ตอนที่ 7: ความลับที่เปิดเผย
เสียงล็อกกลอนประตูห้องใต้หลังคาที่เพิ่งจะเงียบสงบลงได้ไม่นาน พลันถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เหยียบบันไดไม้ขึ้นมาทีละขั้นอย่างเนิบช้าและมั่นคง สองพี่น้องและแม่เลี้ยงสาวในสภาพกึ่งเปลือยวาบหวามเพิ่งจะเสร็จสิ้นศึกรักอันเร่าร้อนไปหมาดๆ ต่างพากันสะดุ้งสุดตัวด้วยความตื่นตระหนกใอย่างรุนแรง วายุรีบดึงเสื้อยืดสีขาวบางของตนเองขึ้นมาสวมใส่สะบัดกางเกงขึ้นพรางกายอย่างรีบร้อน พลางก้าวเท้าไปยืนบังร่างของพิมพ์ที่นอนหมดแรงระทวยเปียกน้ำรักเหนียวเหนอะหนะอยู่บนพรมสะอาดเพื่อปกป้องสิทธิ์ในตัวแม่เลี้ยงสาวจากสายตาของคนภายนอก
ลูกบิดประตูไม้ขยับหมุนขลุกขลักเล็กน้อยชวนให้ใจหายคว่ำ ก่อนที่ประตูไม้บานหนาจะถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยร่างของหินน้องชายคนเล็กที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู เสื้อกีฬาของเขาเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจากการเล่นบาสเกตบอลจนแนบเนื้อ เผยสัดส่วนร่างกายของเด็กหนุ่มแน่นตึง มือข้างหนึ่งประคองลูกบาสเกตบอลปุ่มส้มที่เปื้อนฝุ่น ส่วนใบหน้านั้นกลับเรียบเฉย ไร้แววโกรธเคืองหึงหวง หรือเดือดดาลดุร้ายแต่อย่างใด ทว่าสายตาคมคู่นั้นกลับจับจ้องตรงมายังภาพเรือนร่างของแม่เลี้ยงสาวและพี่ชายที่พราวไปด้วยคราบรักด้วยความเ้าเล่ห์และรู้ทัน
"หิน... ฟังพี่อธิบายก่อนนะมึง คือพวกเราไม่ได้..." วายุกำหมัดแน่นพยายามสยบความตระหนก กดน้ำเสียงให้ต่ำและนิ่งที่สุด ทว่าหัวใจภายในอกกลับเต้นระรัวราวกับกลองศึกที่รัวกระหน่ำในความมืด กลัวน้องชายคนเล็กจะโวยวายส่งเสียงดังลั่นบ้านหรือนำความลับต้องห้ามนี้ไปฟ้องพ่อผู้เป็เ้าของบ้าน
หินไม่ได้พูดโต้ตอบในทันที เขาโยนลูกบาสเกตบอลทิ้งปล่อยให้มันกลิ้งไปตามพื้นไม้เก่าเกิดเสียงดังครืนๆ ท่ามกลางความเงียบงันชวนอึดอัดใจ หินก้มลงถอดถุงเท้ากีฬาเปียกเหงื่อโยนไว้ข้างประตูก่อนจะก้าวเท้าสืบเท้าเข้ามาด้านในห้องใต้หลังคาอย่างช้าๆ ไอร้อนและไอน้ำหอมกุหลาบผสมกลิ่นคาวรักที่เพิ่งเสร็จศึกจากวายุกระทบััประสาทจมูกของเขา ทำให้ดุ้นเนื้อแกนกายของหินเต้นตึงตอบสนองกระสันอยากอย่างรวดเร็วเกินจะหักห้ามใจ
หินเดินไปลากกล่องกระดาษเก่าใบหนึ่งมาตั้งกลางห้องแล้วทรุดตัวลงนั่งอย่างสบายอารมณ์ เผยรอยยิ้มแฝงความนัย "ผมไม่ได้โง่นะพี่วายุ... ผมรู้มาตั้งนานแล้วว่าพี่ก็ชอบมองนมแม่พิมพ์เวลาเธอยกกับข้าวมาเสิร์ฟ แถมเมื่อกี้เสียงเตียงเสียงพื้นไม้กระแทกมันดังไปถึงหลังบ้านเลยนะ"
---
วายุอ้าปากค้าง ยืนนิ่งงันราวกับหินผาไปครู่ใหญ่ด้วยความตะลึงงันในสมอง เขาจ้องมองหินด้วยความสับสนและไม่เชื่อหูตัวเอง พี่ชายคนโตคาดเดาไปต่างๆ นานาว่าน้องชายจะดุด่าชกต่อยหรือข่มขู่ฟ้องพ่อจนเื่ราวใหญ่โตถึงขั้นโดนไล่ออกจากบ้าน วายุขมวดคิ้วแล้วก้าวขาเดินเข้าไปใกล้ "แล้วแก้าอะไร? คิดจะเอาเื่นี้ไปบอกพ่อเพื่อทำลายพี่งั้นหรอ?"
