"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ เอ่อ.. ขอขอบคุณท่านที่ช่วยชี้นำให้แก่ฉัน.. ฉันจะไม่สงสัยอะไรในเจตจำนงของพระเ้าอีก.. และจะคอยทำตามคำชี้นำของท่านจากนี้และตลอดไปค่ะ" ฉันกล่าวขอบคุณท่านเทพและย่อเข่าลงเป็การคำนับ
"อื้มอื้ม.. นั่นคือหน้าที่ของเราอยู่แล้ว.. แค่เห็นเ้ากลับมาเป็ปกติได้เราก็ยินดี.. แต่เ้าไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรมากนักหรอกนะ"
"ได้ยังไงล่ะค่ะ..ท่านเป็ถึงเทพจะให้ฉันตีตัวเสมอท่านได้เช่นไร.."
"เ้า คิดว่าเราจะอยู่คอยชี้นำเ้าแค่ไม่นานงั้นรึ.. เ้าคิดผิดแล้วล่ะ.. เราจะอยู่คอยชี้นำเ้าและอยู่เคียงข้างเ้าไปอีกนาน.. ตราบใดที่เ้ายังมีลมหายใจล่ะนะ ฉะนั้น.. เ้าทำตัวตามปกติที่เ้าเคยทำ.. ถ้าเ้ายังคงทำแบบนี้ต่อไป.. ทั้งเ้าและเราคงจะอึดอัดน่าดู.."
" อืม.. นั้นก็จริง.. แต่เอ๊ะ!ทำไมท่านถะ"
" ไหนเ้าพูดว่าจะไม่สงสัยอะไรในเจตจำนงของพระผู้เป็เ้าอีกไม่ใช่รึ? ไยเ้าถึงยังจะถามเราอีก.. " ท่านเทพพูดตัดบทฉันแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
" อะ.. เอ่อ.. ขออภัยด้วยค่ะ ฉันจะไม่ถามอะไรแบบนั้นอีกแล้ว.."
" ดีมาก.. ถึงเวลาที่เราต้องทำพันธสัญญากับเ้าและปฏิญาณตนต่อพระผู้เป็เ้าแล้วล่ะ"
หมับ!
หลังจากพูดจบท่านเทพก็เดินมาคว้าข้อมือของฉันแล้วจูงไปยังเสาหิน ที่ฉันเคยอ่านตัวอักษรก่อนหน้านี้ แล้วเอามือฉันไปวางบนแผ่นหินจากนั้นท่านเทพก็เอามือวางทับลงบนหลังมือของฉัน และเริ่มกล่าวบทอะไรสักอย่าง
"ข้าพเ้า.. จาร์เร็ต ดาร์ฟวิน ในนามของเทพแห่งความอ่อนโยน ความรัก ความเมตตาและจิตใจ ข้าพเ้าขอทำพันธสัญญา กับมนุษย์ผู้ซึ่งที่พระผู้เป็เ้าทรงปรารถนาให้อยู่ ณ ป่าแห่งพระผู้เป็เ้า เพื่อที่ข้าพเ้าจะคอยชี้นำให้แก่มนุษย์ผู้นี้ไปสู้เส้นทางแห่งแสงสว่าง ตราบลมหายใจของมนุษย์ผู้นี้จะหมดไป ข้าพเ้าขอกล่าวคำปฏิญาณตนต่อพระผู้เป็เ้า! "ท่านเทพกล่าวบทพันธสัญญาด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม และจริงจัง
วู๊บ!
" อ๊ะ! " ฉันร้องขึ้นแล้วรีบหลับตาลงทันที
หลังจากสิ้นสุดคำกล่าวของท่านเทพ จู่ๆก็มีแสงสว่างขึ้นวูบใหญ่ โผล่ออกมาจากแผ่นหินที่วางมือไว้ แสงนั่นสว่างไสวไปทั่วพื้นที่..
