2. อ้อมกอดที่แสนอบอุ่น
Daotalks
“พายทำไมพี่ซายน์ไม่มาซะทีสองชั่วโมงกว่าแล้วนะ”ฉันนั่งรอพี่ชายของเพื่อนรักที่ทางออกหมายเลขสิบสองนานจนรากจะงอกแล้วแต่ไม่มีวี่แววพี่ซายน์จะมารับเลยฉันนึกเกรงใจจึงเอาเบอร์โทรพี่ซายน์ที่ยัยพายให้มาโทรไปแค่สายเดียวแต่ไม่มีใครรับสาย
[ ฉันก็โทรไปตั้งยี่สิบสายพี่ซายน์นะพี่ซายน์ถ้าเจอหน้าฉันดีดหน้าผากซักที หงุดหงิดโว้ย ] เสียงเพื่อนสาวดูไม่สบอารมณ์มากๆ
“ไม่เป็ไรแกเดี๋ยวพี่ซายน์คงมาแหละ อาจจะติดงานเลยมาช้า”ฉันมองโลกในแง่ดีพี่ซายน์คงทำงานติดพันเลยออกมาช้า หมอก็แบบนี้แหละไม่มีเวลาตายตัว
[ ติดหญิงน่ะสิไม่ว่าอุ้ย!! ]
“ติดหญิงอะไรแก”ฉันฟังไม่ชัดเลยสงสัยสัญญาณไม่ดี
[ คนไข้หญิงน่ะแกงั้นก็รอหน่อยละกัน ขอโทษแทนพี่ด้วย ] พอยัยพายวางสายฉันก็เริ่มหิวขณะที่กำลังจะไปหาอะไรกินรองท้อง หนุ่มตาน้ำข้าวตัวโตยืนอยู่ตรงหน้าเขาสวมเสื้อยืดกางเกงขาสั้นรองเท้าแตะสบายๆ เหมือนนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติหลายๆคน
“Heygirl ! you are so cute. What’s your name? (คุณน่ารักจังชื่ออะไร)” ฉันไม่ชอบภาษาอังกฤษการสื่อสารอยู่ในระดับแย่มากถึงมากที่สุดแต่ประโยคง่ายๆก็พอได้บ้างแล้วคนต่างชาติก็ชอบพุ่งตัวเข้าถามทางฉันเป็ประจำหน้าตาฉันคงเหมือนคนพูดภาษาอังกฤษเก่งล่ะมั้งโชคดีมียัยพายอยู่ใกล้ๆยัยนี่เหมือนกินวุ้นแปลภาษาสำเนียงของนางเทียบเท่าเ้าของภาษาเลยทีเดียวฉันมองหน้าชายหนุ่มผมทองตาสีฟ้าตรงหน้า อะไรคิ้วๆ แต่อันหลังน่าจะถามชื่อนะ
“Myname is Dao Star อ่ะ ดาว รู้จักมั้ย?”ฉันพูดแถมใช้มือประกอบชี้ไปบนฟ้า
“CanI sleep with you? (ผมขอนอนกับคุณได้ไหม)”หนุ่มตรงหน้ามองด้วยแววตากรุ้มกริ่ม
“ไม่มีทาง”ฉันพยายามเดินหนี แต่นายคนนี้ก็มายืนขวางไว้ทุกทางฉันเป็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆสูงแค่ร้อยหกสิบกับผู้ชายตัวโตสูงเข้าไปตั้งเกือบร้อยเก้าสิบฉันชักเริ่มจะกลัวอยู่ดีๆก็มาขอนอนกับฉัน ฉันไม่ใช่ผู้หญิงง่ายๆนะเว้ย
“Howmuch? (เท่าไหร่)”อีตาฝรั่งหน้ามึนล้วงกระเป๋าเงินออกมาโชว์แบงค์ดอลล่าร์หนาเป็ปึกในกระเป๋า
“ฉันไม่ได้ขายโว้ย”ฉันมองไปรอบๆหาคนที่พอจะช่วยได้ แต่ไม่มีใครสนใจทุกคนคงจะนึกว่าฉันมากะสามีฝรั่งมือหนาหยาบกร้านคว้าหมับที่ข้อมือฉัน ฉันพยายามดิ้น น้ำตาคลอพาลจะไหล
“That’senough! (พอได้แล้ว)” น้ำเสียงทุ้มของใครคนหนึ่งพูด ร่างสูงสวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์สีเข้มดึงฉันเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดฉันค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองผู้มีพระคุณ นะ..นี่มันพี่ซายน์
