ตอนที่2
จี่โหย่วกระพิบตา ไล่อาการมึนงงออกจากหัว ร่างกายจากที่เคยเบาสบาย เริ่มหนักอึ้งไม่สบายตัว
"" อ่าาา """ นี่เธออยู่ที่ไหน ้าปรากฏเป็คานที่ทำจากไม้ เเละหญ้าเเห้งสักอย่าง "นั้นคือกระท่อม
ติ๊ด:: ติ๊ด:: ภารกิจเเรกกําลังจะเริ่มอัปโหลด
ภายใน 5 4 3 2 1 เเสงบางอย่างวาปขึ้นในสมองคล้ายภาพฉายในจอทีวี
เนื้อเื่คือ เสี่ยวหร่วนกับเสี่ยวจื่อ เป็พี่น้องบุญธรรมกัน เสี่ยวจื่อเป็ลูกที่ติดมากับมารดาส่วนเสี่ยวหร่วนเป็ลูกที่ติดมากับบิดา
พวกเขาทั้งสอง ถูกอันธพาลเมืองฟงกว้านซื้อเช่นเดียวกับหญิงสาวจากหมู่บ้านอื่นๆ
เเละพวกมันเป็ลูกน้องของเศรษฐีเฉินฟู่ ผู้มีอำนาจของเมืองฟง เมืองที่อยู่ห่างไกลจากเมืองหลวง เรียกได้ว่างูเ้าถิ่นมีอํานาจล้นฟ้า
หากบ้านใดไม่ยอมขายหรือไปฟ้องทางการ พวกมันก็จัดการทำร้ายหรือทำให้หายไปได้อย่างไร้ร่องรอยใครยังจะกล้าเคลื่อนไหวอะไรอีก
บางคนก็เลือกที่จะพาบุตรหลานหนีไปที่เมืองอื่น ส่วนพวกที่ไม่มีญาติหรือทางไปก็ต้องหาทางหลบเลี่ยง
เสี่ยวจื่อกับเสี่ยวหร่วน อันที่จริง พวกเขาทั้งสองเกือบจะถูกพวกลูกน้องของเศรษฐีเฉิงฟู่ บังคับให้พ่อเเม่พวกเขายอมขายลูกเช่นเดียวกับครอบครัวอื่นๆ
เเต่ด้วยพวกนางทั้งสองเเละนางหวังช่วยกันหลบขึ้นไปบนูเา
พวกนางถึงเเม้จะไม่ถูกกันตามประสาหญิงสาวเเต่ก็ช่วยหลือซึ่งกันเเละกันเป็อย่างดี เมื่อรอดพ้นจากพวกของเศรษฐีเฉิงฟู่มาได้เเล้ว ด้วยเสี่ยวต้ากลัวว่าเสี่ยวจื่อกับเสี่ยวหร่วนจะตกอยู่ในสถาณการณ์นี้อีกครั้ง
ประจวบพอดีกับเถาไป๋ รองพ่อบ้านดูเเลตระกูลหวัง กลับมาเยี่ยมบ้านเเละจะกลับตระกูลหวังอีกครั้งในเวลาอีกไม่กี่วัน เสี่ยวต้าที่รู้จักกันดีกับเถาไป๋ เพราะท่านพ่อของเถาไป๋เเละปู่ของเสี่ยวต้าเป็เพื่อนที่สนิทกันดี
เขาจึงรีบติดต่อเเละขอให้เถาไป๋ ช่วยพาเสี่ยวหร่วนเเละเสี่ยวจื่อไปด้วย ขอให้เถาไป๋รับพวกนางเป็สาวใช้ก็ยังดี
ตอนเเรกเถาไป๋ก็ไม่อยากรับไว้เเต่ด้วยคำขอร้องของท่านพ่อของเถาไป๋ ช่วยพูดให้กับเสี่ยวต้า
