ทะลุมิติไปเป็นสาวชาวนาผู้มั่งคั่งกับซาลาเปาตัวน้อยๆ (จบ)

    แม่จะเสียใจมากแค่ไหนถ้ารู้ว่าพ่อใจร้อนแต่งงานกับคนอื่นทันทีหลังจากที่แม่จากไป!

        "แต่ก็มี..."

        “เช่นนั้นก็คงมีน้อยมาก”หลินกู๋หยู่หยุดชะงักชั่วคราว มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย “อยู่คนเดียวย่อมดีกว่า ได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระปราศจากความวิตกกังวล”

        ลู่จื่อยู่จ้องมองที่หลินกู๋หยู่อย่างว่างเปล่าเขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กระนั้นก็ไม่ได้พูดออกมา

        เขามีความรู้สึกดีต่อหลินกู๋หยู่อยู่บ้างแต่ด้วยสถานะของนาง หากแต่งงานกับเขา นางอยู่ได้ในฐานะอนุเท่านั้นภรรยาของเขาจะต้องได้รับการคัดเลือกจากผู้อาวุโสของตระกูล โดยเป็นบุตรสาวจากครอบครัวที่มั่งคั่งและมีชื่อเสียงเทียบเท่ากัน

        ลู่จื่อยู่เดินตามหลังหลินกู๋หยู่อย่างเงียบๆ

        หลังจากตรวจเยี่ยมผู้ป่วยทุกคนในหมู่บ้านเสร็จแล้วก็เตรียมพร้อมที่จะกลับบ้าน

        เมื่อหลินกู๋หยู่กลับถึงบ้านนางก็เห็นว่าฉือหางได้เตรียมอาหารไว้ให้แล้ว

        หลินกู๋หยู่มองใกล้ๆถึงได้รู้ว่าผักสีดำในจานคือถั่วฝักยาว

        นอกจากนี้ยังมีไข่ผัดกับพริกหยวกหนืดๆไข่ดูเหมือนยังไม่สุกดี นอกจากนี้ไข่แดงยังมีน้ำมันเยิ้มอีกด้วย

        "ข้าต้มบะหมี่แล้ว"ฉือหางตักบะหมี่ลงในชามสามชามอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะนำไปวางบนโต๊ะ

        หลินกู๋หยู่ฉือหางและลู่จื่อยู่นั่งเรียงกันตามลำดับ ฉือหางแบ่งตะเกียบให้คนสองคนอย่างสบายๆ

        เมื่อเห็นอาหารเหล่านี้ หลินกู๋หยู่ถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อยอาหารตรงหน้าสีสันค่อนข้างน่ากลัว เมื่อยกตะเกียบขึ้นนางไม่รู้ว่าจะเริ่มคีบจากตรงไหนก่อนดี

        ลู่จื่อยู่มองไปที่อาหารบนโต๊ะ จากนั้นลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอกโดยไม่แม้แต่จะหยิบตะเกียบ

        ฉือหางเฝ้าดูลู่จื่อยู่ออกไปด้วยความงุนงงเขามองไปที่หลินกู๋หยู่ที่อยู่ข้างๆ เขาอย่างสงสัย "เขาไม่หิวหรือ?"

        “เขาอาจจะนำอาหารมาเองพวกเรากินกันเถอะ” หลินกู๋หยู่กล่าวขณะคีบบะหมี่ขึ้นมาแล้วเริ่มทาน

        บะหมี่ต้มสุกแต่ว่าเป็นการต้มที่สุกจนเกินไปเล็กน้อย ทั้งชามดูเหมือนแป้งหนืดเสียมากกว่า

        บะหมี่นั้นได้ใส่เกลือและน้ำส้มสายชูแล้วกินเข้าไปถือว่ารสชาติปกติ ไม่มีความรู้สึกอื่น

        ทว่าหลังจากทานถั่วฝักยาวเข้าไปหนึ่งคำคิ้วของเด็กสาวก็อดไม่ได้ที่จะขมวดเป็นปม จากนั้นก็คลี่ออกด้วยความทรมาน

