ทั้งอาทิตย์ที่ธีร์วัฒน์ไม่ได้เข้ามาที่ร้านกาแฟ และเมลดาก็เพิ่งจะรู้จากพนักงานที่ทำงานด้วยกันว่าส่วนใหญ่เขาจะเข้ามาที่ร้านประมาณ 3-4 วันหรือแค่่วันหยุดหรือถ้า่ไหนงานที่บริษัทไม่ยุ่งมากเขาก็มาอยู่ยาวเป็อาทิตย์ แต่จะเทียวไปเทียวมาระหว่างร้านกาแฟและสตูดิโอริมทะเลที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลมากนัก
วันนี้เธอก็เลิกงานตามเวลาปกติและแวะทานข้าวกับเพื่อนพนักงานที่ร้านก่อนจะเเยกย้ายกันกลับที่พัก เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นสักพักระหว่างที่เธอกำลังเดินกลับอพาร์ทเม้นท์ เธอมองเบอร์แปลกๆที่โทรเข้ามาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย
“ ฮัลโหล ”
“ ผมเองนะ”
“ คุณธีร์ มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธออึ้งไปเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็เบอร์โทรของธีรวัฒน์
“ วันหยุดของคุณวันไหน? ”
“ วันพุธนี้ค่ะ ”
“ เข้ามาหาผมที่สตูดิโอ่บ่าย 2 นะ ”
“ ได้ค่ะ คุณธีร์กลับมาจากกรุงเทพแล้วหรือคะ”
“ ยัง ผมกลับพรุ่งนี้ อาจจะเข้าไปที่ร้าน่บ่ายๆ คุณมาถึงที่สตูดิโอเเล้วเข้าไปรอข้างในก่อนได้เลย ผมบอกแม่บ้านไว้แล้ว โอเคนะ”
เขาวางสายไปก่อนที่เธอจะพูดตอบเขา จริงๆเธอก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงเลือกที่จะจ้างเธอมาเป็แบบวาดรูป คิดว่าพรุ่งนี้เธอจะลองถามเขาดู
เวลาตอนนี้เกือบจะบ่ายสองแล้ว เธอเดินมาถึงด้านหน้าสตูดิโอของเขา ด้านนอกเป็อาคารชั้นเดียวทรงโมเดิร์นเหมือนกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวขนาดใหญ่ เมลดามองเห็นผู้หญิงวัยกลางคนนั่งรอที่ด้านหน้าประตู เธอยกมือไหว้และยิ้มทักทาย ก่อนที่แม่บ้านของเขาจะไขกุญแจและเปิดประตูให้เธอเข้าไป ด้านในเป็ห้องสีขาวที่โล่งๆขนาดใหญ่ ้าเป็เพดานกระจกทรงกลมอยู่ตรงกลางที่มองขึ้นไปเห็นท้องฟ้า โต๊ะทำงานไม้ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ผนังห้องมุมหนึ่งเป็หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มีผ้าม่านสีขาวปิดไว้ และยังมีเฟรมวาดรูปหลายๆอันที่วางกระจายตามมุมห้อง ฝีมือวาดรูปและลงสีของเขาอย่างกับพวกศิลปินมืออาชีพ
เธอเดินดูรูปภาพสีน้ำและสีน้ำมันหลายๆภาพที่วางไว้ มีรูปภาพพวกวิวทิวทัศน์ทะเล 2-3 ภาพ แต่ส่วนใหญ่จะเป็รูปผู้หญิงกึ่งนู้ดกึ่งเปลือยในอริยาบถแตกต่างกันไป เธอยืนมองดูรูปภาพพวกนั้นอยู่ครู่นึงด้วยความรู้สึกหวั่นใจแบบแปลกๆ ก่อนจะใกับเสียงประตูห้องที่เปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปร่งของธีร์วัฒน์ที่เดินเข้ามาในห้อง เขาเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานก่อนจะยกเก้าอี้ที่มุมห้องมาวางไว้ตรงกลางห้อง และเดินเข้ามาหยุดยืนใกล้ๆเธอ
“ เอ่อ.. คุณธีร์คงจะไม่ได้ให้ดามาเป็แบบวาดรูปแบบรูปวาดพวกนี้ใช่ไหมคะ ” เธอถามเขาเบาๆ ไม่กล้าเงยหน้าขี้นมองสบสายตาเขา
ธีร์วัฒน์ก้มลงมองดูใบหน้าแดงระเรื่อของเธอ
“ ใช่ งานวาดแนวๆแบบนี้แหละ ”
เธอเงยหน้าจ้องเขาตาเบิกโพลงด้วยความใกับคำตอบของเขา ตอนนี้นอกจากความเขินกระดากอายแล้วความรู้สึกที่แว้บเข้ามาในหัวคือ เธอไม่อยากทำงานนี้แล้วถึงเธอจะรับปากเขาไปแล้วก็เถอะ
