นายร้ายหรือจะสู้นางร้าย (มี E-Book)

E-Book มาแล้วจ้า

โหลดอีบุ๊กได้ที่เว็บ www.mebmarket.com

นิยายรัก นายร้ายหรือจะสู้นางร้าย นามปากกา หยาดฝัน (Hyadfan)

 โปร.159.- 7 วัน (สปอยล์ NC25+ อยู่ในเล่มตอนพิเศษ) คุณรี้ดโหลดอ่านแล้วชอบอย่าลืมกดหัวใจที่mebให้ไรต์ตัวน้อยๆ ด้วยน้าาา

ขอบคุณที่อุดหนุนค่ะ

ยามสายของวัน เจนเนตรรู้สึกตัวตื่นขึ้นด้วยอาการมึนหัว พลางคว้าไปที่โต๊ะข้างเตียงเพื่อหยิบนาฬิกามาดูว่าเป็นเวลาเท่าไร ทว่าควานหายังไงก็ไม่พบ เปลือกตาอันหนักอึ้งจึงค่อยๆ ปรือขึ้นมอง

โต๊ะหัวเตียงไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย นี่มันไม่ใช่ห้องของเธอ พอตั้งใจมองอีกครั้ง ไม่ใช่ห้องของเพื่อนสนิทด้วย ที่นี่คือห้องใครกัน

ว่าแต่…เมื่อคืนเธอมาอยู่ห้องนี้ได้ยังไงนะ จำอะไรไม่ได้เลยสักนิด พลางขยับกายเพื่อจะลุกขึ้นจากเตียง ทว่าผิวเนียนดันไปสัมผัสกับผิวหยาบกร้านของใครบางคนเข้า

เจนเนตรตกใจดีดตัวลุกขึ้นมานั่งสร่างเมาทันที หรือว่าเมื่อคืนเธอทำอะไรมิดีมิร้ายนิธิศไปแล้ว พอคิดมาถึงตรงนี้หญิงสาวถึงกับเอามือขึ้นมากุมขมับด้วยความสับสนมึนงง

หลุบตามองคนที่นอนคลุมโปงใต้ผ้าห่ม พลางรู้สึกว่าความเย็นของแอร์แผ่ขยายเข้ามาตามผิวหนังเนียนนุ่ม เจนเนตรเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังล่อนจ้อนอยู่

ตายละหว่า…ตายแน่ๆ

คราวนี้ไม่อยากรับผิดชอบก็คงต้องรับแล้วล่ะ จะปฏิเสธนิธิศเช่นทุกครั้งไม่ได้อีก พลางสงบสติอารมณ์ลงอย่างยากเย็นก่อนจะค่อยๆ เปิดผ้าห่มเพื่อให้เห็นอีกฝ่าย

พอเห็นหน้าชายหนุ่มชัดๆ เจนเนตรถึงกับอุทานออกมาเสียงหลง

“กรี๊ด! เป็นคุณได้ยังไง ทำไมคุณมานอนกับฉัน”

เมื่อคืนเจนเนตรดื่มอยู่กับนิธิศแท้ๆ ทำไมจึงกลายเป็นปกป้อง เขามาได้ยังไง

เดี๋ยวก่อน! จำได้เลือนรางว่าเห็นชายหนุ่มเข้ามาในห้องวีไอพีด้วย หรือว่าเขามอมเหล้าเธอ

“นี่คุณ! ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“เอะอะ อะไรแต่เช้า คนจะนอน”

คนตัวสูงที่ร่างกายเปลือยเปล่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ คว้าผ้าห่มผืนหนาไปปิดหน้าเอาไว้ดังเดิม

“ฉันบอกให้ตื่นไง ไอ้บ้าเอ๊ย!”

