#วันจันทร์สีชมพู จบแล้ว

#วันจันทร์สีชมพู 13

เช้าวันอาทิตย์คุณหมอขับรถมาส่งที่บ้านจังหวะที่เขาลากกระเป๋าเข้าไปมาส่ง ทั้งเฮียไชน์และซันเดย์ยืนจ้องคุณหมออยู่หน้าประตู เมื่อเดินเข้าไปใกล้ฉันก็เอ่ยแนะนำทุกคนให้รู้จักกัน ซันเดย์จ้องคุณหมอดุ ๆ ส่วนเฮียไชน์ยืนจ้องอย่างพิจารณา

“โอ๊ย อะไรกันมายืนขวางทางเดินเนี่ย มาเข้าบ้าน ๆ ” เธิร์สเดย์เดินมาจากด้านหลังพร้อมกับเอ่ยขัดความหวงน้องของเฮีย ๆ เธิร์สหนุนหลังเฮียทั้งสองให้เข้าบ้านไม่ลืมส่งสัญญาณให้ทั้งฉันและคุณหมอเดินตามเข้าไป

“พี่จะมีชีวิตรอดกลับไปทำงานไหมครับ ทำไมพี่หนูดุแบบนี้”

“อันนี้ขึ้นอยู่กับพี่แล้วค่ะ” ใบหน้าหล่อ ๆ ของคุณหมอพิงค์เริ่มฉายแววกังวลอยู่ไม่น้อย

“อ้าวมาแล้วเหรอลูก” ม๊าเอ่ยทักเมื่อเราเดินมาถึงห้องนั่งเล่น

“คิดถึงม๊าจังเลย” ฉันเดินเข้าไปกอดอ้อนม๊า

“ปากหวานจริง งานยุ่งจนไม่ว่างมาหาม๊าเลยเหรอลูก”

“ยุ่งนิดหน่อยค่ะ ไม่งอนนะเดี๋ยวหนูจะมาอยู่ด้วยนาน ๆ เลย”

“ให้จริงไม่ใช่แอบกลับไปก่อนแล้วกัน แล้วนี่พาใครมาด้วย” ม๊ามองเลยไปยังด้านหลัง ฉันขยับนั่งบนโซฟามือยื่นไปดึงมือหมอพิงค์ให้นั่งลงข้าง ๆ ท่ามกลางเสียงกระแอมไอของเฮียไชน์และซันเดย์

“พี่พิงค์นี่ม๊าหนูเอง ม๊าตะวันค่ะ”

“สวัสดีครับผมชื่อพิงค์ครับม๊า เป็๲แฟนของมันเดย์...”

“ใครแฟนใครนะ!?” เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลังเรา ม๊าตะวันสะดุ้ง๻๷ใ๯ไม่น้อยที่ได้ยินคำถามดุ ๆ ดังจากป๊า

“ใครแฟนใครนะ!?” เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลังเรา ม๊าตะวันสะดุ้ง๻๷ใ๯ไม่น้อยที่ได้ยินคำถามดุๆ ดังจากป๊า พี่ชายทั้งสองนั่งยิ้มอย่างผู้ชนะ ส่วนเธิร์สเดย์เดินหายไปหาหลานทั้งสองที่สวนหลังบ้าน

“พี่พิงค์นี่ป๊าหนูเองค่ะ”

“สวัสดีครับป๊า ผมชื่อพิงค์นะครับเป็๞แฟนของมันเดย์”

“คบกัน๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่?” ป๊าเดินมานั่งข้าง ๆ ม๊าทั้งยังเอ่ยถามคุณหมอเสียงเข้ม ดุแบบนี้เก๊กแน่ ๆ อ่ะปกติป๊าไม่ดุและใจดีมาก ๆ แต่ทำไมพอเจอคุณหมอถึงได้ดุก็ไม่รู้

“สักพักแล้วครับ ผมต้องขอโทษที่เข้ามาทักทายป๊ากับม๊าช้า...”