อืม.. แสงนี้ช่างอบอุ่นเหลือเกิน..
(ฮ่าฮ่า.. ข้าดีใจที่ได้เห็นเ้ามีความสุข.. นี่คือโชคชะตาของเ้าที่เ้าต้องรับมันไว้ จงใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุข และขอให้เ้าโชค.. ดี...)
ฟรึ่บ!
"เสียงนี้.. ที่ฉันเคยได้ยินก่อนหน้านี้ เป็เสียงของพระเ้างั้นสินะ.. " ฉันพูดขึ้นหลังจากสิ้นแสงสว่าง
"เ้าเข้าใจถูกแล้ว.." ท่านเทพเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นฉันพูดเช่นนั้น
"ทำพันธสัญญาเสร็จสิ้นแล้วสินะคะ.."
"อื้มม.. ใช่แล้วล่ะ" ท่านเทพตอบกลับแล้วยิ้มอ่อนมาให้ฉันเหมือนทุกที
" แล้ว.. เมื่อไหร่ท่านจะปล่อยมือของฉันล่ะคะ" ฉันถามขึ้นพร้อมกับเหลือบสายตาไปมองที่มือที่วางอยู่บนแผ่นหิน
"หืม.. ทำไมล่ะ มือเ้าก็นุ่มนิ่มดีนะฮ่ะฮ่ะ" ท่านเทพพูดขึ้นแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
พรึ่บ!
ได้ยินเช่นนั้นฉันก็รีบชักมือออกอย่างรวดเร็ว
"ท่านกลั่นแกล้งฉันอีกแล้วนะเ้าค่ะ"ฉันพูดขึ้นด้วยท่าทีเขินอายเล็กน้อยแล้วเอามือลูบมืออีกข้างของตัวเองเบาๆ
"ฮ่าฮ่า.. ก็เ้าช่างน่าแกล้งนี่นา.. เราผิดตรงไหนกัน" ท่านเทพหัวเราะและพูดจาหยอกฉันด้วยท่าทางอารมณ์ดี
"ชิ!" ฉันสบถออกมาเบาๆแล้วเดินหนีหันหน้าไปทางอื่น
ทั้งอยู่ในร่างเ้าปลาน้อยและอยู่ในร่างเทพนิสัยก็ไม่ต่างกันเล๊ย..ติดที่ว่าเ้าปลาน้อยพูดไม่ได้เท่านั้นเอง..เฮอ.. เฮอ
"ทำไม.. เ้าไม่ชอบที่เราทำแบบนี้รึ?" ท่านเทพเอ่ยถามด้วยเสียงแ่เบาที่ข้างหูของฉัน
"อ๊ะ! ท่านแกล้งฉันอีกแล้วนะคะ!" ฉันร้องขึ้นและเบี่ยงตัวหนี ที่จู่ๆท่านเทพก็มาโผล่อยู่ที่ข้างตัวฉันแล้วพูดที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงแ่เบาชวนสยิวกิ้ว
"ฮ่าฮ่า..ตกลงเ้าชอบหรือไม่ชอบกันล่ะหือ?" ท่านเทพหัวเราะแล้วถามกลับด้วยสีหน้าทะเล้น
"ฉันก็ไม่ได้ชอบและก็ไม่ได้เกียจหรอกค่ะ.. เพียงแต่.. ฉันแค่ตั้งรับความรู้สึกไม่ทันแค่นั้น.. ก็ฉันไม่เคยมีประสบการณ์ใกล้ชิดกับเพศตรงข้ามแบบนี้มาก่อน.. เอิ่ม.." ฉันตอบกลับและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและท่าทีเขินอาย
" หืมม.. เป็อย่างนั้นเองหรอกรึ. เราเข้าใจแล้วเราจะพยายามไม่แกล้งเ้าล่ะกัน" ท่านเทพยิ้มมุมปากเบาเบาแล้วหรี่ตาลงและพูดขึ้นด้วยท่าทีเหมือนจะเข้าใจ