"ใครบอกล่ะครับพี่... ผมไม่คิดจะบอกพ่อหรอก บอกไปก็มีแต่จะพังกันหมด" หินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแกมเ้าเล่ห์ฉายชัด "ต่อไปนี้ผมขอแบ่งบ้าง วันจันทร์พุธศุกร์ของพี่ ส่วนอังคารพฤหัสเสาร์ของผม ดีไหมครับแม่พิมพ์? แบ่งปันกันเงียบๆ แฮปปี้ทุกฝ่าย"
วายุครุ่นคิดคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว แม้ในตอนแรกจะรู้สึกเสียหน้าและหวงแหนสิทธิ์ในฐานะพี่ชายคนโต ทว่าหากมองตามความจริง หากหินยอมร่วมเป็พันธมิตรปิดปากเงียบ ความลับอันผิดศีลธรรมนี้จะไม่มีวันแตกรั่วไหลไปถึงหูของพ่ออย่างแน่นอน และเขากับน้องชายก็จะได้ร่วมชิมเรือนร่างอันอวบอัดยั่วยวนคัพอี ของแม่เลี้ยงสาวอย่างสุขสมอารมณ์หมายกันทั้งคู่โดยไม่มีความขัดแย้งเกิดขึ้นในครอบครัวให้เสียเื่
บนพื้นพรมไม้สลัว พิมพ์นอนตะแคงกึ่งเปลือยสะโพกผาย ใบหน้าหวานสวยแดงก่ำระเรื่อด้วยความเขินอายปนกระอักกระอ่วนใจต่อหน้าลูกเลี้ยงหนุ่มทั้งสองคน ยอดอกคัพอี ปทุมถันอวบอัดใหญ่โตสองข้างขยับกระเพื่อมขึ้นลงเบียดชิดกันตามจังหวะลมหายใจหอบเหนื่อย ผิวกายขาวผ่องอมชมพูยังมีคราบน้ำรักอุ่นๆ สีขาวขุ่นไหลเยิ้มเปรอะเปื้อนเนินเนื้ออยู่ประปรายสะท้อนแสงไฟสลัวชวนมองและปลุกเร้าอารมณ์ดิบ
พิมพ์แท้จริงแล้วเป็ม่ายสาววัย 35 ปีที่มีความ้าทางเพศสูงแต่สามีวัยแก่กลับติดงานสัมมนาและละเลยเธอมาตลอด การได้รับการดูแลเอาอกเอาใจปรนเปรอจากสองพี่น้องวัยหนุ่มแน่นกระฉับกระเฉงเช่นนี้ ทำให้ในส่วนลึกของหัวใจเธอรู้สึกพึงพอใจและตื่นตัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในวาสนาที่วิ่งเข้ามาชน
"เด็กบ้า... พูดอะไรกันจ๊ะ... แม่เปรียบประดุจเป็สิ่งของที่พวกเธอจะมาแบ่งปันกันรึไง..." พิมพ์แสร้งเอ่ยดุด่าเสียงสั่นเบาบางพอเป็พิธี ทว่าแววตาระยิบระยับแฝงราคะของเธอกลับยินยอมพร้อมใจที่จะมีส่วนร่วมในแผนการแบ่งปันเนื้อนุ่มสลับวันกันอย่างไม่มีการทัดทานหลบหนีเลยแม้แต่น้อย
