“ ใช่ เขานั้นแหละ งานหมั้นจะจัดขึ้นที่นี่วันนี้พวกเราจะหยุดไม่ให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น”
ซูเสี่ยวซินเห็นด้วย “ เขาเป็ของหม่ามี๊”
"ใช่ เราจะตามแขกขึ้นไปข้างบน และให้หม่ามี๊ขึ้นไปหาพวกเราบนนั้น"
“ อื้ม! หนูจะไปกับพี่” ซูเสี่ยวซินมองพี่ชายอย่างจริงจัง
แม้ว่าซูเสี่ยวซินจะอายุแค่สี่ขวบครึ่ง แต่ว่าท่าทีของเขาตอนนี้กลับดูโตเกินวัย
ซูเสี่ยวซินมองดูนาฬิกา เก้าโมงห้าสิบแล้วเขาคิดว่าแม่และแม่บุญธรรมคงกำลังเดินทางมาพวกเขาสามารถอาศัยเวลานี้แอบขึ้นไปข้างบน
ซูเสี่ยวเชินเห็นคู่สามีภรรยาที่แต่งตัวดีคู่หนึ่งเขาจึงรีบจูงมือน้องสาวก่อนตามพวกเขาไป เมื่อเข้าไปในห้องโถงพนักงานรักษาความปลอดภัยคิดว่าพวกเขาเป็ลูกของคู่สามีภรรยาคู่นั้นจึงไม่ได้ห้ามไว้
เมื่อเดินมาถึงลิฟต์ซูเสี่ยวเชิน ก็เงยหน้าขึ้นแล้วถามหญิงสาวตรงหน้า“ คุณน้าครับ ผมขออนุญาตถามว่า คุณน้ามาร่วมงานหมั้นของคุณหลงเย้เจว่รึเปล่าครับ?”
"ใช่จ๊ะ พ่อแม่ของหนูอยู่ที่ไหนจ๊ะ"
“ พวกท่านขึ้นไป้าแล้วครับ พวกเรากำลังจะขึ้นไปหาครับ”
“ โอเค งั้นขึ้นลิฟต์สิ” หญิงสาวกระตือรือร้นช่วยพวกเขา
การเผชิญหน้ากับเด็กที่น่ารักน่าชังแบบนี้ไม่มีผู้ใหญ่คนไหนปฏิเสธได้แต่ทว่าเธอกลับประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อมองไปที่ใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนี้ ทำไมเด็กน้อยถึงมีหน้าตาเหมือนหลงเย้เจว่กันนะ?
ถึงเธอจะรู้สึกแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าพวกเขาจะมีความสัมพันธ์อะไรกันในเมื่อวันนี้เป็งามหมั้นของหลงเย้เจว่ แล้วอีกอย่างเขาเพิ่งอายุแค่นี้จะมีลูกได้ยังไง
ตอนที่พวกเขามาถึงชั้นสิบเป็เพิ่งจะเวลาสิบโมงภายในห้องโถงงานเลี้ยงทุกคนต่างก็เตรียมงานเลี้ยงอย่างขะมักเขม่นเด็กน้อยทั้งสองเดินตามคู่สามีภรรยาเข้าไปในห้องบอลรูมขนาดใหญ่ที่มีการจัดเตรียมอย่างหรูหรานี่เป็ห้องโถงที่จัดงานหมั้นอย่างแน่นอน
ภายในห้องบอลรูมที่สวยงามมีแขกที่มาร่วมงานจำนวนเกือบสองร้อยคนพวกเขาแต่งตัวและดูท่าทางเขร่มขรึม
ที่หน้าประตูเด็กน้อยทั้งสองไม่คิดว่าจะมีคนมากมายขนาดนี้
"ตามฉันมา" ซูเสี่ยวเชินพาน้องสาวไปยืนในที่ที่ไม่เด่นนัก
“ พี่คะหม่ามี๊จะมาไหมคะ?”
"จะให้หม่ามี๊ออกมาตอนนี้ไม่ได้ พวกเราต้องถ่วงเวลา"ซูเสี่ยวเชินมองเวลา
ตอนนี้เวลาสิบโมงครึ่งแล้วทำไมพิธียังไม่เริ่ม?หรือว่าจะเลื่อนเป็สิบเอ็ดโมง?
เขาหวังว่าคุณแม่จะไม่มาถึงเร็วเกินไป เธอควรจะมาถึงตรงเวลาดีกว่า
ขณะเดียวกันรถของเซี่ยซิน ถูกติดไว้กับการจราจรที่ติดขัดบนถนนหญิงสาวทั้งสองคนร้อนรนอย่างมาก
“ พระเ้าช่วย! จะสิบเอ็ดโมงแล้วหวังว่าสองคนนั้นจะไม่เป็อะไรนะ!”ซูลั่วลั่วร้อนใจจนหัวใจเต้นแรง
“ ไม่ต้องห่วงนะ! ตอนนี้ตำรวจอยู่กับพวกเด็กๆแล้วเด็กๆจะต้องปลอดภัย” เซี่ยซินปลอบเธอ
“ ถ้ากลับบ้านแล้วฉันจะต้องตีสักหน่อยแล้ว นี่กล้าออกไปแบบนี้ได้ยังไงกัน” ซูลั่วลั่วอยากจะลงโทษพวกเขาจริงๆ
"โอเคน่ะ อย่าโกรธไปเลย เธอจะไปถึงก่อนสิบเอ็ดโมงแน่นอน"
รถที่ต่อแถวยาว กำลังเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ
ในห้องโถงงานเลี้ยงของโรงแรม ในที่สุดก็มีพิธีกรขึ้นไปบนเวทีและแนะนำทั้งสองครอบครัวให้ทั้งสองฝ่ายก่อนจะเชิญผู้าุโออกมากล่าวปราศรัย
ซูเสี่ยวเชินและซูเสี่ยวซินยืนดูอยู่ท่ามกลางผู้คนพวกเขาต่างได้รับแจกขนมจากลูกๆของแขกที่มาเยือน
994
