บทที่9
หรือบางอย่างจะเปลี่ยนไป....
ปัง!!! โคร่ม!!!
เสียงข้าวของกระจัดกระจายตามแรงเหวี่ยงกระจาย ระเนระนาดเต็มพื้นห้อง ตามด้วยเสียงกร่นด่าของัที่ไล่ตวาดลูกน้องนับสิบที่ยืนเรียงกันอยู่
"ทำไม แค่คนคนเดียว พวกมึงตามหากันไม่ได้สักทีวะ!!"
"ขะ..ขอโทษครับนาย ผมให้คนของเราหาจากทุกพื้นที่แล้ว แต่ก็ไม่เจอตัวคุณกรันเลยครับ"
"โธ่เว้ย!! พวกมึงไปหากรันให้เจอ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม!! ไปตามตัวเขากลับมาให้ได้!!"
"ครับนาย!!" ชายหนุ่มบอดี้การ์ดสิบกว่าคน พูดขึ้นพร้อมกันแล้วก้มโค้งคำนับ ก่อนจะพากันเดินออกไป
"คุณไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกรัน แต่ต่อให้คุณจะหนีไปจนสุดขอบโลก ผมก็จะหาคุณให้เจอ"
ัพูดพร่ำกับตัวเอง พร้อมหมัดที่กำเอาไว้แน่น หลังจากที่กรันหายตัวไป เขาก็เฝ้าตามหากรันมาโดยตลอด เพราะเื่ระหว่างเขากับกรัน มันยังมีเื่ที่ค้างคากันอยู่ โดยเฉพาะหลังจากที่กรันเริ่มเปลี่ยนไปเป็คนล่ะคน จนเมื่อไม่กี่วันก่อน มีคนจากราชการ เข้ามาพูดคุยกับเขา เื่ของการหย่า ที่กรันได้เซ็นเอาไว้แล้ว เหลือเพียงแค่เขาเท่านั้นที่ต้องเซ็น และยังมีหนังสือสัญญา ที่กรันทิ้งไว้ ว่าเขาจะยกทุกอย่างที่เป็ส่วนของเขาให้ัทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็หุ้นส่วนบริษัท ที่เป็ของพ่อกรัน หรือแม้แต่ทรัพย์สินของมีค่าภายในบ้าน ที่เป็ของกรัน กรันจะยกให้ัทั้งหมด เพื่อเป็การชดเชยในสิ่งที่ผิดพลาดในอดีตที่เขาเคยทำกับั และขออโหสิกรรมกับเื่ราวทั้งหมด ขอให้เขาและั จากกันด้วยดี อย่าได้มีเวรกรรม ความคิดแค้นต่อกันอีก..
"ทำไมอยู่ๆ ถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้กันนะ"
"พี่กร ทำไมห้องถึงเละไปหมดแบบนี้ล่ะครับ"
อินทัชที่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย เดินเข้ามาแล้วก้มลงเก็บของที่ตกเกลื่อนเต็มพื้นช้าๆ
"เปล่า พี่แค่ให้คนไปตามหากรัน แต่พวกมันหาไม่เจอกันสักที" ัพูดด้วยอาการหัวเสีย ก่อนจะนั่งลงไปบนเตียง
"ทำไม..พี่กรยังตามหาพี่รันอยู่ล่ะครับ ในเมื่อผ่านไปสามเดือนแล้ว พี่รันก็ทิ้งทุกอย่างยกให้พี่เป็การขอโทษแล้วหนิครับ พี่น่าจะปล่อยพี่รันไป แล้วยกโทษให้พี่รันได้แล้วนะครับ"
"พี่ไม่เชื่อหรอกนะอิน ว่าคนอย่างกรันจะยอมทิ้งทุกอย่างไปง่ายขนาดนี้ โดยที่ไม่มีเหตุผลอะไรแอบแฝง ทั้งที่ก่อนหน้านั้น เขาข่มพี่ด้วยเื่บุญคุณและสิทธิการเป็เ้าของบริษัทกับพี่มาโดยตลอด ไหนจะเื่.." ัหยุดคำพูดเอาไว้ สิ่งที่เขาจะพูด นั่นคือเื่ของอินทัช กรันพยายามที่จะไล่อินทัชมาตลอด พยายามใช้สิทธิการเป็ภรรยา ทำให้อินทัชอยู่ที่นี่ไม่ได้ ทั้งทำร้ายและทำวิธีสารพัด แต่จู่ๆ กรันก็เปลี่ยนไปแบบนี้ มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับตัวของกรันแน่ๆ
