ขณะที่ดาบ หอกนับสิบเล่มกำลังจะแทงใส่ไป๋เหวินโจวโดยพร้อมเพรียง ได้ยินเสียงลมดังหวืด
เงาร่างสายหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกวาดเท้าเตะออกจนสาวกตำหนักเทพธรณินต่างก็กระเด็นไป
เพลงเท้าสกุลเจียง ไม้ไผ่สะบัดฟาด
“เจ้ากลับมาทำไมอีก?” ไป๋เหวินโจวถาม
บุรุษที่พุ่งมาคือเจียงเยี่ยน เด็กหนุ่มกล่าวว่า
“ท่านช่วยข้าหลายครั้ง ข้าไม่อาจทนเห็นพวกมันทำร้ายท่านได้”
เจียงเยี่ยนมองไปที่เหล่าสาวกตำหนักเทพธรณินอย่างโกรธแค้น สำหรับเจียงเยี่ยนแล้วเจียงเหลียวและเจียงฮูหยินคือบิดามารดาที่เลี้ยงดูมันตั้งแต่เล็ก เด็กหนุ่มย่อมมีความผูกพันเป็นพิเศษ คนของตำหนักเทพธรณินสังหารเจียงเหลียวและเจียงฮูหยิน มันมิอาจไม่ชำระความแค้นนี้ได้
สำหรับเซี่ยงเทียนและภรรยาซึ่งเป็นบุพการีที่แท้จริงของเจียงเยี่ยน แต่ทั้งสองมิได้เลี้ยงดูเจียงเยี่ยนตั้งแต่เล็ก เด็กหนุ่มจึงแทบไม่รู้สึกผูกพันด้วย ไป๋เหวินโจวเคยช่วยเจียงเยี่ยนไว้หลายครั้ง เจียงเยี่ยนกลับรู้สึกผูกพันกว่า มันจึงทนไม่ได้ที่จะเห็นไป๋เหวินโจวตายไปต่อหน้าต่อตา
“เนื้อเข้าปากเสือโดยแท้” เซียนหนวดมังกรเอ่ย
หงหู่เคยโดนเจียงเยี่ยนทำร้าย เมื่อมันเห็นเจียงเยี่ยนก็คำรามก้อง กระโดดเข้าใส่ใช้วิชากงเล็บพยัคฆ์ตะปบใส่ท้องน้อยเจียงเยี่ยนทันที
เจียงเยี่ยนมีวิชาตัวเบาเหนือกว่าจึงหลบได้อย่างง่ายดาย มิคาดวิทยายุทธหงหู่สูงเยี่ยมยิ่ง แม้จะมีแขนเดียวแต่กงเล็บก็มีกระบวนท่าต่อเนื่องดุจสายธารที่ไม่มีวันขาดตอน ซ้ำยังเกรี้ยวกราดและรุนแรง คุกคามเจียงเยี่ยนถอยร่นไป
ไป๋เหวินโจวสงสัยใจยิ่ง
“เหตุใดเจียงเยี่ยนไม่ใช้พลังเทพดับสูญ หากเด็กน้อยนี้ใช้พลังเทพดับสูญคงเอาชนะหงหู่ได้ไม่ยาก”
ได้ยินเสียงแควก กงเล็บหงหู่ตะกุยใส่หน้าอกเจียงเยี่ยนอย่างรวดเร็ว ทำเอาเสื้อผ้าเจียงเยี่ยนขาดเป็นทางยาว ผิวขาวละเอียดดุจปุยหิมะที่หน้าอกเจียงเยี่ยนมีรอยเลือดซิบจากรอยนิ้วห้ารอย
ไป๋เหวินโจวรู้สึกร้อนรุ่นใจยิ่ง มันพยายามครุ่นคิด จำได้ว่าตอนที่มันพบเจียงเยี่ยน เด็กหนุ่มเคยเล่าให้ฟังว่าทุกครั้งที่อาการจากเส้นชีพจรเทพดับสูญกำเริบ เจียงเยี่ยนจะมีพลังภายในไหลทะลักมากมายแต่ร่างกายจะได้รับความเจ็บปวด ไป๋เหวินโจวจึงสอนเจียงเยี่ยนให้เจียงเยี่ยนระบายพลังออกโดยฟาดฝ่ามือใส่พื้นดิน หลังจากนั้นกำลังภายในเจียงเยี่ยนก็เป็นปกติร่างกายก็ไม่เจ็บปวดอีก
ไป๋เหวินโจวคาดว่าเจียงเยี่ยนไม่กล้าใช้พลังเพราะเกรงกลัวความเจ็บปวดในร่างกาย
เห็นเจียงเยี่ยนถูกรุกไล่ไม่หยุด ไป๋เหวินโจวพลันตะโกนขึ้น
“มือขวามันพิการ ให้จู่โจมใส่ด้านขวามัน”
เจียงเยี่ยนฉุกใจคิด ใช้วิชาตัวเบาหลบกงเล็บหงหู่ จากนั้นใช้เพลงฝ่ามือไผ่ลู่ลมเร่งจู่โจมใส่ด้านขวาหงหู่
