ตอนที่ 4: การสืบสวนสองโลก
`
ผมเดินตามทางที่เงาชี้นำไปจนถึงห้องเก็บของด้านหลังบ้าน
ฝุ่นจับหนาแน่น กลิ่นอับเหมือนสิ่งที่ถูกปิดตายมานานหลายสิบปี
ใต้ตู้ไม้เก่า ผมพบฝาไม้ที่ซ่อนอยู่ — เมื่อเปิดออกก็เห็นบันไดแคบ ๆ ลาดลงไปในความมืด
ทุกก้าวที่ลงไป เสียงกระซิบก็ยิ่งดังขึ้น
แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงขอความช่วยเหลือ
เป็เสียงเหมือนการบันทึกข้อมูลซ้ำ ๆ
“การทดลองครั้งที่ 7… การทดลองครั้งที่ 8…”
ผมใช้ไฟฉายส่องไปข้างหน้า
ห้องใต้ดินปรากฏขึ้นตรงหน้า — โต๊ะเหล็ก เครื่องมือเก่า และสายไฟที่พันกันยุ่งเหยิง
ตรงกลางห้องมีเครื่องจักรขนาดใหญ่ คล้ายตู้โลหะที่มีสายไฟเชื่อมไปทั่ว
บนแผงควบคุมยังมีไฟสีแดงกะพริบอยู่ แม้เวลาจะผ่านไปหลายสิบปี
ทันใดนั้น เงาหลายร่างปรากฏขึ้นรอบห้อง
พวกมันไม่ใช่แค่เศษเวลาอีกต่อไป แต่เริ่มมีรูปร่างชัดเจนขึ้น
บางคนเหมือนจะพยายามพูด แต่เสียงที่ออกมากลับเป็เสียงก้องแหลกกระจาย
“เรายังอยู่… แต่ไม่ใช่ที่นี่”
ผมรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ระหว่างสองโลก
โลกจริงที่มีเครื่องจักรและฝุ่นเก่า
กับอีกโลกหนึ่งที่เต็มไปด้วยเศษเวลาและเงาคนที่ติดค้าง
สมุดบันทึกในมือพลิกหน้าเองอีกครั้ง
ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นด้วยหมึกสีดำเข้ม
“ผู้ทดลอง… ยังอยู่ที่นี่”
ผมหันขวับไปทางเครื่องจักร
และในเงามืดด้านหลัง ผมเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่
ไม่ใช่เงาพร่าเลือน แต่เป็คนจริง — ชายชราในชุดเสื้อกาวน์ขาวเก่า ๆ
ดวงตาเขาแดงก่ำเหมือนคนที่ไม่ได้หลับมานาน
เสียงแหบพร่าดังขึ้นช้า ๆ
“แก… คือผู้สืบคนต่อไปสินะ”
หัวใจผมเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา
นี่ไม่ใช่แค่การสืบสวนอีกต่อไป
แต่คือการเผชิญหน้ากับผู้ที่สร้างหายนะทั้งหมด...?
Next>>>
`