"เื่อะไรครับ"
"ไม่มีอะไร..แต่ยังไง พี่ก็ต้องหากรันให้เจอ"
"แล้วถ้าเจอ พี่กรจะทำยังไงต่อเหรอครับ พี่กรจะให้พี่รัน กลับมาในฐานะอะไรอีกครับ ในเมื่อ"
อินทัชชะงักไปทันที เมื่อเหลือบไปเห็นว่าในกระดาษเอกสารหย่าที่วางอยู่ ยังไม่มีลายเซ็นของั มีเพียงลายเซ็นที่เป็ของกรันเท่านั้น อินทัชหลับตาลง แล้วสูดหายใจเข้าปอดลึก ก่อนจะพ่นมันออกมาเบาๆ เพื่อเป็การระงับอารมณ์ ก่อนจะเดินมานั่งข้างๆั
"อินจะไม่ถามอะไรพี่กรอีกแล้วก็ได้ครับ แต่อินจะช่วยให้พี่กรผ่อนคลาย ดีไหม.." อินทัช พูดพร้อมกับโยกย้ายร่างบางของเ้าตัว ขึ้นมาคร่อมเอาไว้บนหน้าตักของั แล้วก้มลงจูบเบาๆที่ซอกคอใต้ปกเสื้อนั้นช้าๆ และผละออกมา
"พี่กรอย่าลืมสิครับ ว่าตอนนี้ ใครที่อยู่ข้างๆพี่ อินจะทำให้พี่..มีความสุข แล้วลืมเื่ของพี่รันเองนะครับ.." หลังพูดจบ ัก็ผลิกร่างบางให้หงายลงไปกับเตียง ก่อนที่ฉากรักหนังอีโรติก ก็ได้เริ่มบรรเลงขึ้นตามเเรงปราถนาของทั้งสองฝ่ายอย่างฉาบฉวย ความเร้าร้อนแต่ก็ยังคงอ่อนโยนเหมือนที่ผ่านมา ปะปนกันไปตามเเรงของกามอารมณ์....ภายในหัว ยังคงเอาแต่นึกถึงภาพของกรันอยู่ ยิ่งตอนที่เขากับกรัน รวมหลับนอนกันล่าสุด เมื่อหลายเดือนก่อน มันยังคงตราตรึงอยู่ในหัว แต่เมื่อหันมองมายังใบหน้าของอินทัช ักลับชะงักเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหัวไปมาไล่ความคิด แล้วดำเนินกิจการอารมณ์ต่อไป...
อืด......อืด.......อืด.........
เสียงสั่นของมือถือ ทำให้ัลืมตาขึ้นจากการหลับไหล เมื่อเสร็จสิ้นอารมณ์หมายกับคนข้างกาย ก่อนจะขยับมือเบาๆ เพื่อไม่ให้คนที่หันหลังหลับอยู่ตื่น แล้วกดรับสาย
"นายครับ เราเจอเบาะแสของคุณกรันแล้วครับ"
"ว่าไงนะ!!" ัลุกพรวดขึ้นจากเตียง แล้วเดินออกไปคุยโทรศัพท์ด้านนอกระเบียงห้อง เมื่อได้ยินปลายสายบอกว่าเจอเบาะเเสของกรันคนที่เขาตามหามาตลอดหลายเดือน
"กรันอยู่ที่ไหน!!" เขารีบเค้นเอาคำตอบจากปลายสายเสียงดัง จนทำให้อินทัชที่หลับอยู่ ตื่นขึ้นแล้วมองมายังเขา
"ตอนนี้ คุณกรันอยู่ที่เชียงใหม่ครับ คนแถวนั้นบอกกับเราว่าเมื่อสามเดือนก่อน ได้มีผู้ชายสองคน ขับรถมาจอดแถวไร่นาของชาวบ้าน ดูแล้วคงไม่ใช่คนแถวนี้ ผมว่าต้องเป็คุณกรันแน่ๆครับ แต่อีกคน เหมือนจะเป็เ้าของรีสอร์ทใหญ่แถวนี้ด้วย"
"อะไรนะ เ้าของรีสอร์ท ใครกัน แล้วกรันไปรู้จักกับมันได้ยังไง"
"ผมยังไม่แน่ใจครับ กำลังให้คนไปตามสืบ แต่หลังจากสามเดือนที่แล้ว ก็ไม่มีใครเห็นคุณกรันอีกเลย จะเห็นบ้างก็แต่คนที่เป็เ้าของรีสอร์ทครับ ผมคิดว่าเราควรตามหาเ้าของรีสอร์ทคนนั้นก่อน ว่าเขาเป็ใคร"
"ไปตามมา ว่าคนที่อยู่กับกรันเป็ใคร แล้วหาที่อยู่รีสอร์ทของมันมา ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!!"
