เมฆา สืบลู้ผี ภาค สนธยาไร้เวท

        # เมฆา สืบสู้ผี  

        *ซีรีส์: เงาในกระจกเงียบ* 

        *ตอนที่ 4: กระจกที่มองกลับ*

        เช้าวันถัดมา พิพิธภัณฑ์เอกชนย่านเก่าแก่ใกล้แม่น้ำเ๽้าพระยา

        มีรายงานศพรายที่สี่

        เ๽้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพิพิธภัณฑ์วัย 50 ปี ถูกพบเป็๲ศพในห้องน้ำพนักงาน

        นอนคว่ำหน้าอยู่อ่างไม่มีน้ำ คอหักบิดเหมือนทุกคดี

        กล้องวงจรปิดจับภาพเขาเข้าไปในห้องน้ำตอนตีสาม แล้วยืนมองกระจกนานเกือบสิบนาที

        ก่อนจะทรุดลง

        กระจกบานนั้นคือบานที่สี่ที่ถูกนำมาจากโรงละครร้าง

        ริต้า นิชา และเมฆา รีบไปที่พิพิธภัณฑ์ทันที

        เ๽้าของพิพิธภัณฑ์เล่าว่า กระจกบานนี้ถูกบริจาคมาจากผู้เก็บของเก่าเมื่อสิบปีก่อน

        เพื่อจัดแสดงในนิทรรศการ “โรงละครสมัย๱๫๳๹า๣”

        นิชาตรวจกระจกด้วยเครื่องวัดสารพิษและกล้องจุลทรรศน์แบบพกพา

        “ชั้นปรอทเก่าหนากว่าบานอื่น ๆ และรอยขีดข่วนละเอียดมากกว่า เหมือนถูกขูดด้วยเล็บหลายร้อยครั้ง”

        เมฆายืนห่างจากกระจก

        เขารู้สึกถึงพลังงานกลัวที่แผ่ออกมาหนักที่สุดเท่าที่เคยเจอ

        “บานนี้… คือบานที่คนตายหมู่สมัย๼๹๦๱า๬มองนานที่สุด”

        บ่ายวันนั้น ห้องแล็บนิติวิทยาศาสตร์

        นิชาทดลองกับกระจกบานเล็กที่ยึดมาได้

        เธอใช้แสงเลเซอร์ส่องผ่านชั้นปรอทเก่า

        ภาพที่ฉายบนผนังคือภาพบิดเบี้ยวของใบหน้าคนหลายสิบคน

        ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัวสุดท้ายก่อนตาย

        นิชาพูดเสียงสั่น “มันไม่ใช่แค่ illusion… ชั้นปรอทเก่าบันทึก ‘pattern’ ของแสงที่สะท้อนจากดวงตาคนตายตอนนั้น เมื่อคนใหม่มองเข้าไป สมองจะตีความ pattern พวกนี้เป็๲การเคลื่อนไหวจริง”

        ริต้าถาม “แล้วทำไมถึงฆ่าคนได้?”

        นิชาตอบ “เพราะ pattern พวกนี้กระตุ้นส่วนสมองเดิมที่คนตายหมู่เคยกลัว สมองคนมองใหม่เกิด mirror neuron response รุนแรง เหมือนกำลังเจออันตรายจริง ร่างกายตอบสนองจนตาย”

        เมฆาเสริม “และมันแพร่กระจายไปยังกระจกบานอื่น ๆ ที่มาจากชุดเดียวกัน”

        ค่ำวันนั้น โรงละครร้าง

        ทั้งสามคนกลับมาอีกครั้ง เพื่อหาบานหลัก — บานที่คนตายหมู่สมัย๱๫๳๹า๣มองมากที่สุด

        พวกเขาเจอมันในห้องลับใต้เวที

        กระจกบานใหญ่ที่สุด ซีดขุ่นหนักที่สุด

        รอยนิ้วมือและรอยเล็บเต็มบาน

        เมฆายืนหน้ากระจก

        นิชาติดเครื่อง EEG กับเขา

        “ฉันจะลองมองนานที่สุดเท่าที่ทำได้ เพื่อบันทึกข้อมูล”

        ริต้าคัดค้าน “อันตรายเกิน!”

        แต่เมฆาพยักหน้า “เราต้องรู้เพื่อหยุดมัน”

        เมฆามองกระจกนิ่ง ๆ

        เริ่มจาก 1 นาที — เงาขยับเบา ๆ

        2 นาที — เงายิ้ม

        3 นาที — เงาเริ่มเดินเข้ามาใกล้

        เครื่อง EEG แสดงคลื่นสมองความกลัวพุ่งสูง

        เมฆาเริ่มหายใจหอบ

        เขาเห็นภาพความกลัวลึก ๆ ของตัวเองชัดเจน

        ภาพริต้าและนิชาตายต่อหน้าเขา

        เงาในกระจกเริ่มเอื้อมมือออกมา

        เหมือนจะดึงเขาเข้าไป

        นิชาร้อง “เมฆา! ถอย!”

        แต่เมฆายังยืนนิ่ง

        เขาพูดเสียงแหบ “ฉันจะไม่กลัวนาย”

        เงาในกระจกหยุดชะงัก

        แล้วเริ่มบิดเบี้ยว

        กลายเป็๞ภาพคนตายสมัย๱๫๳๹า๣หลายสิบคน

        ยืนร้องไห้เงียบ ๆ

        เมฆาพูดต่อ “พวกนาย… ไม่ต้องกลัวอีกแล้ว”

        เงาทุกตัวค่อย ๆ จางลง

        เครื่อง EEG กลับสู่ปกติ

        เมฆาถอยหลัง

        กระจกบานนั้นแตกเล็กน้อยตรงกลาง

        รอยร้าวรูปใบหน้า

        นิชาพูดเสียงสั่น “มัน… อ่อนแอลง?”

        เมฆาพยักหน้า “เพราะฉันไม่กลัวมัน”

        แต่ริต้ามองรอยร้าวนั้น

        “หรือมันแค่เริ่มแพร่ไปบานอื่น?”

        กล้องตัดไปที่บ้านของริต้า คืนเดียวกัน

        ในห้องน้ำบ้านเธอ

        กระจกบานธรรมดาเหนืออ่าง

        ริต้าเดินเข้าไปล้างหน้า

        มองกระจกนิ่ง ๆ

        แล้วเงาของเธอในกระจกค่อย ๆ ยิ้มบาง ๆ

        แต่เธอไม่ได้ยิ้ม

        ริต้าตัวแข็ง

        เงาเอื้อมมือขึ้นวางบนกระจกจากด้านใน

        รอเธอ

        Next>>>