เด็กหนุ่มผมสีเงินที่เมื่อครู่ยังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ตอนนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว!
เขาสูงมากจริง ๆ แม้ซูลั่วจะสูงถึงร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร แต่อีกฝ่ายยังต้องก้มหน้าลงเล็กน้อย คางของเขาถึงจะแตะที่หน้าผากของเธอได้พอดี
ระยะห่างที่ใกล้ชิดกันขนาดนี้ ทำให้รู้สึกราวกับว่าเธอกำลังถูกโอบกอดอยู่ในอ้อมแขนของเขา
ซูลั่วถอยหลังไปครึ่งก้าว จนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับลูกบิดประตูโลหะเสียงดัง *ตุบ*
โอ๊ย! เอวคงได้ช้ำแน่ ๆ!
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เด็กหนุ่มคนนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้อีกครึ่งก้าว ทำให้ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองยิ่งน้อยลงไปอีก
นัยน์ตาสีน้ำเงินไคลน์คู่สวยคู่นั้น ตอนนี้กำลังฉายแววน้อยเนื้อต่ำใจ
“พี่สาว...รังเกียจผมเหรอครับ?”
มันใกล้...ใกล้เกินไปแล้ว!
ซูลั่วรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมหายไปในกลิ่นไม้ซีดาร์ที่หอมรุนแรงนี้!
ซูลั่วส่ายหน้าอย่างยากลำบาก “ไม่...ฉันไม่ได้รังเกียจคุณ”
“แล้วพี่รังเกียจกลิ่นฟีโรโมนของผมหรือเปล่า?”
“ไม่เลย ฉันชอบมาก”
เมื่อได้ยินคำพูดของซูลั่ว เด็กหนุ่มก็เผยรอยยิ้มที่สดใสเจิดจ้า เขายื่นมือมารวบตัวซูลั่วเข้าไปในอ้อมกอด แล้วกระซิบเสียงแผ่วเบา “ผมก็ชอบพี่สาวเหมือนกันครับ”
“เพราะฉะนั้น...พี่สาวช่วยผมผ่านช่วงอ่อนไหวนี้ไปด้วยกันได้ไหมครับ”
“นะครับ...?”
ซูลั่ว “...”
แบบนี้ใครจะไปทนไหวล่ะ?
ซูลั่วรีบใช้มือกดทับมือของเด็กหนุ่มหูจิ้งจอกไว้ “ฉันชอบคุณมากจริง ๆ แต่ว่า...ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแต่งงานตั้งแต่แรก มีคนใช้สมองกลของฉันแอบยื่นคำร้องขอจับคู่! ถะ...ถ้าคุณไม่ตกลงกับการแต่งงานครั้งนี้...”
“ผมตกลง”
เด็กหนุ่มผมสีเงินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ
เพราะผลจากช่วงอ่อนไหว ใบหน้าขาวนวลของเขาจึงขึ้นสีชมพูระเรื่อ ทำให้ดูน่าสงสารระคนน่าทะนุถนอม แต่ในขณะเดียวกันก็ยิ่งขับให้เครื่องหน้าของเขางดงามโดดเด่นขึ้นไปอีก
เขาพูดอย่างว่าง่าย “ครอบครัวของผมใช้วิธีแต่งงานผ่านการจับคู่พันธุกรรมมาตลอดครับ”
“...”
แม้ซูลั่วอยากจะบ่นในใจว่านี่มันครอบครัวแบบไหนกัน ถึงได้ฝากชีวิตแต่งงานไว้กับการจับคู่พันธุกรรม?
แต่กลิ่นไม้ซีดาร์ที่หอมอบอวลก็ถาโถมเข้ามาไม่หยุด
ในขณะที่เหตุผลเส้นสุดท้ายยังคงอยู่ ซูลั่วก็เหลือบมองไปนอกหน้าต่าง “แล้ว...หน้าต่างกระจกนั่นล่ะ?”
เด็กหนุ่มหูจิ้งจอกใช้สองมือประคองใบหน้าของซูลั่ว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย “พี่สาวครับ กระจกนั่นเป็นกระจกวันเวย์ คนข้างนอกมองเข้ามาไม่เห็นหรอก...อย่ามองข้างนอกเลยนะครับ มองผมได้ไหม?”
และแล้ว...สติของซูลั่วก็จมดิ่งลงไปในห้วงนัยน์ตาสีน้ำเงินไคลน์อันงดงามเย้ายวนคู่นั้นอย่างสมบูรณ์...
.
.
คฤหาสน์ตระกูลซู
ชายหนุ่มรูปงามในชุดเครื่องแบบทหารสีเทาเข้มก้าวลงมาจากยานบินอย่างสง่างาม
ซูหนานจิ่นออกไปปฏิบัติภารกิจนานครึ่งปี ในที่สุดก็เสร็จสิ้นและได้รับวันหยุดหนึ่งเดือนเต็มให้กลับมาพักผ่อนที่บ้าน
เมื่อคุณนายซูได้ยินว่าลูกชายคนโตกลับมาแล้ว เธอก็รีบออกมาต้อนรับทันที
“หนานจิ่น ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหมลูก?”