        ดูเหมือนว่านี่จะเป็นอาหารของผู้เริ่มทำอาหารสินะคงจะดีกว่านี้หากไม่ปรุงอะไรเลย ต้มถั่วฝักยาวใส่แค่เกลือลงไปรสชาติยังดีกว่านี้มาก

        ในส่วนของไข่นั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง นางไม่สามารถคีบมันขึ้นมาได้เมื่อเห็นไข่เหนียวหนืดเช่นนั้นก็ทอดถอนหายใจในใจอย่างจนปัญญา

        ฉือหางนั่งอยู่ข้างๆ ทานบะหมี่เงียบๆ เขาคีบผักดองมาทานคำเป็นครั้งคราว

        ลู่จื่อยู่พลันนำคนสองสามคนเข้ามาคนเหล่านั้นเดินเข้ามาพร้อมจานอาหาร อาหารในจานนอกจากจะมีสีที่ชวนน่ารับประทานแล้วยังส่งกลิ่นหอมกำจายอีกด้วย พวกเขาวางจานอาหารเหล่านั้นลงบนโต๊ะทีละคน"นี่คืออาหารที่คนงานเตรียมไว้ให้ ทานกันเถอะ”

        เมื่อพูดจบลู่จื่อยู่ก็นั่งลงอย่างสบายๆ หยิบชามข้าวขึ้นมา หยิบตะเกียบอย่างสง่างามแล้วเริ่มทานอาหาร

        ฉือหางมองไปที่อาหารที่ลู่จื่อยู่นำมาจากนั้นมองอาหารสองจานที่ตนเองทำ

        ในแง่ของรูปลักษณ์ภายนอกอาหารที่เขาทำนั้นแย่กว่ามาก

        และเมื่อดมกลิ่นก็ดูเหมือนกลิ่นอาหารที่เขาทำนั้นแย่กว่าเช่นกัน

        "ไม่จำเป็นแล้ว"หลินกู๋หยู่เห็นว่าการแสดงออกทางสีหน้าของฉือหางไม่ดีนัก นางจึงคีบถั่วฝักยาวขึ้นมากินต่อไปตามปกติแสร้งทำเป็นว่าอร่อย "ข้าคิดว่ารสชาติไม่เลวเลย"

        การแสดงออกทางสีหน้าของลู่จื่อยู่เปลี่ยนไปเขาคีบถั่วฝักยาวที่ฉือหางผัดด้วยตัวเองมาชิม จากนั้นหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา คายถั่วฝักยาวผัดลงบนผ้าเช็ดหน้าจากนั้นเขาก็ทานอาหารต่อไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        หลินกู๋หยู่มองดูฉือหางที่ทานแต่ผักดองและไม่กินกับข้าวอื่นๆจึงคีบไข่เหนียวหนืดใส่ชามของเขา

        ไข่แม้ไม่สุกแต่ก็ยังสามารถทานได้ พริกหยวกดิบก็สามารถทานได้เช่นกัน

        เที่ยงวันของวันต่อมา หลินกู๋หยู่กลับมาก่อนเวลาเพื่อทำอาหารด้วยตัวเอง

        นางไม่กล้าที่จะบอกฉือหางว่าอาหารที่เขาปรุงนั้นรสชาติไม่อร่อยดังนั้นนางจึงได้แต่ทำงานให้เร็วขึ้น เพื่อที่จะได้กลับมาเตรียมอาหาร

        เวลาสิบวันผ่านไปในพริบตา

        ภายใต้การรักษาของหลินกู๋หยู่ผู้ป่วยส่วนใหญ่ในหมู่บ้านเกือบจะหายดีแล้ว มีคนชราสองคนที่ต่อสู้กับโรคไม่ไหว เสียชีวิตไปแล้ว

        เช่นเดียวกับผ้าห่มที่ผู้ที่เป็นโรคฝีดาษเคยใช้สิ่งของเครื่องใช้ของผู้คนที่เสียชีวิตจะถูกเผาทั้งหมด ภายใต้การกำชับของหลินกู๋หยู่

        เดิมทียังมีหลายคนที่ไม่ต้องการเผามันเนื่องจากพวกเขาต้องเสียเงินเป็นจำนวนมากในการซื้อผ้าฝ้ายมาทำผ้านวมเหล่านี้

        อย่างไรก็ตาม พวกเขาหวาดกลัวความตายมากกว่าพวกเขาส่วนใหญ่รอดจากไข้ทรพิษในครั้งนี้ก็เนื่องจากได้รับการช่วยเหลือจากหลินกู๋หยู่

        ใครจะอยากนอนป่วยบนเตียงแล้วรอให้คนอื่นมาปรนนิบัติ?

