วันอังคาร ปลายฝนลางานจริง
พีทนั่งมองโต๊ะทำงานฝั่งตรงข้ามที่ว่างเปล่าทั้งวัน
ไม่รู้ว่าปลายฝนอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าเธอร้องไห้หรือเปล่า เขารู้แค่อย่างเดียว ถ้าเขานิ่งเฉยอีกครั้ง เขาจะเสียเธอไป
คืนนั้น พีทยืนอยู่หน้าคอนโดปลายฝน
“ทำไมรู้ว่าอยู่ที่นี่...”
ปลายฝนเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าใ
“ไม่รู้หรอก...แต่แค่เดา”
พีทยิ้มอ่อน ก่อนจะยื่นถุงข้าวต้มกับพุดดิ้งเต้าหุ้นมสดให้เธอ
“กินอะไรหรือยัง?”
ปลายฝนรับของไว้ แต่ไม่พูดอะไร
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบา
“วันนี้พีต้ามาหา...”
พีทไม่พูดแทรก เขาแค่มองเธอด้วยสายตาที่ฟังอยู่จริง ๆ เธอสูดลมหายใจ แล้วเล่าออกมาช้า ๆ
“เขาเป็รักแรก ปลายฝนเคยคิดว่าเขาจะเป็คนสุดท้าย”
“แต่พอวันนึงเขาหายไป ปลายฝนไม่รู้จะทำยังไงกับตัวเองเลย...”
“แล้ววันนี้เขากลับมา บอกว่าอยากเริ่มใหม่ ปลายฝนรู้สึกสับสน เพราะไม่แน่ใจว่าที่รู้สึกกับพี่...มันเกิดจากความว่างเปล่า หรือ ความรู้สึกจริง ๆ กันแน่”
เงียบไปพักหนึ่ง
ก่อนพีทจะพูด... ไม่ใช่ด้วยคำปลอบใจ แต่ด้วยเสียงที่นิ่งและหนักแน่นที่สุดั้แ่รู้จักกัน
“ถ้ามันเกิดจากความว่างเปล่า พี่จะทำให้มันกลายเป็ความรู้สึกจริงเอง”
“พี่ไม่กลัวพีต้า... ไม่กลัวอดีตของปลายฝนเลย”
“แต่พี่กลัวอย่างเดียว...คือการที่ปลายฝนไม่ให้โอกาสพี่”
ปลายฝนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเริ่มมีน้ำตา แต่เธอยิ้มออกมาได้ในที่สุด
“แล้วถ้าวันหนึ่งเขาทำให้ปลายฝนร้องไห้ขึ้นมาอีกล่ะคะ?”
พีทขยับเข้าไปใกล้เธอหนึ่งก้าว
สบตาแน่นิ่ง ก่อนพูดเบา ๆ แต่ชัดเจน
“พี่จะเป็คนเช็ดน้ำตาให้ปลายฝน... ไม่ใช่คนที่ทำให้มันไหลอีก”
:
ในคืนที่ใจยังไม่แน่ชัด แต่ความรู้สึกของใครบางคน...แน่ชัดเต็มร้อย
ปลายฝนไม่ได้ตอบรับ แต่เธอยิ้มทั้งน้ำตา
และพีท...เดินกลับด้วยหัวใจที่มั่นคงขึ้นทุกก้าว เพราะครั้งนี้ เขาจะไม่ยอมเสียคนสำคัญ...ให้กับ “อดีต” อีกต่อไป
1K