ฝ่ามือขวาเจียงเยี่ยนฟาดใส่หงหู่อย่างรวดเร็ว พยัคฆ์คำรณรีบตะปบกงเล็บคว้าจับข้อมือเจียงเยี่ยน แต่เจียงเยี่ยนรีบหดมือขวากลับ
ชั่วพริบตาเดียวกัน เจียงเยี่ยนสะบัดมือซ้ายฟาดถูกหน้าอกข้างซ้ายหงหู่ แต่หงหู่ฝึกวิชาเกราะพยัคฆ์คงกระพันจึงแทบไม่รู้สึกอันใด
หงหู่แสยะยิ้ม เตะใส่เจียงเยี่ยนทันที
เจียงเยี่ยนมีวิชาตัวเบาเหนือกว่ารีบถอยกายหลบ หงหู่กระโดดไล่ตาม ไป๋เหวินโจวพลันร้องว่า
“ดวงตา”
เจียงเยี่ยนเข้าใจอย่างรวดเร็ว มันเลียนแบบวิชาดรรชนีกระบี่ของไป๋เหวินโจวจี้นิ้วชี้ออกแทงใส่ดวงตาหงหู่ทันที
หงหู่ใจหายวาบรีบถอยกายหลบ แต่เจียงเยี่ยนวิชาตัวเบาลึกล้ำกว่า จี้นิ้วไล่จู่โจมดวงตาหงหู่ไม่หยุด ทว่าหงหู่มีวิทยายุทธสูงเยี่ยม ท่าดรรชนีของเจียงเยี่ยนก็เป็นเพียงแค่การเลียนแบบ ปราศจากกระบวนท่าตามติดอันลึกล้ำ จึงเป็นเพียงแค่การจี้นิ้ววุ่นวาย ไม่มีความน่ากลัวแม้แต่น้อย
เจียงเยี่ยนยังคงจี้นิ้วขวาใส่หงหู่ ทันใดนั้นหงหู่คว้าข้อมือเจียงเยี่ยนได้ทัน!
ไป๋เหวินโจวใจหายวูบ เจียงเยี่ยนตกอยู่ในอันตรายแล้ว
หงหู่แยกเขี้ยวหัวร่อ แต่ในช่วงลมหายใจเดียวกัน เจียงเยี่ยนกางสองนิ้วมือซ้ายออกใช้ออกด้วยกระบวนท่าธรรมดานาม “สองมังกรชิงมุก” แห่งสกุลเจียง ควักใส่ดวงตาหงหู่สุดกำลังทันที
ที่แท้เจียงเยี่ยนจงใจให้หงหู่จับมือขวามันไว้ หงหู่ตอนนี้มีแค่มือเดียวไม่อาจป้องกันนิ้วมืออีกข้างของเจียงเยี่ยนได้
หงหู่ร่ำร้องอย่างเจ็บปวดเกาะกุมดวงตาแน่น ขณะเดียวกันไป๋เหวินโจวพลันร้องว่า
“หนี!”
ไป๋เหวินโจวพุ่งกายจับมือเจียงเยี่ยนไว้ เซียนหนวดมังกรรีบสะบัดเข็มหนวดมังกรสามเล่มซัดใส่หลังเจียงเยี่ยนทันที
ไป๋เหวินโจวได้ยินเสียงอาวุธลับซัดมาก็กดร่างเจียงเยี่ยนลงหมอบกับพื้น หลบรอดเข็มทั้งสามเล่มได้อย่างหวุดหวิด เซียนหนวดมังกรพุ่งกายเข้ามาฟันมือใส่เจียงเยี่ยนที่กำลังจะลุกขึ้น ไป๋เหวินโจวลุกขึ้นก่อนรีบกางกงเล็บออกทำท่าจะตะกุยใส่ใบหน้าเซียนหนวดมังกร เฒ่าชราผู้นี้เกรงกลัววิชากงของเล็บปราชญ์มารบริสุทธิ์ยิ่งรีบถอยกายไป
มิคาด นี่เป็นเพียงแค่ท่าหลอกล่อของปราชญ์มารบริสุทธิ์ กงเล็บของไป๋เหวินโจวเป็นเพียงท่าหลอกล่อ ตอนนี้เขาแทบไม่สามารถใช้กำลังภายในได้ แม้ยังสามารถใช้วิชากงเล็บ แต่ก็มีอานุภาพจำกัดยิ่ง
ไป๋เหวินโจวรีบดึงมือเจียงเยี่ยนให้ลุกขึ้นและวิ่งตะบึงไปทางกำแพงสวนสกุลเจียง
เซียนหนวดมังกรไม่อาจปล่อยให้เจียงเยี่ยนหนีรอดไปได้ มันและสาวกตำหนักเทพธรณินราวสามสิบกว่าคนวิ่งไล่ตามอย่างไม่ลดละ
ไป๋เหวินโจวมีฝีเท้าเชื่องช้าลงมันรู้สึกว่าตนเองวิ่งต่อไปไม่ไหวแล้ว เจียงเยี่ยนถามว่า
“ท่านเป็นอะไร?”