เขาจึงจำใจต้องตอบตกลง เเละทำการซื้อขาย เเต่เสี่ยวต้าไม่ขอรับเงินไว้ เเต่เถาไป๋ไม่อยากเอาเปรียบใคร จึงได้เขียนสัญญาซื้อขายจำนวนสิบตำลึง ซึ่งเป็จำนวนที่มากมาย เสี่ยวต้าต่อให้ตายเขาก็ไม่รับเอาไว้
เเต่เถาไป๋ก็ไม่ยอมเช่นกันไม่อย่างนั้นเขาก็จะไม่ยอมรับพวกนางไปด้วย
เสี่ยวต้าจึงได้เเต่ร้องไห้ อีกสองวันต่อมาเถาไป๋จึงได้พาเสี่ยวหร่วนเเละเสี่ยวจื่อไปด้วย
พวกนางทั้งสองอายุยังน้อย เสี่ยวหร่วนอายุ 14ปี ส่วนเสี่ยวจื่ออายุ13ปี หลังจากนั้นพวกนางทั้งสองก็ได้เป็สาวใช้ในตะกูลหวัง
เสี่ยวหร่วนก็ได้เป็สาวใช้ดูเเลเรือนของคุณหนูใหญ่ ส่วนเสี่ยวจือนางได้เป็สาวใช้ในครัวกลาง เเต่ด้วยความงามเเละความฉลาดของเสี่ยวจื่อ ยิ่งโตขึ้นก็ยิ่งเฉิดฉาย
(สกิวนางเอก ทุกคนต้องเปร่งประกาย) *_* จี่โหย่ว
นางเป็เเม่ครัวที่ทำอาหารได้อหร่อยที่สุด มีความเเปลกใหม่ ดึงดูดความสนใจของพระเอกของเื่คือคุณชายใหญ่ หวังหลาง คือบันฑิตอันดับหนึ่งของวังหลวง ในอนาคต
หวังหลาง ที่เป็คนกินยากเเทบจะผอมเเห้งตาย ด้วยรสเมือของคนอื่นเขาไม่สามารถกินได้ ต่อมรับรสของเขานั้นดีเกินมนุษย์ ไม่ว่าจะกินอะไรก็ไม่อหร่อย บางอย่างสำหรับเขาคาวเกินไป หวานเกินไป เค็มเกินไป เเละนี้คือความลับของชายหนุ่ม มีเฉพราะคนในตะกลูเท่านั้นที่ลับรู้
ภายนอกเขาดูสำรวมพูดน้อย ดื่มกินน้อย เป็ต้นเเบบดูเเล้วสง่างาม
เเต่ความจริงนั้น เขากินเเทบไม่ได้ *-*
ส่วนเสี่ยวจื่อ จะถูกเเต่งตั้งเป็สาวใช้ประจำเรือนของ หวังหลางในอนาคต เขาสามารถกลับมาดื่มกินอาหารได้เหมือนคนปกติ
เพรระเสี่ยวจื่อ เเละเมื่ออยู่ใกล้ชิดกันมากเข้า ก็ทำให้เกิดความรักที่อยากจะห้ามใจ
พวกเขาจึงได้ตกลุมรักกัน เเละมีคืนหนึ่งที่หวังหลางเกิดเมามาจากที่ทำงาน เเละหึงหวงเสี่ยวจื่อกับ คุณชายเว่ยเช่า สหายเพื่อนรักของเขา ที่เมืองเย่ว เขาต้องรับงานดูเเลเเละเป็ส่วนหนึ่งในการขุดคลองระบายนํ้าของทางการ เเละเสี่ยวจื่อก็เป็หนึ่งในคนที่ต้องไปดูอาหารการกินของหวังหลางด้วย เเละด้วยความเมาเเละหึงหวง จึงได้กระทำการขื่นใจเสี่ยวจื่อ