"ครับนาย!"
ักดปิดมือถือลง แล้วหันกลับไปเพื่อจะเตรียมตัวออกเดินทางไปเชียงใหม่ในวันนี้ทันที แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นว่าอินทัช กำลังนั่งมองเขาอยู่ ด้วยสายตาที่ดูเศร้าผิดปกติ แต่ความอยากเจอตัวกรัน ก็ทำให้เขาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก
"อิน"
"เจอตัวพี่รันแล้วเหรอครับ" อินทัชพูด พร้อมกับยกยิ้มออกมาบางๆ
"ยังหรอก รู้แค่ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน" พูดจบ ัก็เดินไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ แล้วจะเดินออกไปจากห้อง แต่อินทัชก็มารั้งมือเขาเอาไว้
"พี่กรจะไปไหนครับ"
"พี่จะไปเชียงใหม่"
"งะ..งั้นอินไปด้วย"
"อินอยู่ที่นี่แหละ พี่จะไปตามตัวกรันกลับมา อินไปก็ช่วยอะไรไม่ได้" ัดึงมือออกจากอินทัชอย่างร้อนรน ก่อนจะเดินออกไปทันที
ร่างบางที่มีเพียงผ้าห่มหนาผืนใหญ่ปิดบังร่างกายอยู่ เพราะพึ่งจะเสร็จกิจกามกับคนรักไป แต่กลับต้องมานั่งอยู่คนเดียวหลังจากที่ตื่นมา มองคนรักเดินออกไปอย่างไม่ใยดี เพราะคนที่เขารัก กำลังรีบและร้อนรน เพื่อออกตามหาคนอีกคน ดวงตาเศร้าสร้อยเมื่อสักครู่ ปรับเปลี่ยนเป็ดวงตาที่เเข็งกร่าวอย่างไม่เคยเป็ มือที่กำผ้าอยู่ ก็กำแน่นขึ้นเรื่อยๆ ตามอารมณ์โกรธ น้ำตาสีใสไหลรินออกมาช้าๆ ก่อนจะกัดปากเอาไว้ เพื่อระงับความโกรธไม่ให้มันพุ่งทะยานไปมากกว่านี้ ..
อีกด้านหนึ่ง..
"คุณกรัน ผมเตรียมกับข้าวเสร็จแล้วครับ" เพรชะโเรียกกรัน ที่กำลังตากผ้าอยู่หลังบ้าน เพราะเขาพึ่งแกะกับข้าวที่นำมาจากที่บ้านเสร็จ ก่อนจะเห็นว่าไม่มีการตอบรับ จึงเดินไปตามหาด้วยความกังวล
"คุณกรัน ผมทำกับข้าวเสร็จแล้ว มากินได้แล้วครับ??" เพรชเดินมาจนถึงจุดที่กรันยืนตากผ้าอยู่ แต่ก็ไม่เจอเ้าตัว กลับเจอแต่ตะกร้าผ้า และเสื้อผ้าที่ตากเอาไว้แล้วเท่านั้น
"คุณรัน!! คุณรัน!!" เพรชะโเรียกกรันดังลั่นขึ้น ก่อนจะล้วงคว้าเอาปืนข้างลำตัวออกมา ก่อนจะสดุ้งใสุดขีด เมื่อมีคนมาสกิดเขาจากด้านหลัง
"หยุดนะ!!"
