิงที่แต่งงานมีสามีแล้วควรที่จะให้สามีเห็นเพียงคนเดียวเท่านั้น
“เ้าค่ะ” เวลานี้เขาบอกอะไรเซี่ยซูมี่ก็ยอมทำตามทั้งนั้น รอให้เธอรู้ทางเข้าไปในเมืองก่อนเถอะ จะไม่ง้อใครเลย
ระยะทางที่ซ่งเวยหลงบอกว่าเดินเพียงครึ่งชั่วยามถึงนั้น เซี่ยซูมี่สงสัยว่าเขาคงจะพูดไม่หมด ที่บอกว่าครึ่งชั่วยามถึงน่าจะหมายความว่าเดินทางอย่างไม่หยุดพักเลย แต่สำหรับเธอแล้วเป็ไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เวลาที่จะออกกำลังกายยังไม่ค่อยจะมี แล้วจะให้เธอเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาเดินอย่างไม่หยุดพัก อีกทั้งชายหนุ่มก็ก้าวขายาวเหลือเกิน เธอที่ตัวเล็กนิดเดียวมีหรือจะเดินตามทันสามี
“นี่ท่าน เดินช้า ๆ รอข้าหน่อยได้หรือไม่ หากท่านเดินเร็วเพียงนี้ก็ทิ้งข้าไว้ที่นี่เสียเถิดเ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่ทิ้งหางเสียงอดที่จะประชดประชันสามีไม่ได้ เพราะเขาเล่นเดินก้าวขาฉับ ๆ ไม่สนใจอะไรเลย
“นั่งพักตรงนี้ก่อนก็แล้วกัน ข้าลืมไปว่าเ้าพึ่งจะหายป่วย” ซ่งเวยหลงพูดเสียงแ่ จากนั้นก็ยื่นกระบอกน้ำไม้ไผ่ส่งให้ มันเป็ความเคยชินของเขาเองที่จำเป็จะต้องทำอะไรเร็วๆ แข่งกับเวลา ชีวิตของคนหาเช้ากินค่ำไม่มีเวลาให้หยุดพักได้หรอก
“ขอบคุณเ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่พูดด้วยเสียงหายใจหอบเหนื่อย ร่างกายเ้ากรรมนี่ก็ช่างบอบบางเสียเหลือเกิน เดินเพียงนิดเดียวก็เหนื่อยหอบแล้ว สงสัยว่าเธอจะต้องหาวิตามินในมิติมากินแล้ว ไม่เช่นนั้นอาจตายได้ในสักวัน
หลังจากที่นั่งพักจนหายเหนื่อย สองสามีภรรยาก็เดินทางต่อ เมื่อเห็นประตูเมืองเซี่ยซูมี่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้ นี่น่ะหรือการใช้ชีวิตของคนสมัยก่อน ทำไมมันถึงเรียบง่ายได้เพียงนี้ เมื่อเห็นรถม้าเธอก็คิดว่าบ้านเธอจำเป็ต้องมีม้ากับเขาบ้างสักตัว เวลาเดินทางไปไหนมาไหนจะได้ไม่ลำบากเท้าเหมือนอย่างเช่นวันนี้
“ถึงแล้วล่ะ” ซ่งเวยหลงหันไปบอกกับภรรยา
“เข้าไปได้เลยใช่หรือไม่เ้าคะ?” เซี่ยซูมี่กำลังจะเดินผ่านเข้าไปในประตูเมือง แต่กลับถูกสามีเรียกเอาไว้เสียก่อน
“ช้าก่อน เราจำเป็ต้องจ่ายค่าผ่านประตูเมืองก่อน โน้นตรงที่ทหารเวรยามยืนอยู่” ซ่งเวยหลงร้องห้ามภรรยา และคิดในใจว่าเธอคงไม่เคยเข้ามาเดินในเมืองเป็แน่ถึงไม่รู้ธรรมเนียมอะไรเลย
“อย่างนั้นหรือเ้าค่ะ แล้วมันเท่าไหร่หรือเ้าคะ?” เซี่ยซูมี่พยักหน้าเข้าใจ คงจะคล้ายๆ ค่าบัตรเข้างานอะไรทำนองนั้นสินะ
“คนละ 1 อีแปะ” ซ่งเวยหลงบอก
“นี่เ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่ยื่นเงิน 2 อีเปะให้กับสามี จากนั้นก็ยืนรอเขาอยู่ใกล้ ๆ เมื่อสามีหันมาพยักหน้าเป็สัญญาณว่าผ่านเข้าไปได้แล้วเธอจึงเดินตามสามีเข้าไปในประตูเมือง
9K