เจนเนตรกระชากคนตัวใหญ่ให้ลุกขึ้นมานั่งอย่างหัวเสีย ทำไมเขาจึงกล้าทำอะไรกับเธอแบบนี้ กล้าลักหลับตอนที่เธอไร้สติได้ยังไงกัน

“อะไรอีก”

“คุณปล้ำฉันทำไม”

“ผมไม่ได้ปล้ำใคร อย่ามามั่วนะ”

ปกป้องเอ่ยทั้งที่ยังหลับตา เขามีอาการเมาค้าง เมื่อคืนอาทิตย์จัดแอลกอฮอล์มาให้อีท่าไหนถึงทำให้เขาอาการหนักได้มากขนาดนี้ แล้วหญิงสาวที่กำลังโวยวายเป็นใคร

ว่าแต่เสียงคุ้นๆ

คิดดังนั้นจึงลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มสติตื่นเต็มที่ทันที แม่เจ้าโว้ย…นั่นมันหน้าอกที่เขาปรารถนามาตลอด หญิงสาวกำลังล่อนจ้อนต่อหน้าเขา

นี่มันสวรรค์ชัดๆ

พลางกลืนน้ำลายลงลำคออันแห้งผาก กระสันอยากดื่มกินนมแม่โคพันธุ์ดีตรงหน้าเสียจริง

“อ๊ะ! หยุดมองนะ หันไปทางนั้น”

แล้วทำไมต้องยอมทำตามคำสั่งของยัยนั่นด้วยวะ

ปกป้องหันขวับไปอีกทางอย่างว่าง่าย รู้สึกงุนงงกับตัวเองเหลือเกินที่ยอมเชื่อฟังแต่โดยดี

เพียงสักครู่ผ้าห่มผืนหนาก็ถูกคนตัวเล็กดึงไปจนหมด เขาหลุบตามองเรือนกายแกร่งพบว่าตัวเองกำลังเปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าปกปิดส่วนสำคัญ อยากจะบ้าตาย ใครถอดเสื้อผ้าเขากันแน่

หรือว่าเมื่อคืนเขาโดนเจนเนตรข่มขืน!

ไม่จริงใช่ไหม!

รีบเอาหมอนใบใหญ่มาปกปิดส่วนสำคัญแทน พลันหันกลับไปมองหญิงสาวด้วยสีหน้าสงสัย

“คุณ…เมื่อคืนเรา…อย่าบอกนะว่าคุณข่มขืนผม”

นี่มันสลับบทบาทกันชัดๆ ปกป้องควรเป็นฝ่ายกระทำไม่ใช่เหรอ ทำไมจึงกลายเป็นว่าเขาถูกกระทำแทนเสียล่ะ

หากเรื่องนี้รู้ไปถึงไหน เขาต้องอับอายไปถึงที่นั่น อยากแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

“จะบ้าเหรอ ฉันจะทำอย่างนั้นทำไม”

“ผมสาบาน ผมไม่ได้เป็นฝ่ายทำนะ”

ประโยคอันหนักแน่นของคนตัวสูงทำให้เจนเนตรเริ่มกลับมาคิดทบทวนดูอีกครั้ง แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นหลังดื่มหนัก

“ฉันก็ไม่ได้ทำ”

“แน่ใจเหรอ”

“อะ…เอ่อ ไม่ค่อยแน่ใจ”

เจนเนตรยืนอยู่ปลายเตียงพลางมองสำรวจไปทั่วห้องไม่พบเสื้อผ้าสักชิ้น

จะว่าไปแล้ว เธอไม่มั่นใจเท่าไรว่าตัวเองบริสุทธิ์ เพราะทุกครั้งที่เมามักไปต่อที่โรงแรมกับผู้ชายที่คบด้วยเสมอ

แม้ว่าครั้งนี้จะไม่ได้คบกับคนตัวสูง แต่ด้วยความเคยชินอาจทำให้เจนเนตรเผลอทำแบบนั้นในยามไม่มีสติ

ข้อนี้เองที่ทำให้ต้องลากเพียงฟ้าไปดื่มด้วยทุกครั้ง เพื่อกันไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

ทว่ามันก็เกิดขึ้นจนได้

“ผมเสียหาย คุณต้องรับผิดชอบนะรู้ไหม”