“ ดาคงเป็แบบให้คุณวาดไม่ได้ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ ” เมลดาเงยหน้าขึ้นสบสายตากับเขา ถ้าเป็แบบอย่างในภาพวาดพวกนี้ เธอจะต้องมานั่งแก้ผ้าโป๊เปลือยต่อหน้าเขาเหรอไง แค่คิดเธอก็ไม่อยากจะทำแล้ว
ธีร์วัฒน์ จ้องหน้าเธอนิ่ง เขาถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้หนังสีน้ำตาลตรงโต๊ะทำงาน
“ นั่งก่อนสิ คุณตกลงรับปากผมแล้วนะว่าจะเป็แบบให้ผมวาดรูป ” เขาจ้องหน้าเธอเขม็ง เมื่อเห็นเธอยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ก่อนจะชี้ไปที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเขา เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินมานั่งลงที่เก้าอี้
“ ก็ฉันคิดว่าเป็แบบวาดรูปแบบปกตินี่คะ แต่นี่มันออกจะทั้งโป๊เปลือย ถ้าเป็แนวรูปวาดแบบนี้ ฉันคงทำไม่ได้หรอก คุณธีร์หาคนอื่นมาเป็แบบเถอะค่ะ ” นอกจากหน้าแดงก่ำแล้วตอนนี้เธอยังรู้สึกไม่ค่อยพอใจท่าทางกับคำพูดที่ดูแล้วเหมือนจะพยายามบังคับของเขา
“ ก็คุณไม่ถามเอง ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ผมก็ให้โอกาสคุณถามแล้ว มองเป็งานศิลปะสิคุณ อีกอย่างผมไม่ได้จะให้คุณถอดหมดซะหน่อย ข้างในก็ใส่เสื้อเกาะอกกับกางเกงขาสั้นไว้ คอนเซ็ปคราวนี้ผมอยากวาดแนวอีโรติกที่ให้อารมณ์นุ่มนวลๆ ไม่ใช่เหมือนในรูปวาดที่คุณเห็นหรอก แล้วอีก 2 เดือนข้างหน้า ผมจะเอางานวาดไปจัดแสดงนิทรรศการภาพวาดที่ Art Galleryที่กรุงเทพร่วมกับเพื่อนศิลปินคนอื่นๆ ”
“ หาคนอื่นเถอะะค่ะ ฉันทำไม่ได้หรอก ”
“ ผมจะจ่ายค่าจ้างให้คุณเพิ่ม โอเคไหม? ”
“ ถึงคุณจะเพิ่มค่าจ้างให้ ฉันก็คงทำไม่ได้หรอกค่ะ ” เธอพูดเสียงเเข็งตอบเขา รู้สึกไม่พอใจเขาขึ้นเรื่อยๆเมื่อพูดอะไรเขาก็ยังไม่ยอมฟังแถมยังจะดื้อดึงจะให้เธอเป็แบบให้ได้
“ พอดีคุณตรงกับคอนเซ็ปงานคราวนี้ของผม ลองทำดูก่อนได้ไหมแล้วค่อยเปลี่ยนใจก็ได้ มันไม่ได้เหมือนงานวาดที่คุณคิดหรอกนะ ” น้ำเสียงพูดเขาอ่อนลงเล็กน้อย เมื่อมองดูแววตาและน้ำเสียงของเธอที่ดูท่าแล้วคงจะไม่ยอมเป็แบบให้เขาแน่ๆ ‘..ยัยนี่ใจเเข็งชะมัด..’ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งขณะมองใบหน้าที่แดงระเรื่อของเธอ เขาก็รู้สึกว่าเธอไม่ค่อยพอใจนักแต่ก็พยายามซ่อนอารมณ์และไม่แสดงอาการออกมาทางสีหน้า ก่อนที่จะคิดอะไรออก
“ ถือว่าตอบแทนที่ผมช่วยรับคุณเข้าทำงานจะได้ไหม?”
เมลดาไม่คิดว่าธีร์วัฒน์จะเอาเื่ที่รับเธอเข้าทำงานมาใช้เป็ข้ออ้างเพื่อบังคับให้เธอรับเป็แบบวาดรูปให้เขา เธอนิ่งเงียบไปสักพักใหญ่ๆ สีหน้าเธอดูลังเลแต่ก็ยังดูไม่มีทีท่าว่าตอบรับหรือปฎิเสธเขา
“ ว่าไง.. ผมช่วยคุณแล้วตอนนี้ผมอยากให้คุณช่วยผมกลับบ้าง ”
เขาอมยิ้มเล็กน้อยมองเธอด้วยสายตาเ้าเล่ห์เมื่อรู้สึกว่าตอนนี้เขาถือแต้มต่อเธอ และดูแววตาท่าท่างที่ดูลังเลของเธอแล้ว เธอจะต้องไม่ปฎิเสธเขาแน่น่อน
เมลดาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพราะจนใจจะสรรหาคำพูดอะไรมาพูดปฎิเสธเขา ถ้าเขายกข้ออ้างข้อนี้ขึ้นมาพูดกับเธอ ก่อนจะจำใจพูดตอบเขา
“ ก็ได้ค่ะ แต่ต้องไม่ใช่ขนาดแบบงานวาดพวกนั้น ”
" โอเคเป็อันว่าคุณตกลงแล้วนะ งั้นก็เริ่มงานกันเลยนะ " เขายิ้มออกมา แววตาที่มองเธอเป็ประกายแวววาวด้วยความเ้าเล่ห์
794