" เอ่อ.. ขะ.. ขอบพระคุณอย่างสูงเลยค่ะ.. เหอะ.. เหอะ"ฉันพูดแกลมประชดเบาๆกลับไป
จากที่ดูแล้วคงจะไม่เข้าใจอย่างที่พูดออกมาสินะ
" เราขอถามอะไรเ้าหน่อยสิ่ เ้ามาจากที่ใดยังงั้นหรือ? "ท่านเทพถามขึ้นและเอียงคอด้วยสีหน้าสงสัย
"หืม?.. อ๋อ~.. ฉันมาจากตรงมุมทะเลสาบตรงฝั่งนู้นเองค่ะ หลังจากที่ได้ยินเสียงน้ำฉันก็รีบวิ่งปรี่มาที่นี่เลย" ฉันทำเสียงสงสัยสักครู่ แล้วตอบกลับพร้อมกับฉีกยิ้มให้กับเขาเบาๆ
"ไม่ไม่.. เราหมายถึง.. หื้ม? เ้าว่าอะไรนะ! " ท่านเทพโบกมือไปมาแล้วจะพูดแต่ก็ต้องชะงักไว้ก่อนจะร้องขึ้นเสียงดังขึ้นมาเล็กน้อยและเบิกตาโตขึ้นด้วยความใ
" หืม.. ฉันบอกว่าฉันมาจากตรงหัวมุมทะเลสาบตรงฝั่งนู้น ในขณะที่ฉันกำลังเดินสำรวจรอบๆจู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงน้ำ..จากนั้น ฉันก็รีบวิ่งตรงขึ้นมาที่นี่ทันที.. ท่านจะใไปทำไมหรือคะ.. "
ฉันพูดขึ้นอีกครั้งและชี้นิ้วไปที่ทิศทางที่ฉันจะสื่อหลังจากที่เห็นสีหน้าใของท่านเทพ
"จากหัวมุมทะเลสาบฝั่งนู้น!..นี่เ้าล้อเราเล่นใช่ไหม?..เ้าไม่รู้เหรอว่าที่นี่อยู่ห่างจากทะเลสาบมากขนาดไหน!..และที่เ้าบอกว่าวิ่งมาที่นี่นั้น เราก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเ้าจะมาถึงที่นี่ได้เพียงเวลาไม่นาน" ท่านเทพพูดขึ้นและส่ายหัวไปมาบ่งบอกให้รู้ว่าไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูด
" ท่านพูดอะไรคะ!..มันไม่ได้ไกลขนาดนั้นเลยนะ..วิ่งแปปเดียวก็มาถึงที่นี่แล้ว ถึงมันจะมีสิ่งกีดขวางเต็มไปหมดในระหว่างที่ฉันวิ่งมา แต่ฉันก็มาถึงที่นี่ได้โดยไม่มีปัญหาอะไรเลยนะคะ.. แล้วเหตุใดท่านถึงไม่เชื่อในสิ่งฉันพูดล่ะคะ" ฉันพูดเถียงท่านเทพด้วยท่าทีฉุนเฉียวเล็กน้อย
จะไม่ให้ฉุนได้ยังไงมาหาว่าฉันพูดโกหกทั้งๆที่ฉันพูดความจริง
" การจะมาถึงที่นี่ได้ก็น่าจะใช้เวลาประมาณ1ปีสำหรับมนุษย์อย่างเ้า! หรืออาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ! และเราเพิ่งจะถูกส่งมายังที่แห่งนี้ยังไม่ถึงหนึ่งปีด้วยซ้ำ! เ้าจะให้เราเชื่อเ้าได้อย่างไร หือ! " ท่านเทพขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เริ่มดุดัน
ถึงฉันจะเห็นว่าไม่ค่อยดุดันเท่าไหร่ก็เถอะ เพราะน้ำเสียงของเขานุ่มนวลเกินไป..
