“การจำลำดับการเรียงไพ่การสังเกตทิศทางและจำนวนครั้งการสับไพ่เพื่อตัดความน่าจะเป็ ถ้าหากว่าทำได้ก็สามารถแสดงเวทมนตร์อย่างคุณเรวินได้”
“คุณชายชินจริงจังไปหรือเปล่าครับผมก็แค่...ทำสัญลักษณ์ไว้ที่ไพ่เท่านั้นเอง”
คำพูดที่เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความท้าทายเชือดเฉือนของทั้งคู่ทำให้บรรยากาศรอบด้านตึงเครียดขึ้นมากะทันหัน
แปะ แปะ แปะ
ขณะที่บรรยากาศรอบๆ ตัวทั้งคู่ยังคุกรุ่นพลันเสียงอื้ออึงรอบด้านก็เงียบลง ตามมาด้วยเสียงปรบมือของใครคนหนึ่งไทยมุงเมื่อครู่ต่างสลายตัวกันไปคนละทิศละทางเมื่อเห็นว่าก้องภพผู้เป็เ้าของเสียงปรบมือเดินเข้ามาถึง
ประธานสมาคมมวยสากลสมัครเล่นหนุ่มใหญ่ ท่าทางใจดี ก้าวเดินอาดๆเข้ามายังเด็กหนุ่มทั้งสองคน
“สมกับเป็คุณชายแห่งตระกูลกุนต์กลทีป์และนักมายากลระดับโลกจริงๆ เลยนะครับ” ก้องภพกล่าวอย่างชื่นชมจากใจจริง“ขอโทษด้วยที่ผมเพิ่งมีเวลาออกมาต้อนรับพวกคุณมากันนานแล้วหรือครับ”
ชินะหันไปโค้งให้ก้องภพเล็กน้อยพร้อมกับที่เรวินลุกขึ้นจากเก้าอี้
“ขอบคุณสำหรับคำชมครับคุณก้องภพแต่ถึงยังไงผมคงมิอาจเอาความสามารถของตัวเองไปเทียบเท่าอัจฉริยะอย่างคุณชายชินที่มีสูตรคณิตศาสตร์อยู่เต็มหัวได้หรอก”
“อาจเป็เพราะคุณเรวินเล่นกลจนเคยชินมากกว่าถึงไม่สันทัดวิธีที่ตรงไปตรงมาแบบนี้” ชินะพูดกับก้องภพในทันทีที่เรวินพูดจบจนประธานของงานอดที่จะหัวเราะไม่ได้
“คุณพ่อ!” แพรวแพรรีบเดินเข้าไปกอดแขนก้องภพแจเมื่อเห็นว่าพ่อของตนเองไม่มีท่าที่จะสนใจว่าลูกสาวก็อยู่ในวงสนทนานี้ด้วย“หายไปไหนมาตั้งนานคะ”
“อ้าวแพรมานั่งเล่นอยู่ตรงนี้นี่เองพ่อนึกว่าเราตกเรือไปซะแล้ว ฮ่าๆ พ่อล้อเล่นน่ะ” ก้องภพหันมาที่ทุกคน“เอ้อ..! ผมลืมแนะนำคนสำคัญไป นี่ลูกสาวคนเดียวของผมครับชื่อ ‘แพรวแพร’ อายุเท่าๆกับคุณทั้งสองนี่แหละ ส่วนตัวคุณชายชินะคงรู้จักอยู่แล้ว แต่ทางคุณเรวินนี่…”
“เรารู้จักกันแล้วค่ะคุณพ่อ” หญิงสาวขัดขึ้นอย่างน่ารัก “คุณเรวิน เดอะวิซาร์ดพ่อมดมายากลชื่อดังที่หว่านเสน่ห์ให้สาวๆ หลงไปทั่ว”
“ฮ่าๆ อย่าไปฟังที่ได้ยินมาผิดๆ สิครับผมไม่เคยหว่านเสน่ห์ใครซักหน่อย” เรวินแก้ตัวขันๆ
“โอ้! ไม่น่าเชื่อว่าลูกสาวของผมจะสนิทสนมกับคุณเรวินเร็วขนาดนี้ปกติเขาไม่ค่อยจะสุงสิงกับใครซักเท่าไหร่” ประธานก้องภพพูดอย่างยินดี
“ก็คุณเรวินเขาเอาเกมมาล่อนี่คะแพรยิ่งชอบเื่พวกนี้อยู่แล้วด้วย เลยเล่นซะเพลินเลย” แพรวแพรรีบโบ้ย
“แต่ก็คงไม่ได้ชอบไปมากกว่าผมหรอกนะครับ”ชายหนุ่มร่างกำยำ หน้าตาดีเดินเข้ามาพร้อมกับประโยคตัดพ้อ
“เชนทร์!” แพรวแพรเอ่ยชื่อขึ้นเมื่อเห็นว่าเ้าของเสียงนั้นคือราเชนทร์ชายหนุ่มคนรักของเธอที่กำลังเดินเคียงคู่เข้ามากับเพื่อนคนสนิทของเขา
หญิงสาวยิ้มออกมาด้วยความดีใจเธอรีบผละจากผู้เป็พ่อแล้วโผเข้าไปเกาะแขนแฟนหนุ่มทันที
“นี่ก็อีกคน ไปไหนมาจ๊ะปล่อยให้แพรรอตั้งนานแหนะ” แพรวแพรเอ่ยขึ้นท่าทางของเธอดูเป็เด็กสาวอ่อนหวานขึ้นมาทันทีเมื่ออยู่กับราเชนทร์
“ก็ไอ้พีน่ะสิ ชวนไปฟิตเนสมาน่ะไม่รู้จะฟิตไปไหน” ชายหนุ่มตอบเสียงอ้อนพลางยีหัวของหญิงผู้เป็ที่รัก
“เฮ้ย! อย่ามาทำอะไรออกนอกหน้า เกรงใจคนไม่มีแฟนอย่างฉันด้วย”พีหรือพีระพลที่ราเชนทร์พูดถึงออกปากเย้าทั้งคู่จนแพรวแพรอายหน้าแดง
“อะแฮ่ม!”