เสี่ยวจื่อที่ขัดขื่นในภายเเรกเเต่สุดท้ายด้วยความรักที่นางเเอบมีใจให้หวังหลาง จึงได้ยอมจำนนในคืนนั้น จนฟ้าสางพวกเขาก็ยังไม่พละออกจากกัน จึงได้ดื่มดำกับนั้าผึ่งพระจันทร์สองวันสองคืน ×-×
(โบ๊ะบะกันสองวันสองคืน พวกนายไม่คางเหลืองไปเลยหรือไง ) จี่โหย่ว
พวกเขาผ่านอุปสรรค ต่างๆมากมาย เเม้เเต่เสี่ยวหร่วน ที่เเอบชอบหวังหลางในครั้งนี้ ก็เป็หมากบีบบังคับเสี่ยวจื่อ เเละก็ตายในครั้งนั้น เสี่ยวหร่วนคอยเเอบช่วยเหลือเสี่ยวจื่อในหลายๆครั้ง เเต่สุดท้ายก็ตายเพราะ การต่อสู้กันระหว่างคู่หมั่นของหวังหลางเเละเสี่ยวจื่อ เเม้เเต่คนในตะกลูหวัง สุดท้ายคือการยืมมีดฆ่าไก่ เป็การกำจัดทุกคนที่คอยช่วยเหลือเสี่ยวจื่อ เเละเสี่ยวหร่วนก็คือหนึ่งในนั้น
สุดท้ายเสี่ยวจื่อกับหวังหลางก็ผ่านอุปสรรคเเละมีชีวิตเป็คู่ที่รักใคร่ มีลูกชายฝาเเฝดเเละลูกสาวอีกหนึ่งคน หวังหลางพระเอกของเื่ ก็ไม่รับอนุใครอื่นมีเเค่เสี่ยวจื่อเท่านั้นที่เป็ภรรยาคนเดียว
ส่วนจี่โหย่วก็รับบทหนึ่งเด็กในหมู่บ้านเดียวกับนางเอก ดูจากในนิยายที่จำได้ อีกสามวันก็จะมีเหตุการณ์ของลูกน้องเศรษฐีเฉิงฟู่ เข้ามาในหมู่บ้าน เเละบังคับซื้อหญิงสาวชาวบ้านเป็จำนวนมาก
ประตูถูกเปิดออกอย่างเเรง ใบหน้าของคนที่ปรากฏอยู่ตรงประตูขหมวดคิ้ว จหมูกใหญ่หายใจเข้าออกเสียงดัง จากนั้นจึงตระโกน
" ถิงถิงตื่นเเล้วได้เเล้ว""" เเกออกไปรดน้ำผักที่ทุ่งนาได้เเล้ว ยังจะนอนไปถึงไหน
หญิงใหญ่คนนี้คือป้าที่มีใบหน้าคลํ้าเเดด อายุราวจะสี่สิบปี ดูคล้ายคนเหนื่อยอยากมาทั้งชีวิต ตะค่อกเสียงดัง จนนํ้าลายกระเด็นด้วยความเหลืออด คนชนบทที่ทำงานหนักมาตลอดชีวิต คนคนนี้ก็คือป้าของเ้าของร่าง เดิมพ่อเเม่ของถิงถิงออกไปทำงานต่างเมือง ค้าขายเเต่สุดท้ายพวกเขาก็ถูกโจรปล้นตาย เหลือเเค่ถิงถิงที่ยังมีชีวิตอยู่ เพราะด้วยถิงถิงยังเด็กมาก จึงไม่ได้ติดตามบิดามารดาไปด้วยได้ จึงอยู่ในหมู่บ้านกับคนที่เหลือ ครอบครัวนี้ยังไม่ได้เเยกบ้าน เพราะการเเยกบ้านจำเป็ต้องใช้ค่าใช้จ่ายอย่างสูง มี ท่านย่าเเละท่านปู่ที่ยังมีชีวิตอยู่ ลุงใหญ่ ป้าสะใภ้ใหญ่ ลุงรอง ป้าสะใภ้รอง เเละน้าสาวที่ออกเรือนไปกับคนในหมู่บ้าน ยังมีลูกสาวของลุงใหญ่ สองคนที่เป็ฝาเเฝดหญิง บุตรชายคนเล็กหนึ่งคนวัย เจ็ดขวบ