“Mindyour business! (ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของแก)”ฝรั่งร่างั์ชี้หน้าพี่ซายน์
“Sheis my wife. Get out!! (เธอเป็ภรรยาของผม ไสหัวไป)”พี่ซายน์พูดเสียงดังพอประมาณคู่กรณีชี้หน้าเหมือนจะบอกว่าฝากไว้ก่อนเถอะแล้วเดินหนีไปทันทีตะกี้พี่ซายน์บอกว่าฉันเป็ภรรยาเลยเหรอ? แอบเขินเบาๆถึงจะพูดเพื่อไล่อีตาฝรั่งขี้หลีก็เถอะ
“รถจอดทางโน้นไปกันเถอะ”พี่ซายน์เดินนำไปที่รถสปอร์ตสีขาวคันหรูที่จอดอยู่ริมถนนเขาแย่งกระเป๋าในมือฉันไปถือพอขึ้นรถแล้วฉันยังรู้สึกกลัวไม่หายถ้าพี่ซายน์มาช้ากว่านี้ไม่อยากนึกเลยอยู่ๆน้ำตาก็ไหลควบคุมไม่ได้
“พี่ขอโทษที่มาช้ากลัวมากใช่มั้ย?” พี่ซายน์ทำหน้าใที่เห็นฉันร้องไห้ จึงคว้าฉันไปกอด มือหนาลูบหลังฉันเบาๆกลิ่นน้ำหอมจางๆของผู้ชายอบอวลอยู่ใกล้ๆหัวใจฉันเต้นแรงนี่เป็ครั้งแรกที่อยู่ใกล้เพศตรงข้ามใกล้จนหัวใจแนบหัวใจ...รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ก่อนที่จะเคลิ้มไปมากกว่านี้สติฉันบอกว่ายังไงซะพี่ชายเพื่อนก็เป็ชายแปลกหน้าอยู่ดี อยู่ๆเราจะมากอดกันได้ยังไง
“พี่ซายน์คะ..ไม่ต้องกอดก็ได้ค่ะ”ฉันผละออกจากอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนั้น
“เวลาที่พายร้องไห้พี่ก็กอดปลอบใจเขาบ่อยๆน่ะพี่ก็นึกว่า..เอ่อ..พี่ขอโทษที่กอดเรานะ”พี่ซายน์ขับรถออกจากสนามบินมาที่คฤหาสน์หรู แม่พั้นซ์ยืนรอต้อนรับที่หน้าบ้าน
“มาแล้วเหรอหนูดาวแม่เตรียมห้องให้แล้ว”แม่พั้นซ์ให้แม่บ้านเอากระเป๋าฉันไปเก็บและพาฉันไปทานข้าวที่โต๊ะอาหารในบ้านพ่อไพรซ์นั่งรออยู่ก่อนแล้ว พี่ซายน์เดินตามมาเข้าไปนั่งที่นั่งประจำ
“แม่ขอโทษนะที่ลูกสาวแม่ทำให้หนูลำบากต้องมาอบรมแทนอย่างนี้”แม่พั้นซ์พูดถึงยัยพายลูกสาวสุดที่รักที่ไปเที่ยวกับแฟนหนุ่มจนฉันต้องมาปฏิบัติราชการแทน
“พรุ่งนี้อบรมอะไรล่ะหนูดาว”พ่อไพรซ์ถาม
“อบรมทำความเข้าใจเื่การรับอาสาสมัครชาวต่างชาติค่ะถึงตอนเที่ยงตอนบ่ายทางบริษัทจะอบรมครูอาสาสมัครค่ะ”พรุ่งนี้ฉันก็ต้องไปพบปะชาวต่างชาติอีกสินะ..ยัยพายนะยัยพายป่านนี้ไปเที่ยวมีความสุขสนุกสนานที่ไหนจะรู้มั้ยนะว่าเพื่อนเกือบโดนฝรั่งร่างั์ลากไปกิน
“พรุ่งนี้ซายน์ไปส่งแล้วรอรับน้องด้วยนะพาน้องไปกินข้าวด้วย”แม่พั้นซ์บอกลูกชายที่นั่งเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่พูดไม่ไม่จา
“ครับแม่”จากนั้นฉันก็ไม่ได้ยินเสียงพี่ซายน์อีกเลยตลอดระยะเวลาที่ร่วมโต๊ะอาหาร