"เพรช!!?? ทะ..ทำอะไร ปล่อยก่อน"
แต่เมื่อเห็นว่าเป็กรัน เพรชก็รีบลดปืนลง แล้วเก็บไว้ข้างลำตัวเหมือนเดิม ก่อนจะจับแขนกรันเขย่าแรงๆ
"คุณไปไหนมาครับ รู้ไหมว่ามันอันตราย!"
"นี่..ฉันไปเก็บผักมา ก็วันนี้นายบอกที่บ้านตำน้ำพริกมาให้ไม่ใช่เหรอ น้ำพริก ก็ต้องกินคู่กับผักสิ" กรันพูดแล้วยิ้มอย่างภูมิใจ ก่อนจะโชว์ผักในมือให้เพรชดู
เพรชก้มลงมองผักในมือของกรัน ก่อนจะขมวดคิ้ว
"แล้วนี่ มันผักอะไรครับ ??" มือหนาหยิบผักขึ้นมา ก่อนจะพิจารณาว่ามันคือผักชนิดใด เพราะเขาเองก็ไม่เคยเห็น และไม่คิดว่ามันจะกินได้ด้วยซ้ำ
"กะ..ก็ผักแถวนี้ มันก็กินได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ" กรันชักมือกลับ แล้วทำตาขว้างใสเพรชด้วยความไม่พอใจ
"ไม่ได้ครับคุณรัน บางอย่างมันก็กินไม่ได้ ที่คุณรันเก็บมา ทิ้งไปเถอะครับ กินแล้วจะตายได้เลยนะครับ"
"นายรู้ได้ไง ฉันอุตส่าห์ไปเก็บมานะ"
"คุณรัน อย่าดื้อสิครับ แม่ผมเตรียมให้หมดแล้ว เอาเป็ว่าอันนี้ เอาทิ้งนะครับ" เพรชคว้ามือกรันข้างที่ถือผักเอาไว้อีกครั้ง ก่อนจะโยนผักที่กรันเก็บมาทิ้ง
"กะ..ก็ได้ งั้นวันหลัง นายพาฉันไปเก็บด้วยนะ" ใบหน้าเล็กเรียวเริ่มง้องอน เพราะถูกขัดใจ ก่อนจะหันหลังเพื่อจะเดินไปยังตัวบ้าน
"อะ!! คุณรัน" เพรชรีบก้าวขาไปคว้าเอวบางของกรันเอาไว้ เพราะคนตัวเล็กตรงหน้า เอาแต่ทำหน้ายุ่งแล้วไม่มองทาง จนเดินสดุดเข้ากับขอนไม้ที่วางอยู่ แล้วกำลังจะล้มไปด้านหน้า
"โอ๊ย!" กรันร้องออกมาด้วยความเจ็บ เพราะขอนไม้นั้น มีเสี้ยนที่เกิดจากการบั่นอยู่ จึงโดนเกี่ยวเข้าไปที่ข้อเท้าเต็มๆ แต่ก็เป็แผลที่ไม่ใหญ่มาก
ยังดีที่เพรชรับเอาไว้ทัน ไม่อย่างนั้น นอกจะโดนเสี้ยนไม้ตำแล้ว กรันยังจะหน้าทิ่มเข้ากับดินอีกด้วย
"เป็อะไรไหม ทำไมไม่ระวังล่ะครับ" เพรชคว้าเอาเอวบางขึ้นมาชิดไว้กับลำตัว ทำให้หลังของกรัน กระแทกเข้ากับร่างหนาของเพรชจังๆ หากคนภายนอกมองมา ก็คงจะเหมือน ว่าทั้งสองคนกำลังโอบกอดกันอยู่ โดยที่กรันอยู่ด้านหน้า แล้วเพรชโอบกอดจากด้านหลัง ราวกับคู่รักที่กำลังหวานชื่นก็ไม่ปาน
"มะ ไม่เป็ไร ขอบใจนะ" กรันรีบดันมือเพรชออกจากเอวบางของตน แล้วหันกลับไปพูดกับเพรช ด้วยความสูงที่ต่างระดับ ทำให้กรันต้องเงยหน้าขึ้นมองเพรชเล็กน้อย ซึ่งเพรชเองก็ไม่ต่างกัน ที่ต้องก้มลงมามองคนตัวเล็กด้านหน้า เมื่อสายตาทั้งสองประสานเข้าด้วยกัน ความผูกพันธ์ที่อยู่ด้วยกันมาตลอดสามเดือน เเละความรู้สึกดีดี ก็เริ่มเกิดขึ้นอย่างห้ามเอาไว้ไม่ได้ ภายในความเงียบชั่วขณะ มือหนาก็ค่อยๆเลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าเรียวเล็กช้าๆด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนจะลูบวนเบาๆที่แก้มเนียนอย่างทะนุถนอม
ดวงตาทั้งสอง ยังคงประสานกันเอาไว้ไม่ละออก หัวใจเริ่มเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่อธิบายได้ยาก ใบหน้าของชายที่กรันไม่เคยคิดว่าจะเข้ามาในชีวิต เพราะเป็เพียงแค่ตัวประกอบที่ไม่สำคัญอะไร เลื่อนลงมาช้าช้า ก่อนที่ดวงตา จะเปลี่ยนมามองยังริมฝีปากเล็กของเขาแทน..