หินยิ้มหวานก้าวเดินผ่านวายุเข้าไปชิดขอบเตียงและทรุดตัวลงคุกเข่าเคียงข้างร่างอวบอัดเปียกน้ำรักของแม่เลี้ยงสาว เขาใช้นิ้วมือหนาเอื้อมลงไปลูบไล้บีบเค้นเต้าตึงคัพอี ของพิมพ์อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วยต่อหน้าต่อตาวายุเพื่อเป็การลองเชิงปักปันเขตแดนสิทธิ์กามารมณ์ของตนเองอย่างกล้าหาญชาญชัย
---
"ซี้ด... นมแม่พิมพ์ยังนุ่มเหมือนเดิมเลยครับ... ตัวยังอุ่นๆ อยู่เลยนะพี่วายุ" หินกระซิบเสียงหวานพลางบดบี้นิ้วหนาลงบนยอดอกสีชมพูที่เปียกชื้นด้วยคราบน้ำรักของพี่ชาย น้ำลายหนุ่มกลืนลงคออึกใหญ่ด้วยความกระสันอยาก วายุมองดูภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกยอมจำนนและใจสั่นสะท้าน แกนกายร้อนฉ่าของเขาเริ่มตั้งชันแข็งตึงสู้กางเกงขึ้นมาอีกรอบด้วยราคะแปลกใหม่ที่ได้เห็นน้องชายแตะต้องผู้หญิงที่ตนเพิ่งร่วมรักเสร็จสิ้นไปหมาดๆ มันช่างกระตุ้นกิเลสหนาและให้ความเสียวซ่านในแบบร่วมใจอย่างประหลาด
"ตกลงตามนี้นะครับพี่วายุ... พี่วันจันทร์ พุธ ศุกร์... ผมวันอังคาร พฤหัส เสาร์... ส่วนวันอาทิตย์... เราสองคนค่อยมาแชร์แบ่งปันร่วมกันบรรเลงบทรักบนเตียงเดียวกันกับแม่พิมพ์ ดีไหมครับ?" หินหันมาสบตาเสนอแผนการปฏิทินกามราคะขั้นสุดท้ายด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์สมวัยรุ่นคลั่งรักที่มองการณ์ไกล
"พวกเธอสองคนนี่รังแกแม่จริงๆ เลยนะ... เด็กลามกทั้งพี่ทั้งน้อง..." พิมพ์พูดพลางยกมือเปียกเหงื่อขึ้นปิดหน้าปิดบังความอาย ทว่าเธอกลับแอ่นอกสะบึมรับััจากมือของหินอย่างสมยอมและเต็มอกเต็มใจ ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับกิเลสหนาของลูกเลี้ยงทั้งสองคนอย่างยากจะถอนตัวขึ้นจากบ่วงกามารมณ์สามคนนี้
วายุสูดลมหายใจลึกยาว สลัดความประหม่ากังวลออกไปจนสิ้นเชิง เขายิ้มมุมปากและเดินเข้าไปโอบไหล่ของหิน "เออ... ตกลงตามนั้น ห้ามใครโกงก็แล้วกัน... แม่พิมพ์ตกลงด้วยใช่ไหมครับ?"