ไป๋เหวินโจวส่ายหน้า
“เจ้าหนีไปก่อน”
เจียงเยี่ยนส่ายหน้า
“ถ้าจะรอดต้องรอดด้วยกัน”
ไป๋เหวินโจวกล่าวว่า
“ถ้าเช่นนั้นเจ้าต้องทำตามคำสั่งข้า”
“อะไร?” เจียงเยี่ยนถาม
“เจ้าต้องยอมเจ็บปวดใช้ดึงลมปราณจากจุดชีพจรเทพดับสูญมาใช้ จึงจะมีความหวังรอด”
เจียงเยี่ยนพยักหน้า ไป๋เหวินโจวกระซิบบอกวิธีมัน
เซียนหนวดมังกรมีวิชาตัวเบารวดเร็วที่สุดในสาวกตำหนักเทพธรณิน มันใช้เวลาไม่นานก็ตามพวกไป๋เหวินโจวทัน
ไป๋เหวินโจวพลันจี้นิ้วชี้ใส่เซียนหนวดมังกร เฒ่าชราเกรงวิชาดรรชนีของไป๋เหวินโจวจึงรีบเบี่ยงกายหลบ
แต่ก็ไม่มีอันใดเลย
เซียนหนวดมังกรพุ่งกายไปอีก ไป๋เหวินโจวพลันจี้นิ้วชี้ออกอีก เซียนหนวดมังกรก็หยุดชะงัก
แต่ก็หามีอันใดไม่
“เจ้าใช้ลมปราณไม่ได้ คิดหลอกข้าหรือ?” เซียนหนวดมังกรตวาด
เซียนหนวดมังกรกระโจนกายใส่ไป๋เหวินโจว ทันใดนั้นเจียงเยี่ยนร่างกายสั่นกระตุกพลันจี้นิ้วออกทันที
พลังดรรชนีเป็นแสงสีขาวออกจากปลายนิ้วเจียงเยี่ยน พลังมันแหลมคมดุจกระบี่แทงใส่หัวไหล่เซียนหนวดมังกรอย่างรวดเร็ว! เห็นโลหิตพุ่งดุจน้ำพุ ไหล่ของเซียนหนวดมังกรเป็นรูเล็กๆ หนึ่งรู
ที่เจียงเยี่ยนใช้คือวิชาดรรชนีกระบี่ของไป๋เหวินโจว!
เจียงเยี่ยนจี้นิ้วออกไม่หยุด พลังแสงสีขาวออกจากปลายนิ้วเจียงเยี่ยนนับสิบสาย พลังดรรชนีที่เจียงเยี่ยนเพิ่งฝึกจู่โจมพลาดเป้า แต่ก็มีบางสายโจมตีใส่สาวกตำหนักเทพธรณินจนได้รับบาดเจ็บ
ที่แท้ไป๋เหวินโจวลอบสอนวิชาดรรชนีกระบี่เทพสวรรค์ให้เจียงเยี่ยน แต่วิชาดรรชนีกระบี่เทพสวรรค์มีความลึกล้ำและแฝงท่าของเพลงกระบี่ทั้งแผ่นดินไว้ ไม่อาจเรียนรู้ได้ในเวลาอันสั้น ไป๋เหวินโจวจึงเพียงแค่สอนวิธียิงพลังออกไปเท่านั้น
เซียนหนวดมังกรหาเกรงกลัววิชาดรรชนีอันกระจ้อยร่อยของเจียงเยี่ยนไม่ มันยังคงทะยานกายตามติดพวกไป๋เหวินโจว เซียนหนวดมังกรควงแขนเสื้อขวาเป็นวงกลมจากนั้นจู่โจมลมปราณใส่
พลังลมปราณม้วนเป็นเกลียวดุจมังกรวายุพุ่งใส่เจียงเยี่ยน พลังเกลียวคลื่นมังกรวายุทำเอาอากาศบริเวณนั้นปั่นป่วนราวกับเกิดพายุ
ไป๋เหวินโจวร้อง
“เดินพลังสู่ตันเถียนระบายออกไป!”