"เพรช??" กรันพูดขึ้นเบาๆ
"คุณจะว่าอะไรไหม ถ้าผมจะขอจูบคุณสักครั้ง" เพรชพูดขึ้น ก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปทันทีโดยไม่รอคำตอบ กรันเบิกตากว้างด้วยความใเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรก่อนจะหลับมาลงเพื่อรับััจูบนั้นช้าๆ
เพรชคลายจูบออกมา แล้วมองจ้องใบหน้าที่แสนจะใสซื้อของกรัน ดวงตาที่ไม่มีแม้แต่ความเครียดแค้นให้กับใครอย่างที่เคยได้ยินมา ดวงตาที่บริสุทธิ์และรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่มอง เขาไม่อาจจะห้ามใจตัวเองได้อีกต่อไปที่จะไม่ตกหลุมรักคนคนนี้...
"คุณรัน..ต่อจากนี้ไป ให้ผมดูแลคุณได้ไหมครับ"
"ตะ..ตอนนี้ นายก็ดูแลฉันอยู่" กรันพูดพร้อมกับก้มหน้าลงต่ำ แก้มทั้งสองเริ่มแดงระเรื่อขึ้นราวกับลูกพีชสุกด้วยความเขินอาย ก่อนที่จะถูกมือหนาเชยช้อนขึ้นมาอีกครั้ง
"ผมอยากดูแลคุณ ในฐานะคนรัก ไม่ใช่เพราะหน้าที่อีก..คุณเข้าใจใช่ไหมครับ"
"ฉะ..ฉัน.." ไม่ทันที่กรันจะได้พูดจบ เพรชก็่ชิงเอาริมฝีปากบางนั้นไปประกบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ กลับเป็จูบที่เนิ่นนาน และเริ่มแปลเปลี่ยนเป็ความรู้สึกอื่นแทรกเข้ามา เมื่อริมฝีปาก เริ่มประกบกันอย่างนัวเนีย และถูกกัดเบาๆให้คนตัวเล็ก ได้เปิดปากสูดเอาลมหายใจเข้าปอด เป็โอกาสให้เพรช ได้ยื่นลิ้นเข้าไปัักับลิ้นชื่นที่อยู่ด้านในริมฝีปากเล็กที่น่าเย้ายวน ลิ้นชื่นทั้งสอง เริ่มพัลวันกันไปมา เสียงจูบที่ผิดศีลธรรมเริ่มดังขึ้นเป็ระยะ พร้อมกับเสียงอืออือในลำคอ ราวกับทั้งสอง กำลังปล่อยกายปล่อยใจไปตามอารมณ์ มือของกรันที่่แรกกำหมัดเอาไว้แน่น เริ่มเปลี่ยนมาคล้องลำคอของคนตรงหน้าไขว้ไว้ด้านหลังแล้วขย้ำปกคอเสื้อเพื่อระบายอารมย์ที่เริ่มฟุ่งซ่าน
อึก! แฮ่ก!! แฮ่ก!!
