ที่พักของแม่เป็อพาร์ตเม้นต์โทรมๆ ใช่ แดเนี่ยลมั่นใจว่าเขาใช้คำจำกัดความที่พักของแม่ได้ไม่ผิด ข้าวของเครื่องในบ้านเก่าเกือบหมดสภาพ แล้วยังถูกวางระเกะระกะไปทั่วอย่างไร้ระเบียบ มีกลิ่นอับจากความไม่สะอาดไม่พอ ยังคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้ากลิ่นบุหรี่อีก นี่ถ้าเป็ตอนกลางวัน เขาคงเดินออกไปแล้ว
“แม่อยู่เข้าไปได้ยังไง ในสภาพแบบนี้”
คำถามของเขาทำให้สิ่งที่แดเนี่ยลเห็นกองอยู่บนโซฟาและนึกว่าเป็ผ้าห่มหรืออะไรสักอย่างพุดลุกขึ้นมา ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่านั้นคือคน คนที่มีรูปร่างสูงใหญ่ล่ำสันทีเดียว
“มันก็ดีกว่านอนอยู่ข้างถนนนั้นแหละ แกอย่ามาดัดจริตดูถูกความเป็อยู่ของคนอื่นหน่อยเลยว่ะ แค่มีที่ซุกหัวนอนอยู่นี่ก็บุญเท่าไหร่แล้ว”
เสียงเกรี้ยวกราดดังมาจากผู้ชายคนนั้น
“ผมพูดอะไรผิดเหรอ”
แดเนี่ยลถาม เขาไม่ค่อยพอใจท่าทางสะถุนของผู้ชายคนนี้นัก แต่ก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาออกมาให้เห็นจนชัดเจน
“หึย...”
ผู้ชายคนนั้นแสดงท่าทีโกรธฮึดฮัด ทำท่าเหมือนจะเข้ามาทำร้ายเขา แต่แม่รีบห้ามไว้
“ไม่เอาน่าโชค แค่เื่เล็กน้อยเท่านั้น”
แล้วแม่ก็ดึงแขนแดเนี่ยลพาขึ้นไปชั้นบน
“ผู้ชายคนนั้นเป็สามีของแม่เหรอ”
ชายหนุ่มถามระหว่างทางที่เดินขึ้นบันได
“ใช่”
“แม่ไม่มีปัญญาหาผู้ชายที่ดูดีกว่านี้แล้วเหรอ”
ดารณีถึงกับส่ายหัว พูดอะไรไม่ออก นึกถึงเวรกรรมขึ้นมาทันที เธอเป็ผู้หญิงที่สวยมาก ได้แต่งงานกับผู้ชายที่ทั้งหล่อทั้งรวย ได้ใช้ชีวิตราวกับเ้าหญิงอยู่ในคฤหาสน์หรูหรา แต่กลับหน้ามืดตามัว ทำตัวเหลวแหลกจนชีวิตตกต่ำลงเรื่อยๆจนตอนนี้ต้องใช้ชีวิตราวกับหมาจนตรอกก็ไม่ปาน จนไม่สามารถที่จะหาผู้ชายดีๆเข้ามาในชีวิตได้ แล้วอย่างนี้ไม่ให้เรียกว่าเวรกรรมได้อย่างไรและสาเหตุที่เธอไปรับตัวแดเนี่ยลให้มาพักด้วยในครั้งนี้ ก็เพื่อจะขอให้เขาช่วยเหลือเื่เงินกับเธอนั้นเอง เธอรู้ว่าเขาสามารถช่วยได้ เพราะพ่อของเขาได้ทิ้งทรัพย์สมบัติไว้ให้จำนวนมหาศาล
“พักผ่อนซะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที”
บอกอย่างนั้นแล้ว ดารณีก็เดินกลับลงไปข้างล่าง แดเนี่ยลเดินเข้าไปนั่งลงบนที่นอนเก่าๆนั้นอย่างไม่มีทางเลือก ทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นอับกลิ่นสาบอันบ่งบอกว่าไม่ได้มีการทำความสะอาดมาช้านานแล้ว ชายหนุ่มนึกไม่ถึงเลยว่าแม่จะมีคุณภาพชีวิตที่แย่มากขนาดนี้
“ฉันไม่เข้าใจเลยว่าเธอจะไปเอาไอ้เด็กบ้านั้นมาอยู่ด้วยทำไม แค่นี้เราสองคนก็แทบจะอดตายอยู่แล้ว อีกอย่างถ้ามันรู้เื่งานที่เราทำแล้วไม่เก็บเป็ความลับอีกต่อไปพวกเรามิต้องพากันย้ายเข้าไปอยู่ในคุกเรอะ”
เสียงผู้ชายของแม่ดังลั่นขึ้นมาให้ได้ยินถึงนี่ และเพราะเื่ที่เขาพูดถึงดูจะไม่เข้าท่านัก แดเนี่ยลจึงแอบตั้งใจฟัง
“เขาเป็ลูกชายของฉัน ยังไงเขาก็ไม่ทำร้ายฉันหรอก”
เสียงของดารณีโต้แย้งออกไป
“เธอเชื่อได้อย่างไร ท่าทางของมันไม่ได้บอกเลยนะว่ามันเห็นเธอเป็แม่”
“พอเถอะโชค เธอควรรู้ว่าที่ฉันเอาแดเนี่ยลมาอยู่ด้วย เพราะหวังไว้ว่าจะให้เขาช่วยเหลือเรา เขาเป็มหาเศรษฐี พ่อของเขาทิ้งสมบัติไว้ให้มากมายก่อนตาย และเขาจะต้องช่วยเหลือฉันเพราะฉันเป็แม่ของเขา เธอเองก็ควรทำดีกับเขาด้วย เพื่อผลประโยชน์ของเรา”
เสียงที่แม่ตะเบ็งเถียงกับผู้ชายคนนั้น ทำให้แดเนี่ยลถึงกับกัดฟันเพื่อข่มความรู้สึกบางอย่างให้จ่มลงสู่ก้นบึ้งของหัวใจให้ลึกลงไปยิ่งกว่าเดิม ความรู้สึกเ็ปจากการที่ได้รับรู้ว่าแม่ไม่เคย้าเขาจริงๆทำร้ายเขาได้อีกครั้ง แต่ถึงกระนั้นเขาก็พับความคิดที่ว่าจะย้ายออกไปจากที่นี่ในวันพรุ่งนี้เอาไว้ก่อนด้วย เพราะเขาอยากจะรู้ว่าแม่กับผู้ชายที่ชื่อโชคอะไรนั้นทำอาชีพอะไร ทำไมเขาถึงกลัวว่าจะต้องติดคุก
13K