คนตัวเล็กสังเกตสีหน้าที่กำลังแสร้งบีบน้ำตาของอีกฝ่าย พลางกลอกตาร้อยแปดสิบองศาด้วยความระอา คนอย่างปกป้องมีแต่ได้กับได้ เขาเสียหายตรงไหน เจนเนตรแทบมองไม่ออกเลย

“เดี๋ยวฉันจ่ายค่าชดเชยให้ คุณคิดเท่าไร”

เพื่อตัดปัญหาจึงโพล่งออกไปแบบนั้น ทั้งที่รู้ดีว่าคนตัวสูงไม่ได้ต้องการเงิน หากแต่ต้องการอย่างอื่นแทน

“ผมไม่ใช่ผู้ชายขายตัวนะคุณ”

ชายหนุ่มมองค้อนอย่างเง้างอด เจนเนตรเอามือก่ายหน้าผาก ตกลงจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี เพราะอีกฝ่ายคงไม่ยอมให้เรื่องมันจบลงอย่างง่ายดาย

“ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่ผู้ชายอย่างว่า แต่เรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าคุณไม่เอาค่าเสียหาย ฉันก็ไม่มีอะไรจะให้อีก”

“ผมต้องการแค่อย่างเดียว”

“อะไรล่ะ”

“หัวใจคุณ”

ปกป้องแอบอมยิ้มเล็กน้อยที่สามารถเป็นฝ่ายต่อรองได้ คราวนี้เขาจะไม่ให้เจนเนตรหลุดมือแน่นอน แม้ว่าจะจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้เลยสักนิดก็ตาม

ทว่านั่นไม่ใช่ปัญหา

หลังจากที่ได้คบกับเธออย่างเปิดเผยค่อยทบทวนความทรงจำก็ยังไม่สาย เขาจะได้รู้ว่าหญิงสาวเอวดีแค่ไหน เพราะอยากลองโดนเธอเอามานานแล้ว

“ฉันขอคิดดูก่อน คุณอย่าตามมานะ ฉันไปอาบน้ำล้างตัวแป๊บ”

“ครับ ผมจะรออยู่ตรงนี้ไม่ขัดคำสั่ง”

ทั้งที่อยากเข้าไปอาบน้ำพร้อมกับเจนเนตร ที่สำคัญอยากเอากับเธอในห้องน้ำ ทว่าต้องอดทนอดกลั้นความต้องการลงอย่างยากเย็น ไม่เช่นนั้นหากบุกเข้าไปหาอาจทำให้เธอเปลี่ยนใจ ไม่ยอมรับผิดชอบในตัวเขา

ทางที่ดีควรใจเย็นรอก่อน หลังจากนี้อยากกินเธอที่ไหน เมื่อไรก็ย่อมได้ วันหนึ่งจะกินเธอกี่ครั้งก็ไม่มีปัญหา พลางคิดอย่างย่ามใจ

เจนเนตรเข้ามาในห้องอาบน้ำขนาดใหญ่ อีกฝั่งเป็นห้องเสื้อผ้า เธอจึงเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาเปลี่ยนผ้าห่มบนร่างเล็ก พอเปิดตู้ก็เห็นชุดของตัวเองแขวนเอาไว้ข้างในอย่างเรียบร้อย

กวาดสายตามองพบว่ามีแต่เสื้อผ้าผู้ชาย สะดุดตากับชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม จำได้ว่าปกป้องมักจะใส่สูทสีน้ำเงินเสียส่วนใหญ่

“บ้าชะมัด ที่นี่มันคอนโดเขานี่นา”

หยิบเสื้อผ้าของตัวเองออกมาดมกลิ่น ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ แสดงว่าเสื้อถูกซักเตรียมไว้ให้นานแล้ว เมื่อคืนคนที่เปลี่ยนชุดให้เธอกับปกป้องคงเป็นแม่บ้านกระมัง

มีความเป็นไปได้เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ เจนเนตรถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่ได้มีอะไรกับเขาอย่างที่เข้าใจแต่แรก