พิมพ์อมยิ้มหวานยั่วยวนพยักหน้าตอบรับแ่เบา สันติภาพราคะและความเงียบสงบชั่วคราวถูกจัดระเบียบตกลงกันได้อย่างลงตัว สองพี่น้องและแม่เลี้ยงยิ้มอย่างมีความสุขกับแผนลวงกิเลสหนาที่สมประโยชน์กันทุกฝ่ายในห้วงราคะลึกซึ้งที่ไม่มีทางหันหลังกลับ
---
ครืนนน! ครืนนน!
จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของพิมพ์ที่วางอยู่บนกล่องกระดาษเอกสารใกล้ๆ ก็สั่นะเืเกิดเสียงดังระงมขึ้นมาในความเงียบสลัวของห้องใต้หลังคาชวนตื่นตระหนกและใ
ทั้งสามคนสะดุ้งตัวโยนพากันสะดุดกึก พิมพ์รีบเอื้อมมือสั่นเทาไปหยิบมือถือเครื่องสวยขึ้นมาดู หน้าจอกระจกใสกะพริบแสงไฟสลัวแสดงชื่อเบอร์โทรเข้าเด่นชัดว่า "สามี" ซึ่งก็คือพ่อของสองหนุ่มและสามีของเธอนั่นเอง
พิมพ์กดรับสายและพยายามควบคุมลมหายใจปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบปกติที่สุดเพื่อไม่ให้สามีจับพิรุธหรือได้ยินเสียงสั่น "ค่ะ... คุณ มีอะไรหรอคะ? โทรมาบ่ายป่านนี้..."
เสียงทุ้มต่ำปนเหนื่อยล้าของพ่อดังลอดลำโพงโทรศัพท์ออกมาจนสองหนุ่มที่ยืนเงี่ยหูฟังอยู่ใกล้ๆ ได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ "พิมพ์จ๊ะ... งานสัมมนาของทางบริษัทมันเลิกเร็วขึ้นน่ะ พรุ่งนี้่เย็นผมจะกลับถึงบ้านเร็วขึ้นนะ... อ้อ แล้วผมจะพาพวกผู้บริหารและเพื่อนร่วมงานคนสำคัญไปจัดงานสังสรรค์ ปาร์ตี้เลี้ยงต้อนรับที่บ้านเราด้วยนะ พิมพ์ช่วยเตรียมจัดบ้านและทำกับแกล้มต้อนรับไว้หน่อยนะจ๊ะ..."
คำพูดแจ้งข่าวกะทันหันของพ่อเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางหัวของทั้งสามคนในห้องใต้หลังคา ทำเอาใบหน้าสวยหวานของพิมพ์ซีดสลดลงทันตา วายุและหินสบตกันด้วยความตื่นตระหนก แผนการรักและปฏิทินแชร์รักสามคนที่เพิ่งตกลงกันไว้ดิบดีต้องสะดุดหยุดกึกทันที ความตึงเครียดระทึกขวัญกลับมาเยือนในพริบตาเมื่อตระหนักว่า "พ่อกำลังจะกลับบ้านเร็วขึ้นพร้อมแขกเพียบ และพวกเขาต้องรีบลงไปจัดการทำความสะอาด ลบล้างคราบน้ำรักและร่องรอยความลับบนเนื้อตัวแม่พิมพ์รวมถึงในห้องใต้หลังคาแห่งนี้ให้ทันเวลาก่อนที่ความลับจะแตกกระจาย!"
หลังจากที่ตกลงแผนการกันเสร็จเรียบร้อย ทั้งสามคนก็ยิ้มอย่างมีความสุข แต่จู่ๆ ก็มีเสียงสายดนตรี (เสียงโทรศัพท์มือถือ) ของพิมพ์ดังขึ้น เผยเบอร์โทรของพ่อที่โทรเข้ามาแจ้งข่าวร้ายว่า "พรุ่งนี้พ่อจะกลับบ้านเร็วขึ้นพร้อมเอาเพื่อนร่วมงานมาปาร์ตี้ที่บ้าน" ทำเอาความสงบศึกและแผนการที่เพิ่งตกลงกันสะดุดลง
1K