ประธานก้องภพกระแอมขึ้นในลำคอเมื่อเห็นว่าลูกสาวเพิ่งผละจากแขนตนเองแล้วไปเกาะแขนแฟนหนุ่มแน่นไม่ยอมปล่อยแม้ว่าเขาจะไม่ติติงอะไรกับการคบกันของทั้งคู่ก็ตาม แต่ต่อหน้าแขกของเขาก็น่าจะพูดคุยกันสงบเสงี่ยมกว่านี้
แพรวแพรยิ้มแห้งๆ ก่อนปล่อยมือออกก้องภพจึงเริ่มแนะนำคนสำคัญที่ชินะและเรวินควรจะรู้จัก
“คุณชายชินะ คุณเรวินครับ นี่คือ ‘ราเชนทร์’ นักมวยเหรียญทองโอลิมปิกคนล่าสุดน่าจะอายุมากกว่าคุณทั้งสองนิดหน่อย แต่ความสามารถไม่เป็รองกันเลยนะครับ ฮะๆ”ก้องภพทำกระซิบแล้วหัวเราะอารมณ์ดี
ราเชนทร์พยักหน้าให้ชินะและเรวินเล็กน้อยก่อนหันไปใส่ใจกับแพรวแพรต่อ
“ส่วนคนนี้คือ ‘พีระพล’เป็คู่ซ้อมมวยของราเชนทร์ครับเท่าที่ดูจากหน่วยก้านและฝีมือแล้วน่าจะได้เป็ตัวแทนทีมชาติในโอลิมปิกครั้งหน้าเสียดายที่ครั้งนี้ร่างกายไม่ค่อยพร้อม” ประธานก้องภพหันมาแนะนำนักมวยอีกคนประหนึ่งว่าภูมิใจในตัวนักกีฬาทุกคน
“สวัสดีครับ” พีระพลเอ่ยทักทายทั้งคู่พลันสายตาก็ไปสบเข้ากับคนสนิทของประธานก้องภพที่กำลังเดินเข้ามาทางด้านหลังของก้องภพพอดี“อ๊ะ...เฮียเฉิน”
“อ้าวเฉิน พอดีเลย มาๆมารู้จักกับแขกคนสำคัญของผมก่อน” ก้องภพรีบดันหลังเฉินเปียวหม่าให้มายืนอยู่ในวงสนทนา
“นี่คือ ‘เฉินเปียวหม่า’คนสนิทของผมเอง” เฉินเปียวหม่าชายจีนที่แม้จะสูงอายุแล้วแต่ก็ยังดูแข็งแรงดี เขาพยักหน้าไปรอบๆ เป็การทักทาย
“คุณเฉินทำงานให้ผมมาหลายปีแล้วคอยติดต่อประสานงานธุรกิจของผมกับทางจีนที่สำคัญยังเป็เรี่ยวแรงสำคัญเกี่ยวกับการเก็บกู้เรือสำเภาลำนี้อีกด้วยต้องขอบคุณเขาเลยล่ะ” ก้องภพประกาศสรรพคุณเฉินเปียวหม่าจนหมดเปลือกเฉินได้แต่พยักหน้ารับ แล้วหันมากระซิบกับประธาน
“คือผมจะบอกว่า ผมจัดคนไปตามที่ท่านสั่งเรียบร้อยแล้วครับ”ก้องภพพยักหน้ารับยิ้มๆ
“คุณเฉินพูดไทยชัดนะครับ” ชินะทักขึ้น
“อ๋อครับ ผมมาอยู่ไทยั้แ่เล็กๆ แล้ว” เฉินเปียวหม่ายิ้มตาหยีแล้วทุกคนก็เงียบไปจนกระทั่งนักมายากลหนุ่มเอ่ยขึ้น
“อา...ถ้าไม่ว่าอะไรผมจะขอตัวไปหาอะไรดื่มซะหน่อย” เรวินหันมาทางก้องภพก่อนหมุนตัวจะเดินไปยังมุมเครื่องดื่ม แต่ก้องภพก็ขัดไว้
“ผมได้จัดที่ไว้สำหรับพวกเราแล้วล่ะครับเชิญทุกคนไปนั่งสังสรรค์กันตรงนั้นดีกว่า จะได้นั่งคุยกันยาวๆ ด้วย”
ประธานก้องภพพยักหน้าเป็สัญญาณแล้วผายมือนำทุกคนเดินไปยังโซนที่เขาบอกว่าจัดเตรียมเอาไว้
7K
![ทริปท่องเที่ยวอดีตของเซวียเสี่ยวหรั่น [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471098_79566224.webp)