“ไม่เป็๲ไรลูก แล้ววันนี้ไปไหนต่อไหม อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนนะ” มาเอ่ยชวนอย่างหวาน ม๊าน่ะเป็๲นางฟ้าของพวกเราเลยล่ะใจดีเป็๲ที่หนึ่ง

“โต๊ะเต็มแล้วครับม๊า” เฮียไชน์เอ่ยขัด ม๊าหันไปมองเฮียดุ ๆ พอป๊าจะพูดเสริมเฮียไชน์ก็ถูกสายตาขู่จากม๊าดักไว้

“ไชน์ม๊าไม่เคยสอนให้ทำแบบนี้นะ”

“ขอโทษครับม๊า”

“ทานข้าวก่อนมีอะไรค่อยคุยกัน” ม๊าบอกเสียงเข้ม ป๊าเองพอรู้ตัวว่าโดนม๊าดุก็อ้อนเสียงหวานชวนไปห้องทานข้าว

“ไปทานข้าวกันค่ะ” ฉันจับมือคุณหมอเดินตามป๊าม๊าไปยังห้องทานข้าว เฮียไชน์ไปเรียกซ้อและเด็ก ๆ มาทานข้าว บนโต๊ะอาหารไม่มีอะไรน่าเครียด เราคุยกันเ๹ื่๪๫ทั่วไปและถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของเราสี่พี่น้อง เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยป๊าจึงชวนเราไปนั่งเล่นที่ศาลาริมน้ำ แม่บ้านเสิร์ฟของว่างเสร็จก็กลับไปทำงานเหลือเพียงป๊าม๊าและเฮียไชน์ พี่ซันออกไปรับแฟนส่วนเธิร์สขึ้นไปนอน ส่วนซ้อพาหลาน ๆ เตรียมอาบน้ำนอนกลางวัน

“ว่าไงคะ มีอะไรจะคุยกันทำไมทำหน้าเครียด” ม๊าถามอย่างสงสัย

“หนูได้ข้อความแบบนั้นอีกแล้วค่ะม๊า ส่งมาตลอดเลย เมื่อวานก็มีคนมาเคาะห้อง” ฉันเปิดข้อความไลน์ที่คนนั้นสั่งมาให้ป๊ากับม๊าดู แต่เหมือนจะช้าไปเพราะแอคเคาน์ถูกลบไปแล้ว แต่ยังมีหลักฐานที่คุณหมอบอกให้แคปหน้าจอไว้อยู่

“๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ลูก ทำไมหนูไม่รีบบอกม๊ากับป๊า”

“ได้ข้อความสักพักแล้วค่ะ ๻ั้๫แ๻่เริ่มคุยกับพี่หมอ แต่เมื่อวานเขามาเคาะห้อง”

“หนูเปลี่ยนเบอร์ก่อนแล้วกัน เ๱ื่๵๹นี้เดี๋ยวป๊าให้คนช่วยหาคนทำ”

“แล้วเบอร์ใหม่หนูไม่ต้องให้ใคร” ป๊าแนะนำ

“หนูให้เพื่อนกับเลขาได้ไหมคะ เผื่อได้ติดต่อกัน”

“ได้ลูก แต่นอกจากนั้นไม่ต้องให้นะ”

“ไชน์ที่บริษัทมีคนแปลก ๆ เข้ามาวนเวียนไหมลูก”

“ไม่มีครับ ปกติทุกอย่างไม่มีพนักงานใหม่นะครับ”

“อือ ต้องรอไปก่อน ว่าแต่ สองคนนี้น่ะคบกันนานหรือยังนะ?” ท้ายประโยคป๊าเหมือนจะนึกขึ้นได้ จึงหันกลับมาจ้องฉันและคุณหมออย่างคาดคั้น

“คุยกัน๻ั้๫แ๻่ปลายปีแล้วครับ เพิ่งขอน้องคบเกือบสามเดือน...”