เสียงลมหายใจเหนื่อยหอบของคนร่างบางดังขึ้น เมื่อถูกคลายจูบออก ริมฝีปากที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำลายสีใส ถูกเช็ดออกเบาๆอย่างโอนโยน ด้วยมือหนา ทำให้หัวใจเต้นระรัวราวกับมันกำลังจะะเิออกมา เมื่อมองสบตาคนตรงหน้าอีกครั้ง กลับเห็นถึงดวงตาที่เริ่มสั่นวูบไหวแปลกๆ
"ขอโทษนะครับ"
"ระ..เื่อะไร??"
"ทุกๆเื่"
พูดจบ เพรชก็คว้าร่างกรันเข้ามาโอบกอดเอาไว้แน่น พร้อมกับใช้มือลูบไปยังกลุ่มผมเบาๆ
ถึงจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่ตอนนี้ กรันรู้ได้แน่ชัดแล้วว่า ตัวเอง กำลังมีใจให้เพรชอย่างไม่ต้องเดา ความเอาใจใส่และการดูแลเป็อย่างดีของเพรชที่ผ่านมา มันทำให้เขาห้ามใจตัวเองไม่ได้อีกต่อไป กรันโอบกอดเพรชกลับไป ทั้งสองกอดกันเอาไว้แน่นอยู่อย่างนั้นไปได้พักใหญ่..
"ฉันก็ขอบคุณนายมากนะเพรช ขอบคุณที่ดูแลฉัน สัญญากับฉันได้ไหม ว่านายจะไม่ทิ้งฉันไปไหน"
"ผม.....ผมสัญญา.."
เพรชพูดขึ้นพร้อมกับกอดกรันเอาไว้แน่นกว่าเดิม ภายในสมอง กำลังตีกันวุ่นวายไปหมด เหตุผลในตอนแรกที่เขาพากรันมาอยู่ที่นี่ ก็เพราะคำสั่ง แต่หลังจากที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน มันกลับทำให้เขา รู้สึกดีและผูกพันธ์กับกรันขึ้นมา..
"เราไปกินข้าวกันเถอะครับ"
"อื้ม" กรันฉีกยิ้มตอบรับ ชีวิตนี้เขาคงจะมีความสุขแล้วสักที ขอให้ต่อจากนี้ อย่าเกิดอะไรขึ้นอีกเลย..
อืด......อืด.......อืด.......
หลังจากผ่านไปสักพัก เพรชชก็ต้องงักไปเล็กน้อย ก่อนปล่อยมือจากกรัน ที่ประสานกันเอาไว้อยู่ออก
"มีอะไรเหรอ??"
"คุณขึ้นบ้านไปก่อนนะ เดี๋ยวผมตามไป"
"อ๋อได้สิ รีบตามมานะ" กรันยิ้มให้กับเพรชอย่างว่าง่าย ก่อนจะเดินจากไป..
"ครับ" เพรชถอนหายใจก่อนจะกดรับสาย
"ทำไม ยังไม่ฆ่ามันอีก"
"ผมจะจัดการให้เร็วที่สุด ขอโทษด้วยครับ"
"จัดการ แกพูดแบบนี้มากี่ครั้งแล้วเพรช แกรู้ใช่ไหม ถ้ามันยังไม่ตาย ทุกสิ่งทุกอย่างที่แกกับฉันพยายามสร้างกันมาหลายปี มันจะพังลง เพราะแก!!"
เพรชเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาแล้วพูดขึ้น
"ขอโทษครับพี่อิน"
"อย่าบอกนะเพรช ว่าแกก็หลงมันอีกคน แกรู้ใช่ไหมเพรช ว่าแกกับพี่ต้องเหนื่อยกันมามากแค่ไหน รีสอร์ททั้งเชียงใหม่ที่แกมี บ้านหลังใหญ่ที่แกอยู่ แกรู้ใช่ไหม ถ้าัหากรันเจอ แล้วจะเป็ยังไง แกต้องรีบฆ่ามันให้เร็วที่สุดตอนนี้ัจะได้ยอมหย่ากับมันสักที แล้วตอนนี้ ัเขารู้แล้ว ว่าพวกแกอยู่ที่ไหน รีบฆ่ามันสะ ัจะได้เลิกตามหามันสักที!!"