        สุดท้ายแล้วทั้งหมู่บ้านก็เต็มไปด้วยไอร้อนของเปลวไฟแสงไฟจากการเผาข้าวของเครื่องใช้ สว่างขึ้นสู่ท้องฟ้า

        หลังจากเผาข้าวของเครื่องใช้เหล่านั้นทั้งหมดก็เป็นเวลากลางคืนแล้วหลินกู๋หยู่ก็ตามฉือหางกลับบ้าน

        "พวกเราต้มน้ำเล็กน้อยอีกสักพักอาบน้ำแล้วเข้านอนกันเถอะ" หลินกู๋หยู่กล่าวก้มลงไปหยิบฟืนจากด้านข้าง "เจ้าไปเอาน้ำมา"

        "อืม"

        ฉือหางลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอกหยิบน้ำหนึ่งถังเข้ามา เขายกมาโดยไม่รู้สึกลำบากใดๆ

        ร่างกายของเขาดูเหมือนจะดีขึ้นเรื่อยๆไม่รู้สึกอึดอัดทรมานอีกต่อไป

        ฉือหางยกถังขึ้นมาเทน้ำลงในหม้อ

        ในขณะที่หลินกู๋หยู่กำลังเติมฟืนลงในเตาจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

        ดึกมากแล้ว จะมีใครมาอีก?

        "ข้าจะไปดูให้"ฉือหางพูดแล้วก็เดินออกไปด้านนอก

        "ท่านแม่!"

        หลินกู๋หยู่เพิ่งเสร็จจากการเติมฟืนเมื่อนางกำลังจะลุกขึ้นยืน จู่ๆ ก็มีก้อนนุ่มๆ บางอย่างพุ่งเข้ามาใส่ร่างของนาง

        “ท่านแม่” โต้ซาเงยหน้าขึ้นมองหลินกู๋หยู่ด้วยดวงตาทั้งสองข้างที่เปียกปอนคล้ายลูกสุนัขมองหลินกู๋หยู่จากปลายเท้าจรดศีรษะอย่างอ่อนโยน “ท่านแม่ ข้าอยากนอนกับท่านแม่!”

        ทันใดนั้น หลินกู๋หยู่ก็นึกได้ว่าเป็นเวลานานแล้วที่นางไม่ได้เห็นเจ้าก้อนซาลาเปา

        ฉือหางเอนตัวพิงกรอบประตูมองหลินกู๋หยู่ด้วยสายตาเศร้าสร้อย เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า"พวกเจ้าสองคนนอนบนเตียง ส่วนข้าจะนอนบนพื้น"

        เตียงในห้องมีขนาดไม่ใหญ่มาก ปกติแค่พวกเขาสองคนนอนบนเตียงก็เกือบจะโดนตัวกันแล้ว

        เมื่อเพิ่มเจ้าซาลาเปาก้อนเล็กๆอีกหนึ่งคน จึงกลายเป็นเรื่องยากที่จะนอนได้สามคนโดยไม่แนบชิดกัน

        "อา? จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร ... "

        ฉือหางเดินช้าๆ เข้าไปอุ้มโต้ซาขึ้นเอื้อมมือไปแตะที่ปลายจมูกของเด็กน้อย "ดูเหมือนว่าพวกเรานอนบนเตียงด้วยกันสามคนไม่ได้"