“ก็ยังดีที่เข้ามา แล้วนี่พักอยู่ไหนล่ะ” ป๊าถามต่อ

“พักคอนโดเดียวกับน้องครับ แต่บ้านเกิดอยู่แม่ฮ่องสอน พ่อกับแม่พักอยู่ที่นั่นครับ” ว้าว เพิ่งรู้เลยนะเนี่ยว่าพ่อกับแม่เขาอยู่แม่ฮ่องสอน

“งั้นเหรอ ยังไงก็อย่าเพิ่งรีบกันล่ะ ค่อย ๆ เรียนรู้กันไปก่อน ถ้าลูกสาวป๊าเสียใจนะ น่าดู”

“ป๊า ทำไมยอมง่ายจังไม่สนุกเลยเนี่ย” เฮียไชน์งอแงเมื่อป๊ายอมอ่อนข้อลงมา

“ก็ม๊าจะงอนป๊าน่ะสิ แกล้งเยอะไม่ได้” ป๊าหัวเราะ ม๊าส่ายหน้าขำกับท่าทางของป๊า ถือว่าผ่านด่านละนะ คุณหมอพิงค์น่ะ

อยู่ด้วยกันเกือบบ่ายคุณหมอลาป๊ากับม๊าเพื่อที่เขาจะได้กลับไปทำงาน เมื่อส่งคุณหมอขึ้นรถฉันก็กลับเข้าไปอ้อนม๊าให้ทำขนมให้ทาน วันนี้ตอนเย็นเรามีปาร์ตี้กันด้วยนะ มีแฟนเฮียซันด้วย ส่วนแฟนเธิร์สไม่ได้มาเห็นบอกว่ามีงานด่วนเข้ามาพอดี ทำเอาเธิร์สหงุดหงิดไปไม่น้อย ก็อยากให้แฟนมาด้วยนี่นา ฉันรู้น่า

ระหว่างมื้อปาร์ตี้ในตอนเย็น สนามหญ้าหน้าบ้านมีเสียงหัวเราะอย่างสนุกของหลานตัวแสบอย่างซีและซอล ถัดไปเป็๲ป๊ากับม๊าที่นั่งดูหลาย ๆ วิ่งเล่น อ้อ มีคุณลุงหยางด้วยนะแล้วก็มีเฮียซันเดย์กับพี่ฟาง ฮื่อ คู่นี้น่ารักมากจริง ๆ นะ ตอนที่เฮียซันกลับไปทำงานในวงการบันเทิงบ้างแล้วฉันนี่แหละที่ชอบไปทวิตในแท็กคู่ชิปของทั้งคู่แอบถ่ายรูปน่ารัก ๆ ไว้เยอะเลย ส่วนเธิร์สฉันยังไม่เคยเจอหน้าแฟนน้องชายเลยรู้แค่ว่าทำงานในสนามแข่งที่เป็๲สปอร์เซอร์ให้กับทีมของเธิร์ส

“ทำไมมานั่งอยู่คนเดียวลูก” เสียงม๊าดังขึ้นใกล้ ๆ ท่านทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ มือก็ยื่นจานบาร์บีคิวมาให้

“ขอบคุณค่ะม๊า”

“ว่าไง หนูมีอะไรหรือเปล่า หนูมีเ๹ื่๪๫เครียดแต่ไม่เคยยอมเล่าให้ม๊าฟังเลยนะ...” ฝ่ามืออบอุ่นของม๊ายกลูบที่ผมเบา ๆ ความเหนื่อยความเครียดที่สั่งสมมานานถูกปล่อยผ่านอออกมาในรูปของน้ำตา ม๊าเช็ดน้ำตาให้ทั้งยังมองด้วยสายตาระคนเอ็นดู ฉันขยับเข้าไปกอดซบม๊า ฉันน่ะ เรียนก็เลือกที่จะไปอยู่ไกล ๆ จบมาก็ซื้อคอนโดพัก เพราะฉันไม่อยากกลับมาที่นี่ฉันเกลียดตัวเองเวลาถูกคนอื่นมองว่ามีทุกวันนี้ได้เพราะครอบครัว ฉันอยากจะสร้างความมั่นคงให้ตัวเองโดยที่ไม่พึ่งม๊ากับป๊า แต่มันเป็๞ไปไม่ได้เลย ในเมื่อทุกอย่างที่ฉันทำอยู่เป็๞ของป๊ากับม๊า บางทีฉันก็เกลียดตัวเองที่คิดติดลบแบบนั้น รู้สึกผิดมาก ๆ เพราะป๊าและม๊าทำทุกอย่างเพื่อนพวกเราจริงๆ

“หนูมีเ๱ื่๵๹ไม่สบายใจใช่ไหมคะ?” ม๊าลูบผมเบา ๆ พร้อมกับถามเสียงนุ่มนวล ฉันพยักหน้ายอมรับม๊าหัวเราะอีกครั้งแล้วเงียบเสียงไป

“หนูบอกม๊าได้ไหมลูก อะไรที่ทำให้หนูไม่สบายใจ บอกม๊าได้ไหม...”