ตอนเช้าพอแต่งตัวทานอาหารเช้าเสร็จพี่ซายน์ก็พาฉันไปอบรมที่โรงแรมเจเอ็มซึ่งเป็โรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯพี่ซายน์จอดรถเสร็จแล้วจึงเดินตามฉันเข้าไปในโรงแรมด้วย
“เดี๋ยวพี่จะเปิดห้องนอนรอละกันเสร็จแล้วโทรหานะ” เปิดห้องนอนรอฉันแค่ครึ่งวันเนี่ยนะโรงแรมนี้หรูมากห้องธรรมดาก็น่าจะหลักหลายพันแล้ว
“ขอห้องสวีทครับ”ขุ่นพระ!!ห้องสวีทคือห้องที่แพงที่สุด พนักงานโรงแรมสาวสวยส่งยิ้มให้พี่ซายน์พี่ซายน์ไม่ยิ้มตอบทำหน้าง่วงๆรับกุญแจและเดินขึ้นลิฟท์ไปทันทีสาวสวยนางนั้นหน้าจ๋อยไปเลยคงจะรู้สึกเสียความมั่นใจจริงอย่างที่พายว่าพี่ซายน์หน้าเดียวจริงๆ หายใจเข้าเข้าเวรหายใจออกคือนอนเื่ผู้หญิงไม่มีในสารบบ
พออบรมเสร็จฉันก็โทรหาพี่ซายน์หมอหนุ่มทำเสียงงัวเงียเหมือนนอนไม่เต็มตื่นประมาณสิบนาทีร่างสูงก็เดินออกจากลิฟท์ตรงมาที่ล๊อบบี้ที่ฉันนั่งรออยู่พี่ซายน์สวมเสื้อเชิร์ตสีขาวแขนสั้นธรรมดากับกางเกงยีนส์สีเข้มสวมรองเท้ากีฬายี่ห้อดัง นาฬิกาหรูรุ่นลิมิเตดอิดิชั่นที่มีไม่กี่เรือนในโลกคนที่เพิ่งตื่นนอนผมชี้ไม่เป็ระเบียบแต่ดูดีมีออร่าครูสาวสายภาษาที่มาอบรมด้วยกันมองตาไม่กระพริบ
“หล่อจังเธอ ดารารึเปล่า”สองสาวที่นั่งโซฟาตรงข้ามฉันกระซิบกระซาบกันเสียงดังพอดู
“หล่อกว่าดาราบางคนอีกนะผิวงี้ขาวเนียนออร่า คนแบบนี้เค้าเคยรู้จักการทำไร่ทำนาบ้างไหมนะ” พี่ซายน์กับยัยพายขาวเนียนออร่าจริงๆยิ่งถ้าเห็นพี่ซายน์ใส่เสื้อกาวน์เดินอยู่โรงพยาบาลยิ่งมีเสน่ห์ ยัยพายพาฉันเอาของไปให้พี่ซายน์ที่โรงพยาบาลหมอหนุ่มผิวขาวใสหน้าเกาหลีกำลังเดินราวน์วอร์ดผู้ป่วยตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองแอบชอบพี่ซายน์แหละแต่ก็ได้แค่นั้นไม่มีอะไรคืบหน้าเหมือนเราปลื้มดาราเพราะพี่ซายน์เหมือนดวงดาวที่อยู่บนฟ้าต่อให้เอื้อมคว้าแค่ไหนก็ไม่อาจเอื้อมถึง..ฉันเป็แค่ลูกสาวแม่ค้าขายของชำจะไปคู่ควรกับผู้ชายที่ทั้งหล่อฉลาดและฐานะดีมากคนนั้นได้ไง
“ดาวรอพี่นานไหม พอดีพี่เผลอหลับลึก” พี่ซายน์เดินเข้ามาหาฉันสาวๆรอบข้างต่างมองด้วยความอิจฉาเพราะเข้าใจว่าฉันเป็แฟนพี่ซายน์และฉันรอโอกาสนี้มานานแล้วขอใช้ความเข้าใจผิดนี้สร้างความสุขให้ตัวเองสักหน่อย
“รอไม่นานค่ะเราจะไปกินอะไรกันดีคะ” ฉันพยายามยิ้มหวานเท่าที่จะทำได้
“พี่จองร้านไว้แล้วไม่ไกลจากที่นี่” ร่างสูงไม่ได้ยิ้มตอบ สมฉายาพี่ซายน์หน้าเดียวพี่ซายน์เดินนำฉันไปก่อน
“รอด้วยค่ะที่รัก”ฉันไม่ได้พูดเสียงดังมากแต่ตั้งใจให้สาวๆแถวนั้นได้ยิน ขอยืมพี่ชายหน่อยนะพาย...