        “นอนเบียดๆ กันหน่อยก็น่าจะยังพอนอนได้อยู่”หลินกู๋หยู่พูดตะกุกตะกักเล็กน้อย

        "ข้าต้องการท่านแม่ข้าต้องการท่านแม่!" โต้ซาเห็นหลินกู๋หยู่ลุกขึ้นเขากางมือทั้งสองข้างออกจากกันและชี้ตรงไปที่หลินกู๋หยู่ด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

        รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าหลินกู๋หยู่เอื้อมมือคว้าโต้ซาจากแขนของฉือหาง

        ฉือหางยิ้ม "ตอนนี้อากาศยังร้อนมากข้านอนบนพื้นได้ ไม่เป็นไร อีกอย่างอาการป่วยของข้าก็ใกล้จะหายเป็นปกติแล้วด้วย"

        ชายหนุ่มร่างสูงยืนอยู่ตรงหน้านางใบหน้าฉาบด้วยรอยยิ้มประจบ สีหน้าอ่อนโยนว่านอนสอนง่ายทำให้คนเห็นแล้วรู้สึกสบายใจอย่างมาก

        นางและฉือหางนอนบนเตียงเดียวกันเป็นเวลานานแล้วแต่กระนั้นเขาก็ไม่เคยทำอะไรที่เกินเลยกับนาง "นอนบนเตียงด้วยกันดีกว่า"

        หลินกู๋หยู่สั่งกำชับให้ฉือหางไปหาอ่างไม้ขนาดใหญ่เทน้ำที่ต้มแล้วลงอ่างไม้เล็กน้อยและอาบน้ำให้โต้ซาก่อน

        หลังจากอาบน้ำแล้วโต้ซาก็ง่วงนอนมาก เด็กน้อยขยี้ตาอย่างแรงพลันถูกหลินกู๋หยู่อุ้มขึ้นไปที่เตียง ไม่ทันไรก็ผล็อยหลับไปทันที

        เมื่อรอให้โต้ซาหลับไป หลินกู๋หยู่ไปอาบน้ำเป็นคนที่สองระหว่างห้องแยกออกจากกันด้วยการปิดผ้าหนึ่งผืนถอดเสื้อผ้าและอาบน้ำเสร็จอย่างรวดเร็ว จากนั้นเปลี่ยนเป็นชุดนอนและกลับห้องไปนอน

        สำหรับฉือหางแล้ว เขาอาบน้ำเร็วกว่ามากเขาอาบด้วยน้ำเย็นก็ได้แล้ว เขายืนอยู่ในลานบ้านเทน้ำเย็นในถังน้ำลงบนร่างกายของเขาโดยตรงหลังจากถูไถร่างกายอย่างง่ายสองสามครั้งก็ล้างออกแล้วก็กลับเข้าไปในบ้าน

        เมื่อเขาเข้าไปในห้องเขาก็เห็นหลินกู๋หยู่สวมเสื้อสายเดี่ยวสีขาวนั่งอยู่บนเตียงในมือถือหนังสือที่นำมาจากน้องชายสี่ นางกำลังอ่านหนังสือ

        “อาบน้ำเสร็จแล้วหรือ?” หลินกู๋หยู่เงยหน้าขึ้นมองฉือหางปราดหนึ่งจากนั้นวางหนังสือในมือไว้ที่อีกฝั่งของเตียง “ข้ามีอะไรบางอย่างจะพูดกับเจ้า”

        เขาเดินไปนั่งลงที่ข้างเตียงอย่างเป็นธรรมชาติโดยหันหลังให้หลินกู๋หยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ้างว้าง น้ำเสียงของเขาคลุมเครือไม่ชัดเจน"เรื่องอะไรหรือ?"

        “ตอนนี้เจ้าหายเป็นปกติแล้ว”หลินกู๋หยู่มองที่แผ่นหลังของฉือหาง นางไม่มั่นใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ นางจึงเอ่ยลองเชิง“ข้าอยากจะไปจากที่นี่แล้ว”

        ผ่านไปครู่ใหญ่ ยังไร้เสียงตอบกลับจากฉือหาง

        และในขณะที่คิดว่าฉือหางจะไม่พูดแล้วจู่ๆ ก็เห็นอีกฝ่ายหันกลับมา เขามองนางอย่างเงียบๆ ด้วยแววตาที่เศร้าสร้อย"แล้ว... หลังจากที่เจ้าไปจากที่นี่แล้ว เจ้าจะไปที่ไหนหรือ?"

