เมื่อมาถึงชั้นเก็บสมุนไพร หญิงสาวได้นำสมุนไพรระดับกลาง ออกมาให้หลิวจื้อโหยวดู “โรงประมูล เราเก็บสมุนไพรระดับกลางไว้ไม่มากนัก เนื่องจากมันเป็ของที่หายากและมีราคาสูง จึงมีจำนวนน้อยนักที่ทางโรงสมุนไพรเก็บไว้ เ้าของส่วนมากจะนิยมนำสมุนไพรระดับกลางขึ้นประมูลมากกว่า เพราะจะได้ราคาสูง โรงประมูลเรามีเหลือแค่ 7 ต้น คุณชาย้าต้นไหนบอกข้าน้อยได้เลยเ้าค่ะ” หลิวจื้อโหยว พิจารณาแล้วจึงถามราคา “ราคาสมุนไพรระดับกลางส่วนมากขึ้นอยู่กับคุณค่าและการได้มาที่ยากลำบากเ้าค่ะ” ต้นลิ้นัเป็สมุนไพรที่แพงที่สุดราคาอยู่ที่ 1 พัน เหรียญทอง ส่วนเห็ดหลินจื้อ อายุ 100 ปี ราคา 800 เหรียญทอง หญ้าราตรีกาล ต้นนี้ อายุ 50 ปี ราคา 500 เหรียญทอง และอีก 4 ชนิดราคาอย่างต่ำก็ 500 เหรียญทองเหมือนกันเ้าค่ะ” เมื่อได้ยินหลิวจื้อโหยว รีบเก็บความตื่นเต้นไว้ทันที ตอนนี้เขามีสมุนไพรระดับกลางในแหวนมิติ จำนวน 5 ต้น หากขายให้โรงประมูลเขาคงเป็เศรษฐีย่อมๆแน่นอน แต่ถึงยังไงเขาก็ยังไม่ไว้ใจใครง่ายๆ แต่เมื่อเขาพิจารณาดู เป้ยอิงอิง แล้ว หญิงสาวน่าจะเป็คนที่น่าเชื่อถือได้ และน่าจะมีตำแหน่งระดับสูงๆในสมาคมการค้าเมืองต้าจง เพราะไม่อย่างนั้นเธอคงจะไม่สามารถพาเขาเดินดูสินค้าระดับสูงๆได้
เมื่อคิดได้อย่างนั้น หลิวจื้อโหยว จึงกล่าวว่า “พี่สาวจริงๆแล้วข้าไม่ได้้าสมุนไพรพวกนี้หรอก แต่ข้ามีสมุนไพรระดับกลางมาให้โรงประมูลเป็ผู้ดำเนินการประมูลราคาให้ต่างหาก” ทันทีที่ได้ยิน แววตาเป้ยอิงอิง ก็เปลี่ยนไป ทั้งไม่แน่ใจ ทั้งไม่พอใจ และที่สำคัญเธอไม่สามารถประเมินได้ว่า หลิวจื้อโหยว เป็คนยังไง ดูลึกลับ เ็า แต่ว่าน่าค้นหา และที่แน่ๆ เขาคนนี้เป็คนที่ไม่ใว้ใจใครง่ายๆ ดูแล้วไม่เหมาะกับเด็กที่มีอายุเพียงแค่ สิบกว่าปีจริงๆ ไม่แน่ว่าเขาคงมีอดีตที่ไม่น่าอภิรมย์ หรืออาจจะผ่านเื่ที่เล็วร้ายชนิดที่ไม่น่าจดจำ
”คุณชายจื้อโหยว ช่างเป็คนที่มองโลกในแง่ร้ายจริงๆ ไม่ใช่ว่าทุกคนบนโลกนี้จะเป็คนไม่ดีไปเสียทุกคนนะเ้าค่ะ” โรงประมูลของเราพนักงานทุกคนจะต้องได้รับการฝึกฝนและตรวจสอบเป็เวลาไม่น้อยไม่ต่ำกว่า 5 ปี ถึงจะสามารถต้อนรับลูกค้าได้เ้าค่ะ”
หากไม่ผ่านขั้นตอนที่เข็มงวด จะไม่รับเข้ามาทำงานเลย “เพื่อความสบายใจของคุณชาย ข้าน้อยเชิญท่านขึ้นไปชั้น 4 ของโรงประมูล เพื่อรอให้ผู้าุโ มาทำการประเมินสินค้าของคุณชายเ้าค่ะ” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ค่อยข้างไม่พอใจ แต่ถึงยังไงเธอก็พอจะเข้าใจ หลิวจื้อโหยว เพราะว่าหากเขาพูดความจริงแต่แรกคงจะไม่มีใครเชื่อเขาแน่นอน เด็กอายุสิบกว่าปีจะสมุนไพรระดับกลางได้อย่างไร
เมื่อพูดเสร็จ หญิงสาวก็ได้พาหลิวจื้อโหยว ขึ้นบันไดไปชั้น 4 ระหว่างนั้นหลิวจื้อโหยว ก็ััได้กับบรรยากาศที่เปลี่ยนไป เขารีบกล่าวขอโทษหญิงสาวทันที่ เมื่อได้ยินคำขอโทษ เป้ยอิงอิง ก็ให้อภัยเขาและกลับมาทำตัวเหมือนเดิม “คุณชายจื้อโหยว ไม่ผิดหรอกเ้าค่ะ ถึงยังไงการระวังตัวเองย่อมกว่า เพื่อป้องกันการผิดพลาด อิงอิง เข้าใจคุณชายเ้าค่ะ”
เมื่อบรรยากาศกลับมาเหมือนเดิม หลิวจื้อโหยว ก็พอมีเวลาที่จะหันไปสังเกตสิ่งต่างๆรอบกาย ชั้นแรกของโรงประมูลลูกค้าค่อยข้างที่จะเยอะ ส่วนชั้น 2 ชั้น 3 ไม่มีใครอยู่เลย “สงสัยยังไม่ถึงวันเวลาที่จะประมูลสิ่งของ จึงไม่ได้เปิดให้ใครขึ้นมา” เขาคิดคำนึง
2K
