ทันทีที่บานประตูเหล็กทมิฬของหอคอยไร้เนตรปิดลงดังกึกก้อง โลกภายนอกก็มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความมืดมิดที่ลึกดิ่งประหนึ่งขุมนรกที่ไร้ก้นบึ้ง หลินเทียนยืนสงบนิ่งอยู่กลางโถงกว้างที่ััได้เพียงไอเย็นของแร่กลืนิญญาที่ประกอบขึ้นเป็ผนังหอคอย ทว่าในความมืดนั้น เขากลับััได้ถึงเสียงเต้นของหัวใจ... ไม่ใช่หัวใจของเขา แต่เป็เสียงเต้นที่สอดประสานมาจากทั่วทุกทิศทาง
"ยินดีต้อนรับ... ผู้สืบทอดที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว" เสียงหนึ่งดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็เสียงที่สั่นะเือยู่ในระดับจิติญญา
พริบตานั้น เปลวไฟสีม่วงเย็นเยียบพลันลุกโชนขึ้นตามแนวทางเดิน เผยให้เห็น "วิหารเงาะ" ที่ตั้งอยู่ชั้นแรกของหอคอย กลางวิหารปรากฏร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่สวมชุดเกราะลายัครามประหนึ่งนักรบในตำนาน ทว่าร่างกายของเขากลับเป็เพียงกลุ่มควันสีดำจางๆ และดวงตาเป็เปลวไฟสีม่วงที่ไร้ความรู้สึก
"นั่นคือ... บรรพบุรุษตระกูลัคราม?" หลินเทียนพึมพำด้วยความตกตะลึง ทว่ากระบี่ัพลิกฟ้าในมือกลับสั่นไหวรุนแรงเพื่อเตือนภัย "ไม่ใช่... นั่นคือิญญาที่ถูกจองจำและถูกครอบงำด้วยปราณมาร!"
"หากเ้า้าก้าวขึ้นสู่ยอดหอคอย จงทำลายข้า... ทำลายรากเหง้าที่เ้าเทิดทูน!"
ร่างเงานั้นพุ่งเข้าหาหลินเทียนด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัด กระบี่เงาในมือของมันวาดเป็ท่วงท่าที่หลินเทียนคุ้นเคยดี... มันคือวิชากระบี่ไร้ลักษณ์ขั้นที่เจ็ด! การปะทะกันครั้งนี้รุนแรงจนมิติจิติญญาแทบจะแตกสลาย หลินเทียนพบว่าการสู้กับ "เงา" ของวิชาตนเองนั้นยากลำบากยิ่งกว่าการสู้กับยอดฝีมือคนใด เพราะทุกการเคลื่อนไหวของเขาถูกอ่านออกล่วงหน้าโดยสมบูรณ์
"ว่างเปล่า... ต้องว่างเปล่ายิ่งกว่า!"
หลินเทียนหลับตาลง หลอมรวมจิตเข้ากับหัวใจัครามจนเกิดเป็แสงสี sapphire เจิดจ้าห่อหุ้มร่างกาย เขาไม่ได้มองด้วยตา แต่ััด้วย 'เจตจำนงกระบี่' เขาเลิกใช้กระบวนท่าที่ตายตัว แต่ปล่อยให้พลังของันำพาคมดาบไปตามสัญชาตญาณ
"วิชากระบี่ไร้ลักษณ์: อรุณรุ่งทำลายเงา!"
แสงสีน้ำเงินบริสุทธิ์ะเิออกจากตัวกระบี่ัพลิกฟ้า ตัดผ่านร่างเงาของบรรพบุรุษจนสลายกลายเป็ควันขาว คลื่นพลังนั้นล้างบางปราณมารสีม่วงจนโถงวิหารกลับมาสว่างไสวด้วยแสงดาวอีกครั้ง ร่างเงาที่เคยดุร้ายกลับนิ่งสงบลงและจ้องมองหลินเทียนด้วยความเมตตาเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนจะสลายหายไปและทิ้ง 'ผลึกิญญาั' ไว้ให้เขา
หลินเทียนรับผลึกนั้นมา พลังปราณในร่างพลันพุ่งทะยานขึ้นจนถึงจุดสูงสุดของขอบเขตก่อตั้งรากฐาน เขาััได้ว่าประตูด่านต่อไปเปิดออกแล้ว ทว่าเหนือขึ้นไปบนชั้นถัดๆ ไป เขาััได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย... กลิ่นอายของคนที่เขาเคยคิดว่าตายไปแล้วในหมู่บ้านหมอกคราม!
"หรือว่า... พวกเขาจะยังอยู่?"
ความหวังและความแค้นเริ่มปะทุขึ้นพร้อมกัน หลินเทียนก้าวขึ้นสู่บันไดวนชั้นที่สองด้วยจิตใจที่มั่นคงยิ่งกว่าเดิม ศึกในหอคอยไร้เนตรเพิ่งจะเริ่มต้น และความจริงที่ถูกซ่อนไว้อาจจะน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความตาย!
31K