"ครับ...พี่อิน"
เพรชกดตัดสายลง แล้วใช้มือทั้งสองข้างขยี้ผมไปมาแรงๆด้วยความเครียดที่มี ใช่แล้ว เขากับอินทัช เป็พี่น้องกัน ทั้งสองเป็เด็กกำพร้า ที่พ่อแม่ทิ้งเอาไว้ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ั้แ่ยังจำความไม่ได้ เมื่อโตขึ้น อินทัชที่มีนิสัยใฝ่สูง อยากได้อยากมีเหมือนคนอื่นๆ เพราะที่ผ่านมา พวกเขาขาดมันมาโดยตลอด จนอินทัชได้มาเจอกับัโดยบังเอิญ และรู้ว่าัเป็ใคร อินทัชศึกษาหาข้อมูลของัที่มีอยู่เกือบทุกวัน เรียกได้ว่าหมกหมุ่นก็ว่าได้ จนวันที่ได้โอกาส วันที่กรันกับกรันมีปากเสียงกัน พอดีกับที่อินทัชเเอบสะกดรอยตามัไปพอดี จนเจอเหตุการณ์ในวันนั้นเข้า วันที่กรันกับชู้ทำร้ายั จึงเป็โอกาสเหมาะ ที่อินทัชจะได้เข้าไปใกล้ชิดกับั แต่แล้วกรันก็กลับมา ในฐานะภรรยาของั แต่ถึงตอนแรกจะกังวลอยู่บ้าง แต่เมื่อรู้ว่าัเกลียดกรันมากแค่ไหน เขาจึงใช้ความน่าสงสารของตัวเอง ทำให้ตัวเองเป็เหยื่อมาตลอด แล้วมันก็ได้ผล จนตอนนี้ ที่ไม่รู้ทำไม จู่ๆกรันถึงได้เปลี่ยนไป และัก็เริ่มเปลี่ยนไปเหมือนกัน จากนั้น ตัวของเพรช จึงได้เข้ามาอยู่ในบ้านของัในฐานะบอดี้การ์ด และเหตุการณ์ต่างๆก็เกิดขึ้น ทั้งเื่ที่จู่ๆ เพรชก็ถูกไล่ออก และเปลี่ยนมาเป็บอดี้การ์ดของกรันแทน และเื่ที่พากรันหนี อินทัช ได้สั่งให้เพรชฆ่ากรัน แล้วทำยังไงก็ได้ ให้กรันหายไปจากโลกนี้เร็วๆ ทั้งเื่พ่อแม่ของเขา และเื่อื่นๆ เพรชเป็คนจัดฉากมันขึ้นมาทั้งหมด เพื่อให้กรันยอมมากับเขาด้วยความเต็มใจ แต่หลังจากที่เพรช ได้อยู่ใกล้ชิดและรู้ว่ากรัน ไม่ได้เลวเหมือนที่อินทัชได้พูดกรอกหูเขาทุกวัน มันจึงทำให้เพรช สับสนกับความคิดของเขาเป็อย่างมากในตอนนี้
"ผมจะทำยังไงดี คุณรัน.."
ค่ำลง ความเงียบก็กลับเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงแสงจากดวงดาว และแสงจากหลอดไฟหน้าบ้าน ที่ยังคงเปิดอยู่ จากเหตุการณ์เมื่อตอนเย็น มันทำให้ทั้งกรันและเพรชเอาแต่นั่งเงียบไม่พูดจา เพราะทำตัวไม่ถูก ที่จู่ๆ สถานะของทั้งสองคนก็เกิดเปลี่ยนไปแบบกระทันหัน..
"เออ..คืนนี้ นายจะนอนที่นี่ใช่ไหม" กรันพูดทำลายความเงียบ เมื่อเห็นว่าเพรช ยังคงนั่งเหม่อมองดวงดาวโดยไม่คิดจะพูดอะไร
"คุณรันครับ" เพรชพูดพร้อมกับจับมือของกรันเอาไว้
"หืม?"