ลูกสาวเเละบุตรชายของลุงรองอีกอย่างละคนที่โตพอที่จะออกเรือนเเล้ว
ส่วนถิงถิงเ้าของร่างนั้นอยู่ในวัยสิบสามปีเเละเป็เพื่อนที่อยู่ในหมู่บ้านเดียวกับเสี่ยวจื่อเเละเสี่ยวหร่วน ตัวประกอบไม่ค่อยมีบทบาท สักเท่าไร ข้อมูลมีไม่มาก เเละ ไม่มีเนื้อเื่อีกด้วย ที่เกี่ยวกับถิงถิง
สะใภ้ใหญ่เดินเข้ามาดึงเเขนจี่โหย่วให้ลุกขึ้น
!!!เด็กคนนี้นี่ ี้เีจริงๆ บ้านไหนเขาอยากจะได้เ้าไปเป็ลูกสะไภ้ อีกไม่กี่ปีก็จะได้ออกเรือนเเล้ว ตั้งใจทำงานหน่อย บ้านอื่นเขาจะได้มาสู่ขอบ้าง
จี่โหย่วกรอกตา รีบลุกขึ้นวิ่งไปที่หน้าประตู เธอยังไม่ชินกับตัวละคร นิสัยเ้าของร่างเดิมถิงถิง เธอไม่รู้ เเต่โดยรวมเเล้วความรู้สึก ณ ตอนนี้มันี้เีเป็อย่างมากร่างกายอ่อนเพลียหนักอึ้ง คล้ายคนง่วงนอนเเละไม่อยากลุกไปไหน
จี่โหย่ว เกาหัวเล็กน้อยเดินออกไปข้างนอก
มีไก่สองสามตัวกำลังคุ้ยหาของกินตามทุ่งนาหลังบ้าน
เมื่อกวาดตามองไปรอบๆ ก็เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังถากหญ้าอยู่ตรงเเปลงผัก ที่รายล้อมไปด้วยราวไม้สูงกันไก่เเละเป็ดเข้าไปคุ่ยเขี่ยให้เสียหาย
หญิงสาวคนนั้นผิวขาวใสในวัยสิบสามปี ทำงานอย่างขมักขเม่น เสี่ยวจื่อ
….อืม ออลร่านางเอกทะลุตาจี่โหย่วเป็อย่างมาก เป็ลูกชาวนาทำไมถึงได้ขาวใส เเละตากลมโตได้ขนาดนี้ จี่โหย่วหวาดตามองพื้นที่รอบๆ ไม่ว่าจะเป็เสี่ยวหร่วนที่ถอนหญ้าอีกฝั่ง หญิงสาวหลายๆคนหรือเเม้เเต่ตัวเธอเอง ก็หมองคลํ้าไม่ใกล้เคียงกับความเปร่งประกายสักครึ่งของเสี่ยวจื่อ
บ้านของถิงถิงอยู่ไม่ไกลจากตระกูลเสี่ยว
สามารถมองเห็นกันได้
จี่โหย่วเดินไปที่ลําธารที่ไหลผ่านมาจากบนเขาหลังหมู่บ้าน เเละหลังบ้านของตะกูลจางก็มีลําธารไหลผ่านพอดี จากนั้นจี่โหย่วจึงใช้ บางอย่างเเทนที่ตัก จี่โหย่วไม่เเน่ใจว่ามันคืออะไร มันกลมเเละอีกด้านเว้าลงทั่งสองด้านไม่เท่ากัน คล้ายกับของเปลือกอะไรสักอย่าง เดินไปตักนํ้ารดเเปลงผัก เนื่องจากมันเล็กเกินไปจึงใช้เวลานานสักหน่อยถึงจะเสร็จ