" ฉันพูดความจริงทุกคำค่ะ! "ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและสีหน้าจริงจัง
หมับ!
" งั้นเ้ามากับเรา! " ท่านเทพพูดหลังจากคว้าข้อมือของฉันเอาไว้
"อ๊ะ!.. ท่านจะพาฉันไปไหนคะ..ย๊าา! "ฉันพูดและร้องขึ้นด้วยความใ หลังจากที่ท่านเทพเดินจูงแขนฉันมา จากนั้นก็เอาแขนมาโอบเอวฉันไว้ และะโขึ้นไปผ่านทางช่องโหว่ขนาดใหญ่ที่แสงส่องลงมา
ตุ่บ!
"ท่านจะพาฉันไปไหน! ปล่อยฉันนะคะ"ฉันพูดร้องขึ้นหลังจากที่ท่านเทพพาฉันขึ้นมาข้างบน
" นี่เ้าตามเรามานิ่งๆได้ไหมแรงเยอะชะมัดเ้าเป็มนุษย์อะไรกัน ขนาดเราเป็เทพยังต้องใช้แรงฉุดเ้าขนาดนี้" ท่านเทพพูดขึ้นหลังจากที่ฉันเอาแต่สะบัดดิ้นเพื่อให้มือฉันหลุดออกจากมือเขา
นี่เขาเป็เทพอะไรกันไม่เห็นสมกับนามเทพเลยสักนิด ไม่เห็นอ่อนโยนเลย ฮือ~
"เ้าจะระแวงเราไปทำไมกัน.. ฮะฮะ..เราก็แค่จะพาเ้าไปดู ว่าทำไมเราถึงไม่เชื่อในสิ่งที่เ้าพูดก่อนหน้านี้..ฉะนั้น.. ตามเรามาเดี๋ยวเ้าก็จะรู้เอง" ท่านเทพพูดขึ้นและขำเบาๆจากนั้นก็ยิ้มอ่อนๆส่งมาให้
"ฮ่ะฮ่ะ.. ท่านปล่อยมือฉันก่อนก็ได้ค่ะ.. ฉันจะเดินตามท่านไปเอง" ฉันขำขึ้นเบาๆและบอกเขาพร้อมเหลือบตาไปมองที่ข้อมือที่ถูกจับเอาไว้
" หืมม.. ไม่เห็นจะเป็อะไรเลยนี่นา ฮ่ะๆ โอ๊ะ! " ท่านเทพยิ้มอ่อนก่อนพูดและขำจากนั้นก็อุทานออกมา หลังจากที่เห็นมือของฉันหลุดออกจากมือของเขา
" ฮ่ะฮ่ะ.. ท่านควรจะถือเนื้อถือตัวมากกว่านี้หน่อยนะเ้าคะ เดินจูงมือหญิงสาวไปทั่วไม่อายฟ้าดินหรือไร ฮิฮิ" ฉันร้องขำขึ้นหลังจากที่ฉันดึงมือตัวเองออกมาได้ จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าทะเล้นแล้วเอามือปิดปากขำเบาๆ
"หืมม.. ทำไมล่ะ ถึงเราจะเป็เทพเราก็มีหัวใจ.. เ้าเองก็ใจร้ายพอตัวนะ ฮ่ะๆ"
นี่เราใจร้ายหรอ.. ท่านนั้นแหล่ะที่ใจร้าย! แกล้งฉันอยู่ได้ไม่หยุดหย่อน เหอะ!
"ฮ่ะฮ่ะ.. แล้วเราจะไปกันได้หรือยังล่ะเ้าค่าท่านจาร์เร็ต~" ฉันขำและพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกวนๆ
" หืมม.. นี่เ้าเอ่ยชื่อเรารึ? "ท่านเทพพูดด้วยเสียงแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินฉันพูด
"เอิ่ม.. ฉันไม่ควรพูดชื่อท่านสินะคะ ฉันต้องขออภัยด้วยค่ะ.."