"เราหนีไปต่างประเทศกันไหมครับ ไปให้ไกลจากที่นี่ ไปในที่...ที่ไม่มีใครรู้จักเรา"
กรันหันมามองใบหน้าของเพรชอย่างไม่เข้าใจ เพรชกำลังจะทิ้งทุกอย่างที่นี่ เพื่อเขางั้นเหรอ
"แล้วพ่อกับแม่นายล่ะ ฉันว่า เราอยู่ที่นี่ฉันก็ไม่เดือดร้อนอะไรนะ"
"ไม่ได้หรอกครับ....คุณรันผมรักคุณนะครับ"
กรันนิ่งไปสักพัก แล้วหน้าแดงเป็ลูกมะเขือเทศขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะก้มหน้าลง เกิดมายังไม่เคยมีใครมาสารภาพรักกับเขาแบบนี้เลย ชาติที่แล้ว เขาก็เป็คนที่ไปจีบแฟนตัวเองก่อน แต่ก็ลงเอยด้วยการโดนนอกใจ ไม่คิดว่าตัวประกอบอย่างเพรช จู่ๆจะมาสารภาพรักกับเขาแบบนี้ แถมยังเป้นคนดีมากอีกด้วย
"พะ..พูดอะไร เราพึ่งคบกันได้ไม่ถึงวันเลยนะ"
"นั่นแหละครับ ผมแค่อยากให้คุณรู้เอาไว้"
"อืม..รู้แล้ว" ริมฝีปากเล็กฉีกยิ้มอย่างเขินอาย ก่อนจะเงยหน้าไปมองดวงดาวบนท้องฟ้าอีกครั้ง
"ผมขอนอนตักคุณได้ไหม"
เพรชพูดพร้อมกับเอนตัวลง วางศรีษะลงบนตักกรันไว้ ก่อนจะจับมือเล็ก มาวางไว้ที่แก้มของตัวเอง
"ทำอะไร"
"ก็นอนตักแฟนไงครับ" เพรชยิ้มออกมา แล้วใช้ใบหน้า ถูไปมากับมือเรียวเล็กของกรันเบาๆ ดูไปก็เหมือนลูกแมวตัวโต ที่กำลังอ้อนเ้าของมันอยู่ ทำให้กรัน อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้
"ทำตัวเหมือนเด็กไปได้" กรันหมั่นไส้คนที่นอนตักอยู่ จึงบีบจมูกที่ดูเป็สันนั้นเบาๆ ก่อนจะหัวเราะออกมา
นี่สินะ ที่เขาเรียกมันว่าความสุขที่แท้จริง การมีคนรักที่ดี การที่มีคนคอยซัพพอร์ต ดูแลเอาใจใส่ คอยเป็ห่วงเป็ใย เมื่อถึงเวลาที่สมควร เราก็จะเจอกับเขาเอง ในที่สุด เขาก็ได้เจอมันสักที ถึงเนื้อเื่ในนิยายมันจะเปลี่ยนไปเขาไม่ได้ตายตามบทที่ควรจะเป็ แต่บางอย่างอาจไม่เป็ไปตามที่ได้อ่านมา แต่หากเขาไม่ตายตามบท แล้วได้อยู่กับเพรชแบบนี้ มันก็เพียงพอแล้ว..
"คุณรันครับ ผมมีเื่ที่ต้องบอกคุณ" จู่ๆ เพรชก็ลุกพรวดขึ้นมา แล้วเอ่ยคำพูดพร้อมกับสีหน้าที่จริงจัง แล้วจับมือทั้งสองข้างของกรันเอาไว้
"อะไรหรอ เป็อะไรรึเปล่า??"
"คุณสัญญาได้ไหม ถ้าผมบอกคุณ แล้วคุณจะไม่เกลียดผม สัญญาสิครับ!"
"อื้มม ฉันสัญญา"
"คือผม.."
ปัง!!!!!! เสียงปืนดังสนั่นลั่นป่า ทำให้ทั้งเพรชและกรัน สดุ้งตัวโหยง ก่อนที่เพรช จะรีบคว้าร่างของกรันมาหลบเอาไว้ด้านหลังทันที
จบแล้วน๊าา เอ๋.....ใครเป็พระเอกกันแน่ละน๊าาา ั หรือเพรช ัก็ร้าย เพรชก็มีแผน สงสารน้องสุดๆเลยตอนนี้ ???????? มีพระเอก ก็ต้องมีพระรองแต่ที่แน่ๆ คนบงการที่คาดเดาได้ไม่ยาก ก็เปิดเผยตัวตนออกมาแล้ว นังอิน!! แกมันร้ายยยยย
587
