เื่ 2 - บ้านที่ไม่ใช่บ้าน
ตอนที่ 1: เที่ยงคืนแรก
ผมเลิกงานดึก เดินกลับเข้าซอยทาวน์เฮ้าส์ที่เหมือนกันทุกหลัง
ไฟถนนสลัว ๆ ทำให้ทุกบ้านดูคล้ายกันไปหมด
ผมเปิดประตูรั้ว เดินตรงไปที่ลูกบิดประตูหน้าบ้าน—มั่นใจว่าเป็บ้านตัวเอง
ทันทีที่บิดลูกบิด ประตูเปิดออก
ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ยิ้มให้ผมเหมือนรอคอย
เธอพูดเสียงอ่อนโยนว่า “กลับมาแล้วเหรอ”
และเด็กชายเล็ก ๆ วิ่งเข้ามากอดขาเรียกผมว่า “พ่อ”
แต่หน้าของพวกเขาไม่ใช่คนที่ผมรู้จัก
ผมใ รีบถอยออกมา ปิดประตูแล้ววิ่งออกไปจากบ้านนั้นทันที
---
คืนต่อมา
ผมตั้งใจจะไม่ผิดอีก แต่เมื่อถึงซอยเดิม เที่ยงคืนพอดี
ขาผมกลับพาไปที่บ้านหลังนั้นอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
ประตูรั้วเปิดง่ายเหมือนรอให้ผมเข้ามา
และเมื่อบิดลูกบิด…ผู้หญิงกับเด็กชายก็ยืนรอเหมือนเดิม
ครั้งนี้ผมไม่หนีทันที
เพราะสายตาของเด็กชายที่เรียกผมว่า “พ่อ”
มันเต็มไปด้วยความคุ้นเคย เหมือนเขาเชื่อจริง ๆ ว่าผมคือคนในบ้านนี้
---
Next>>>
851