        “ข้ายังไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย”หลินกู๋หยู่ยังไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากนัก นางพูดอย่างลังเลว่า“ข้าจะเช่าบ้านและอาศัยอยู่ในเมือง จะได้รักษาคนป่วยด้วย จะได้หาเงินเลี้ยงตัวเองได้”

        สำหรับทักษะทางการแพทย์ของหลินกู๋หยู่นั้นฉือหางรู้ชัดเจนแล้วนางสามารถพาคนที่ไปเยือนอยู่หน้าประตูนรกกลับมาได้นั่นชี้ให้เห็นว่าความสามารถของนางนั้นไม่ธรรมดา

        "เจ้ายังไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วนอย่าออกไปในเวลานี้เลย รอให้เจ้าคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วนเสียก่อนแล้ว ... " ฉือหางพูดติดอ่าง แต่กระนั้นเขาก็ไม่พูดถ้อยคำที่ว่า 'ข้าจะยื่นหนังสือหย่าให้เจ้า' ออกมาแต่อย่างใด "เมื่อถึงเวลานั้นค่อยหารืออีกครั้งเถอะ"

        หลินกู๋หยู่ถูกเขาทำให้สับสนอย่างสมบูรณ์นางขมวดคิ้วเล็กน้อย "นั่นเป็นเรื่องของข้า ข้าจัดการเองได้"

        ศีรษะของฉือหางก้มต่ำมือทั้งสองของเขาจับเสื้อผ้าบนเข่าอย่างกระสับกระส่าย เขาเอ่ยอย่างจริงจังว่า"เจ้าอยู่กับข้าไม่ได้หรือ?"

        "นี่มัน"เมื่อสองสามวันก่อนถ้อยคำที่หลินกู๋หยู่ได้พูดคุยกับลู่จื่อยู่ถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงที่ภายนอกดูเหมือนจะดีแต่ภายในนั้นไม่ใช่ เวลานี้คิดไม่ถึงว่านางจะไม่สามารถพูดถ้อยคำเหล่านั้นออกมาได้"ข้าชอบที่จะอยู่คนเดียวมากกว่า"

        ฉือหางยื่นมือไปจับมือของหลินกู๋หยู่ ดวงตาสีเข้มจ้องมองนาง"ข้าจะไม่คัดค้านในสิ่งที่เจ้าอยากทำ ข้าแค่คิดว่า..."

        แสงสะท้อนของเปลวไฟริบหรี่ บรรยากาศในยามนี้สลัวเบาบางเช่นเดียวกับหัวใจที่กระวนกระวายของฉือหาง

        “ข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดีข้าจะรับฟังทุกสิ่งที่เจ้าพูด”                                                                                                                

        เขาจับมือของนางไว้แน่น ดวงตามองไปที่เด็กสาวเต็มไปด้วยความจริงใจ

        ท่าทีและสีหน้าที่อ่อนโยนทำให้หัวใจของหลินกู๋หยู่แทบจะละลายแล้วนางไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นความรู้สึกแบบใด ความรู้สึกอบอุ่นจากฝ่ามือแผ่ซ่านไปยังหัวใจของนางร่างกายของนางก็รู้สึกอบอุ่นเช่นกัน

        ฉือหางใจสั่นขวัญเเขวนเขาลืมไปแล้วว่าการหายใจคืออะไร

        “ข้า”หลินกู๋หยู่จ้องไปที่ฉือหางด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เมื่อสายตาคู่นั้นจับจ้องมาที่นางหัวใจของนางก็เต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะแล้ว เสียงของนางเบามาก“เราตกลงกันก่อนหน้านี้แล้วไม่ใช่หรือ?”

        ราวกับหัวใจจมดิ่งตกลงสู่ก้นบึ้งของเหวสิ่งเดียวที่เขารู้สึกได้คือความขมขื่น เป็นความขมขื่นไร้ที่สิ้นสุด