Sinetalks
“ดาวรอพี่นานไหม พอดีพี่เผลอหลับลึก” ผมเผลอหลับจนเกือบจะไม่ตื่นตอนที่ดาวเพื่อนน้องสาวผมโทรมา
“รอไม่นานค่ะเราจะไปกินอะไรกันดีคะ” ผู้หญิงตรงหน้ายิ้มให้ผมพอยิ้มแล้วก็น่ารักดีเหมือนกันดวงตากลมโตคู่นั้นทอประกายเหมือนมีดวงดาวอยู่ในนั้น
“พี่จองร้านไว้แล้วไม่ไกลจากที่นี่”
“รอด้วยค่ะที่รัก”ผมทันได้ยินคำนั้นพอดี ผมมันพวกหูผีจมูกมดอยู่แล้วนึกขำเพื่อนน้องสาวคงมีอารมณ์อยากอวดแฟนอะไรประมาณนั้นผมชินกับสายตาของผู้หญิงหลายๆคน ที่มองผมด้วยความสนใจยอมรับว่าตัวเองหน้าดีถึงดีมาก ฉลาด บ้านรวย จนเพื่อนในรุ่น MD 63 ให้คำนิยามผมว่า หมอซายน์ผู้สมบูรณ์แบบ ผู้หญิงหลายคนเข้าหาผมแต่ผมไม่เคยสนใจใครนอกจากหมอพลอยคนเดียว ผมอยากคบกับเธออย่างจริงจังอยากจะบอกทุกคนว่าเธอคือแฟนของผมแต่เธอขอเวลาเพื่อที่จะจัดการเื่ครอบครัวให้เรียบร้อยก่อน ตอนนี้ผมจึงเป็แค่คนรักในความลับของเธอเท่านั้น...
ผมพาน้องดาวมาที่ร้านประจำของผมซึ่งต้องโทรจองที่นั่งก่อน ร้านอาหารอิตาเลี่ยนสุดหรูใจกลางกรุงร้านตั้งอยู่บนชั้นบนสุดของโรงแรมหรู รอบๆร้านกรุด้วยกระจก จำกัดแค่สิบโต๊ะต่อวันค่าอาหารไม่ต้องพูดถึงแต่ผมรวยไงและผมไม่มีเวลาใช้เงินถ้ามีเวลาก็ขอใช้เงินสร้างความสุขให้ตัวเองให้มากที่สุด...
“น้องดาวอยากทานอะไรสั่งเลยครับ”บริกรหนุ่มวางเมนูอาหารไว้บนโต๊ะ เพื่อนน้องสาวมองเมนูอาหารแล้วทำหน้าแปลกๆเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง
“พี่ซายน์คะไม่มีกะเพราไก่ไข่ดาวเหรอคะ?” เธอพูดเสียงเบาราวกับกระซิบ ผมกลั้นยิ้มเธอคงไม่เคยมากินอาหารแบบนี้ ที่สำคัญเมนูมีแต่ภาษาอังกฤษทั้งนั้น
“เอาแบบเป็คอร์สละกันครับ”ผมเองก็ี้เีสั่งเป็อย่างๆ ให้ร้านจัดเซทมาเลยละกัน
“เป็คอร์สสองท่านราคาอยู่ที่ประมาณท่านละสองหมื่นนะครับ”พนักงานแจ้งราคา น้องดาวทำตาโตด้วยความใ
“ดาวไม่เอาเป็คอร์สนะคะดาวกินแค่น้ำเปล่าก็พอ” น้องดาวจะรู้มั้ย? น้ำแร่ฝรั่งเศสที่กำลังดื่มขวดละห้าร้อย
“เอาเป็คอร์สสองที่ครับถือว่าพี่เลี้ยงขอโทษเื่เมื่อคืนละกัน”นึกถึงดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตาแล้วผมอดรู้สึกผิดไม่ได้ถ้าผมมาช้าแค่นิดเดียวผมต้องรู้สึกบาปไปตลอดชีวิตแน่ๆที่ทำให้เพื่อนน้องสาวโดนลากไปกับฝรั่งร่างั์...
“ดาวเกรงใจค่ะ”น้องดาวทำหน้าลำบากใจ
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับที่รัก”ผมแกล้งเรียกเธอที่รักเหมือนที่เธอเรียกผม
“พี่ซายน์ได้ยินเหรอคะ?”หญิงสาวหน้าแดง ก้มหน้าลงมองโต๊ะอาหาร ผมอมยิ้ม ทำไมผู้หญิงคนนี้น่าแกล้งจริงๆ
4K