เจียงเยี่ยนร้องอย่างเจ็บปวด มันเร่งพลังเทพดับสูญขึ้นมาจนร่างกายทรมานราวกับมีเข็มนับพันทิ่มแทงใส่ จากนั้นมันระบายลมปราณเทพดับสูญไปที่ฝ่ามือฟาดใส่มังกรวายุตัวนั้น
ตูม!
พลังเกลียวคลื่นมังกรวายุสลายไปกลายเป็นสายลมพัด เจียงเยี่ยนทราบวิธีระบายพลังเทพดับสูญแล้วจึงสามารถใช้ได้อย่างรวดเร็ว
เซียนหนวดมังกรยังไม่ยอมแพ้รีบกระโจนเข้ามา มันม้วนแขนทั้งสองข้างก็เกิดเป็นพลังลมปราณเกลียวคลื่นมังกรวายุตัวใหญ่กว่าเดิมสามเท่าพุ่งใส่เจียงเยี่ยน
เจียงเยี่ยนเร่งพลังเทพดับสูญขึ้นอีกร่างกายมันเจ็บปวดจนสั่นสะท้าน มันกัดฟันดังกรอดฟาดฝ่ามือที่มีประกายสายฟ้าสีทองออกไป
พลังฝ่ามือสายฟ้าของเจียงเยี่ยนและพลังมังกรวายุปะทะกันอย่างรุนแรง กระแทกเจียงเยี่ยนถอยกายไปสองก้าว ส่วนเซียนหนวดมังกรก็พลิ้วกายถอยไป
เซียนหนวดมังกรปฏิกิริยารวดเร็ว มันรู้สึกมีคนอยู่ด้านหลัง!
ไป๋เหวินโจวใช้กงเล็บตะกุยใส่หลังมันอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า ที่แท้เจียงเยี่ยนแค่ตัวหลอกล่อ มันต่างหากคือตัวจริง!
เซียนหนวดมังกรรีบกระโดดไปด้านหน้า กงเล็บปราชญ์มารบริสุทธิ์ตะกุยใส่หลังมันจนโลหิตกระเซ็นซ่าน ผิวหนังเหี่ยวย่นของมันยังติดปลายเล็บไป๋เหวินโจวเล็กน้อย
หากมิใช่ตอนนี้ไป๋เหวินใช้กำลังภายในไม่ได้ เซียนหนวดมังกรคงตายใต้กงเล็บนี้หรือไม่ก็บาดเจ็บสาหัสไปแล้ว
เซียนหนวดมังกรรู้สึกเจ็บปวดหลังสุดทนทาน สาวกตำหนักเทพธรณินหลายสิบคนก็วิ่งมาอย่างรวดเร็ว ไป๋เหวินโจวตะโกน
“ดรรชนีกระบี่เทพสวรรค์”
เจียงเยี่ยนรับคำรีบยิงพลังดรรชนีสีขาวออกจากปลายนิ้วนับสิบครั้งในชั่วอึดใจแต่จะอย่างไรเจียงเยี่ยนก็ยังไม่ชำนาญยอดวิชานี้พอ จึงทำได้เพียงแค่ยิงพลังดรรชนีวุ่นวายออกจากปลายนิ้วเท่านั้น พลังดรรชนีพอยิงออกไปได้เล็กน้อยก็สลายไปในกลางอากาศ ไม่อาจโจมตีศัตรูได้แม้แต่น้อย
เจียงเยี่ยนยังคุมพลังดรรชนีกระบี่เทพสวรรค์ไม่ได้
สาวกตำหนักเทพธรณินเห็นพลังดรรชนีพุ่งมาก็วิ่งหนีพลังดรรชนีกันอย่างอลหม่าน หากพวกมันไม่หลบมันจะทราบว่าพลังดรรชนีนั้นสลายไปในอากาศก่อนจะถึงพวกมันเสียอีก
ไป๋เหวินโจวกับเจียงเยี่ยนใช้โอกาสนี้วิ่งหนีออกจากประตูด้านหลังสกุลเจียงหนีไปได้อย่างหวุดหวิด
ทั้งสองวิ่งห้อตะบึงดุจม้าป่า ไป๋เหวินโจวรู้สึกพิษในกายกำเริบขึ้นถึงขีดสุด
ร่างของเขาไป๋เหวินโจวล้มฟุบไปทันที เจียงเยี่ยนอดร้องไม่ได้
“อาจารย์!”
จบตอน 17ไป๋เหวินโจวพิษกำเริบจะรอดหรือไม่ เจียงเยี่ยนจะช่วยได้หรือไม่โปรดติดตาม
3K