" ไม่หรอกๆเราแค่ไม่คิดว่าเ้าจะเอ่ยชื่อเราออกมา เชิญเ้าเอ่ยได้ตามสบาย เรายินดี" ท่านเทพส่ายหัวเบาๆแล้วพูดบอกกลับด้วยสีหน้าที่ยิ้มอ่อนๆเหมือนเดิมส่งมาให้
"งั้นเชิญท่านนำทางฉันไปได้แล้วค่ะ "ฉันพูดขึ้นมาแล้วผายมือออกไปข้างหน้า
"หืม โอ๊ะ งั้นเราไปกันเถอะ ฮ่ะฮ่ะ" ท่านเทพอุทานและพูดขึ้นหลังจากที่มองตามมือที่ฉันผายออกไปและก็ขำ
หลังจากนั้นท่านเทพก็เดินนำฉันไป.. ข้างบนนี้ดูเหมือนจะเป็ชั้นบนสุดของถ้ำ เพราะจากที่ฉันเดินตามท่านเทพมาฉันก็เริ่มมองเห็นท้องฟ้า
ท่านเทพก็พาฉันเดินมาตามทางดอกไม้ที่เรียงรายสวยงามอยู่ข้างทาง และก็มีต้นไม้ขนาดใหญ่ขึ้นอยู่ตามแนวตรงทางที่ท่านเทพพาเดินมา ตลอดทางก็จะมีดอกไม้และต้นไม้แบบนี้มาตลอด สายตาของฉันก็สอดส่องไปทั่วด้วยความตื่นตาตื่นใจ..
(ซู่~!.. ซ่า~!)
อยู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงน้ำตกขนาดใหญ่ ซึ่งเสียงแบบนี้มันต้องใหญ่มากแน่ๆ มันทำให้ฉันใจเต้นแรงในขณะที่ได้ยิน
"ท่านจาเร็ตคะ! ท่านได้ยินเสียงไหม? เสียงน้ำตก น้ำตกขนาดใหญ่มหึมาทางข้างหน้านี่ค่ะ ท่านเราไปทางนี้กันเถอะนะคะ ฉันอยากจะไปดูด้วยตาตัวเองจะแย่แล้วค่ะ " ฉันร้องขึ้นด้วยความตื่นเต้นแล้วะโเหยงๆชี้นิ้วไปทางด้านหน้า
"นี่เ้า!?.. เ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้างหน้ามีน้ำตก! อยู่ตั้งไกลขนาดนี้ เ้าได้ยินได้เช่นไร! ทางน้ำตกนั่นคือทางที่เรากำลังพาเ้าไปนั่นล่ะ! แต่เราไม่ได้บอกสักหน่อยว่าทางนั้นมีน้ำตก! " ท่านเทพพูดขึ้นด้วยสีหน้าท่าทางแปลกใจขึ้นมาเมื่อได้ยินฉันพูดแบบนั้น
"หา ท่านพูดอะไรกันคะ น้ำตกนั่นอยู่ใกล้แค่นี้เองนะ ท่านจะแปลกใจอะไร ป่ะป่ะ เดี๋ยวฉันนำเองนะคะ "จากนั้นก็เดินนำและกวักมือให้ท่านเทพตามมา แล้วออกตัววิ่งทันที
ฟรึ่บๆ พั่บๆ ฟิ้ว~
" เฮ้.. นี่เ้า! เดี๋ยวก่อน! "ท่านเทพรั้งฉันไว้ไม่ทัน เพราะฉันวิ่งออกตัวมาก่อน
ฉันวิ่งออกมาโดยไม่สนใจอะไรท่านเทพเลยเพราะความตื่นเต้น แบบว่าน้ำตกนี่มันกำลังเรียกร้องฉันให้ไปหา ฉันอดใจไม่ไหวจริงๆ
662