“หนูไม่ชอบเวลาคนอื่นบอกว่าหนูมีทุกวันนี้ได้เพราะป๊ากับม๊ารวย หนูอยากทำให้พวกเขาเห็นว่าหนูก็ยืนได้ด้วยตัวเอง ฮึก”

“หนูรู้ไหมม๊าไม่ได้รวยเลยลูก แต่เพราะก่อนจะมีหนูกับพี่ ๆ ม๊าผ่านอะไรมาเยอะมาก ยิ่งพอจะเริ่มต้นสร้างครอบครัวม๊าบอกตัวเองไว้อย่างแรกเลย รู้ไหมม๊าตกลงกับป๊าไว้ยังไง...” ฉันผละออกห่างจากม๊าพรางส่ายหน้าเล็กน้อย ม๊าเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น รอยยิ้มที่ฉันชอบมอง

“ม๊าขอกับป๊าว่าถ้าเรายังไม่พร้อมเราจะยังไม่มีลูก ถึงแม้ว่าตอนนั้นฐานะทางการเงินและการงานของป๊าเราจะมั่นคงแต่ม๊ายังไม่มีอะไรเลย ม๊าจึงบอกไปแบบนั้น ม๊ากลัวว่าวันหนึ่งคนจะมาว่าลูกม๊าว่าไม่มีกิน แต่พอทุกอย่างพร้อมม๊าถึงได้มีพวกหนู หนูรู้ใช่ไหมว่าม๊าหมายถึงอะไร?” เป็๲อีกครั้งที่ฉันส่ายหน้า

“ที่จะบอกม๊าแค่อยากให้หนูภูมิใจที่ทั้งป๊าและม๊าทำทุกอย่างไว้รอพวกหนู เพื่อที่พวกหนูจะได้ไม่ลำบาก คนอื่นเขาจะว่ายังไงก็ช่างเขาไม่ได้มาวางแผนครอบครัวเรานะลูก เขาพูดได้ ทำร้ายความรู้สึกเราได้ แต่เขาไม่มีวันทำลายความรักและความผูกพันเราได้หรอกนะ”

“ป๊ากับม๊าจะทำงานหนักทำไมกันถ้าทำแล้วพวกหนูไม่สบาย”

“ม๊า ฮึก หนูขอโทษที่คิดแบบนั้น”

“ไม่เป็๲ไรเลยลูก แค่หนูมีอะไรไม่สบายใจแชร์กับม๊าได้ ม๊าอยากเป็๲ทั้งม๊าของหนูและเพื่อนของหนู”

“ฮึก หนู หนูรักม๊านะคะ รักมาก ๆ เลย”

“ม๊าก็รักหนูลูก เอาละ ไปหาอะไรมาทานกันดีกว่า หลาน ๆ ถามหาอามันเดย์ใหญ่เลยแต่อาทำหน้าดุหลานไม่กล้ามาเรียก”

“ฮื่อ หลานจะกลัวหนูไหม ไม่เอานะ หลานห้ามกลัวหนูนะคะ”

“ถ้าไม่อยากให้หลานกลัวก็เช็ดน้ำตา และยิ้มเยอะ ๆ ให้สมกับเป็๲วันจันทร์แสนสุขของม๊า”

(ทำอะไรมาครับ ตามบวมเชียว) ปลายสายเอ่ยทักเมื่อโทรศัพท์เชื่อมต่อสัญญาณอินเทอร์เน็ต

“ร้องไห้มาค่ะ”

(หนูเป็๲อะไรไม่สบายเหรอ) น้ำเสียงร้อนรนบวกกับใบหน้ากังวลฉายชัดผ่านหน้าจอโทรศัพท์

“ไม่ใช่ค่ะ คุยกับม๊านิดหน่อยเ๹ื่๪๫ที่เคยเครียด ๆ แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วล่ะ แล้วพี่เลิกงานหรือยัง”

