ตอนที่ 4
อาณาจักรพยัคฆ์คำรามเป็อาณาจักรที่อยู่ตรงกลางของทวีปไร้ทางออกสู่ทะเลในด้านของอำนาจอยู่ในระดับกลางค่อนไปทางสูงมีกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดคือ กองกำลังพยัคฆ์คำรามผู้นำของอาณาจักรคือสภาาุโ
“””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””
ทางด้านของ [นักเรียนสาว อะฮ่าๆๆ]
“ช่วยด้วยยยยย”
“ อ้ากกกกกกกใครก็ได้เอาแมลงพวกนี้ออกไปที”
นักเรียนสาวนั่งบนแมงมุมตัวใหญ่ั์พร้อมฮัมเพลงเบาๆ
อะฮ่าๆๆดูๆไปแล้วก็น่าสนุกดีเหมือนกันน้า
การดิ้นรนก่อนตายของพวกคนคุ้มกันคาราวานเนี่ย
สังหารพวกกองคาราวานพ่อค้านี่มีแต่ได้กับได้ชัดๆไหนจะได้ทั้งพลังและสมบัติอีก
นี่มันเหมือนเล่นเกมล่าสมบัติเลยนี่น่า!
“ย้ากกกกกกกกกกกตายซะไอ้ปีศาจ!!”
ผู้คุ้มกันที่ดูแข็งแกร่งคนหนึ่งพุ่งเข้าใส่นักเรียนสาวจากทางด้านข้าง
โดนโจมตีทีเผลอแบบนี้ไม่มีทางป้องกันได้แน่
นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ผู้คุ้มกันคนนี้คิด
ฉึก!
แค่ก
“หัวหน้าาาาาาาาาาาา”
ผู้คุ้มกันทุกคนมองไปทางหัวหน้าผู้คุ้มกันที่ถูกแทงทะลุหน้าท้องอยู่กลางอากาศ
สะ......สิ่งนี้คือ...
หัวหน้าผู้คุ้มกันใช้แรงเฮือกสุดท้ายก้มลงมามองสิ่งที่แทงทะลุร่างของตนเอง
ขะ...แขนตั๊กแตน??
มาจากไหน....กัน
ตุ้บ
ตั๊กแตนั์สะบัดแขนเพื่อโยนศพออกไป
[สกิลราชินีแมลง]
[อัญเชิญตั๊กแตนปีศาจ]
“อะฮ่าๆๆมุกโจมตีทีเผลอแบบนั้นคนที่จะโดนคงมีแต่ผู้กล้าหน้าโง่ในการ์ตูนเท่านั้นแหละ”
นักเรียนสาวเหลือบมองไปยังร่างหัวหน้าผู้คุ้มกันก่อนจะไม่สนใจอีก
“หัวหน้าตายแล้ว?!”
“บ้าน่าหัวหน้าคือนักผจญภัยระดับทองเชียวนะ”
“ไอ้เวรเอ้ยนี่ยังไม่ได้ไกลจากเขตตัวเมืองเลยไม่ใช่หรอว่ะแล้วทำไมถึงมีมอนสเตอร์ที่จัดการนักผจญภัยระดับทองได้ภายในครั้งเดียวแบบนี้กัน”
นักผจญภัยระดับทอง??
แปลว่าที่นี่มีพวกสมาคมนักผจญภัยด้วยงั้นหรอ??
“นี่ไอ้พวกนักผจญภัย บอกเกี่ยวกับระดับนักผจญภัยมาสิฉันอาจจะไว้ชีวิตก็ได้นะ”
นักผจญภัยที่ได้ยินนักเรียนสาวพูดก็รีบเล่าทุกสิ่งออกมาทันที
อ่าฮะยังงี้นี่เอง
นักผจญภัยมีั้แ่ระดับ ทองแดง เงิน เหล็ก ทอง เพชร ทับทิม มรกต
โดยนักผจญภัยที่มีระดับสูงสุดของเมืองใกล้ๆนี้คือระดับทองโดยมีทั้งหมด 3 คน
อ่ะแปลว่าเมื่อกี้เราพึ่งสังหาร 1 ใน 3 ไปนักผจญภัยที่แข็งแกร่งที่สุดของเมืองไปน่ะสิ
งั้นระดับของเราควรจะเป็เพชรไม่ก็ทับทิมรึเปล่านะ??
ที่สำคัญกว่า.....
ในเมื่อพวกนักผจญภัยระดับทองอ่อนแอขนาดนี้....
งั้นบุกยึดเมืองเลยดีกว่า!!
แบบนั้นจะต้องสนุกมากแน่นอน
“คะ....คือว่าพวกเราบอกไปหมดทุกอย่างแล้วคุณจะปล่อยพวกเราไปใช่ไหมครับ??”
หือ?
นักเรียนสาวหันไปมองพวกนักผจญภัยพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อย
อ้อเราพูดไว้แบบนั้นนี่เนอะ
งั้นก็....
“ฆ่าทิ้งซะ”
“เดี๋ยวคุณบอ....อ้ากกกก”
“ใช่ ฉันบอกว่าอาจจะ ไม่ได้บอกว่าปล่อยเลยซะหน่อย”
นักเรียนสาวฉีกยิ้มกว้างพลางมองพวกนักผจญภัยที่ถูกฉีกออกเป็ชิ้นๆอย่างอารมณ์ดี
เอาล่ะรีบสร้างพวกแมลงขึ้นมาอีกดีกว่า
เพราะขืนปล่อยให้หลุดไปสักคนคงเสียดายแย่