(เลิกแล้วครับ กำลังจะไปทานข้าว พลมันชวน)

(พูดถึงกูเหรอ!! อยากคุยกับแฟนมึงอะ เมื่อวานรู้สึกผิดมากรับสายน้องด้วยประโยคฮาร์ดคอ ฮา ๆ ๆ ๆ) เสียงหมอพลดังแทรกเข้ามา หมอพิงค์หัวเราะน้อย ๆ เขานั่งอยู่ในรถคนหนึ่งโดยมีคุณหมอพลเป็๞คนขับ

“วางก่อนไหม กลับห้องค่อยโทร”

(ไม่เป็๞ไรคอลไว้อย่างนี้นี่แหละ พลมันจะได้พูดเพราะ ๆ // บ้าจริง! มึงจะดัดนิสัยกระผมใช่ไหมขอรับ // พูดหลายสรรพนามเพื่อ)

(หนูอาบน้ำหรือยัง)

“เรียบร้อยแล้วค่ะ วันนี้มีปาร์ตี้ด้วยนะมาทุกคนเลยเสียดายพี่ทำงาน”

(เอาไว้ครั้งหน้าก็ได้ แล้วหนูจะพักที่บ้านยาวเลยใช่ไหม)

“ใช่ค่ะ อยู่ยาว ๆ ”

(ถ้าพี่คิดถึงจะทำยังไงล่ะครับ บางวันขอป๊ามาค้างที่คอนโดด้วยสิ มาค้างห้องพี่อ่ะ)

“อ่า อันนี้พี่มาขอป๊าเองนะ หนูไม่กล้า”

(โห ถ้าพี่ขอ พี่จะมีชีวิตรอดออกมาไหมครับ ป๊าดุมากเฮียเราก็ดุ)

“ฮา ๆ ๆ ป๊าน่ะแกล้งเฉย ๆ ดุจริงนุ่นเลยค่ะ ซันเดย์กับเฮียไชน์ สองคนนั้นบอกว่าถ้าว่างก็นัดทานข้าวกันหน่อยนะคะ ยังไมทันได้คุยเลย เฮียบอกมาแบบนั้น”

(ซ้อมทักทายก่อนนะครับ ดุเกินกลัวเจอแล้วพี่พูดผิด) ปลายสายยิ้มน้อย ๆ

“เวอร์แล้วค่ะ หนูง่วงอ่ะทำไงดี” ฉันปิดปากหาว ตอนนี้สามทุ่มครึ่งแต่รู้สึกง่วงจนแทบทนไม่ไหว

(หนูนอนเลยแต่ไม่ต้องวางพี่คิดถึงอยากเห็นหน้า)

“หนูไม่เกรงใจแล้วนะ ขอนอนก่อนนะคะไม่ไหวเลย”

(ครับ ฝันดีนะคนเก่ง พรุ่งนี้มื้อเที่ยงพี่จะรับไปทานข้าวนะ)

“ค่ะ ฝันดีล่วงหน้านะคะ”

(วางแล้วเหรอ//ไม่ น้องหลับ คงเหนื่อย)

(น้องน่ารักดีนะ กูนึกว่าจะไม่กล้าเข้าหาน้อง // ทีแรกก็ไม่กล้าหรอกแต่ตอนนั้นคิดว่าน้องชายน้องเป็๞คนที่เข้ามาจีบน้องเลยหวงน่ะ ก็เลยอยากลองดูสักครั้ง)

(ก็ดีกว่าที่ไม่ลองทำอะไรเลยนั่นแหละ ได้มีโอกาสดูแลเขาแล้วก็อย่าทำให้เข้าเสียใจ // รู้ มึงน่ะ เมียไม่หอบลูกหนีแล้วเหรอ)

(ว่าไปนั่น ทุกวันนี้ได้ตามกลับบ้านตลอด หาทางหนีกูทุกวัน)

=========

หลังจากที่ทำโน๊ตบุ๊คตกแตกและไปซ่อมนานหลายวัน ตอนนี้ได้กลับคืนมาแล้วนะคะ ใจหายว้าบเลยเพราะกลัวน้องพัง T_T