ซูหนานจิ่นยิ้มอย่างอ่อนใจ “แม่ครับ ภารกิจกองยานของผมครั้งนี้คือการไปขุดหาแหล่งพลังงาน ไม่ได้ไปรบกับโจรสลัดอวกาศ จะมีอันตรายอะไรได้ล่ะครับ?”
ซูเสี่ยวซีที่ยืนประคองแขนคุณนายซูอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “พี่ใหญ่คะ คุณแม่ก็แค่เป็นห่วงพี่มากเกินไปน่ะค่ะ แต่คุณแม่ก็เหมือนกันนะคะ พี่ใหญ่เก่งขนาดนี้ ต่อให้เจอโจรสลัดอวกาศจริง ๆ คนที่เจ็บก็ต้องเป็นฝ่ายนั้นอยู่แล้ว”
ซูหนานจิ่นมองซูเสี่ยวซีที่มีเค้าโครงหน้าคล้ายคลึงกับตนเองแล้วพยักหน้าเล็กน้อย
เขาสงสารน้องสาวที่พลัดพรากกันไปตั้งแต่เด็กก็จริง แต่หลังจากเธอกลับมา สองพี่น้องก็ยังไม่เคยได้ใช้เวลาร่วมกันจริง ๆ จัง ๆ เลย ที่ผ่านมาก็เห็นหน้ากันผ่านวิดีโอคอลเท่านั้น จึงเป็นธรรมดาที่จะรู้สึกห่างเหินกันอยู่บ้าง
แต่ภาพนี้ในสายตาของซูเสี่ยวซี แม้ภายนอกเธอจะยังคงยิ้มอย่างว่าง่าย แต่ในใจกลับฉายแววไม่พอใจวูบหนึ่ง
พี่ใหญ่ดูเย็นชากับเธอจัง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวินาทีต่อมา เมื่อซูหนานจิ่นมองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยถามคุณนายซูอย่างสงสัย “แม่ครับ แล้วลั่วลั่วไม่อยู่บ้านเหรอครับ?”
แค่นั้นแหละ สีหน้าของคุณนายซูก็แข็งทื่อไปทันที
เมื่อเห็นแววสงสัยในดวงตาของซูหนานจิ่นเข้มขึ้น
ซูเสี่ยวซีจึงกัดริมฝีปากทำท่าเหมือนจะร้องไห้ “เป็นความผิดของหนูเองค่ะ ที่เผลอทำพลาดไป ทำให้พี่ลั่วโกรธมาก พี่เขาก็เลยหนีออกจากบ้านไป ตอนนี้พวกเราก็ไม่รู้ว่าพี่เขาไปอยู่ที่ไหน”
เมื่อพูดถึงซูลั่ว อารมณ์ของคุณนายซูก็ขุ่นมัวลงเช่นกัน
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เธอรักและเอ็นดูเด็กคนนั้นเหมือนลูกสาวแท้ ๆ มาตลอด
แต่ผลล่ะ? พอเด็กนั่นโกรธขึ้นมา ก็เรียกเธอว่า ‘คุณนายซู’ แล้วสะบัดหน้าหนีไปทันที?
ช่างเป็นเด็กอกตัญญูจริง ๆ!
คุณนายซูพูดตัดบท “ช่างเถอะ อย่าไปพูดถึงหล่อนเลย เด็กผู้หญิงโกรธนิดหน่อย เดี๋ยวอีกสักพักก็คงหายเอง หนานจิ่น ช่วงนี้ลูกคงกินแต่สารอาหารเหลวใช่ไหม? มีอะไรอยากกินเป็นพิเศษไหม เดี๋ยวแม่ทำให้กินเอง”
ซูหนานจิ่นยังคงสงสัยอยู่มาก แต่คิดว่าอีกเดี๋ยวค่อยส่งข้อความไปถามลั่วลั่วทางสมองกลก็ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
แต่เมื่อเขาก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่น ก็รู้สึกเหมือนเหยียบโดนอะไรบางอย่าง
ซูหนานจิ่นก้มลงมอง
นี่คือสมองกลที่เขาเคยให้เป็นของขวัญลั่วลั่วไม่ใช่เหรอ?!
“แม่ครับ? ทำไมสมองกลของลั่วลั่วถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
เมื่อซูหนานจิ่นหยิบสมองกลขึ้นมา เขาก็พบว่ามันถูกล้างข้อมูลไปหมดแล้ว
ครั้นเห็นว่าปิดบังต่อไปไม่ได้ คุณนายซูจึงจำใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าให้ฟัง
ตอนท้ายเธอยังเน้นย้ำอีกว่า “เรื่องนี้เสี่ยวซีก็ไม่ได้ตั้งใจนะลูก เธอแค่จะดาวน์โหลดเอกสารทบทวนบทเรียนเท่านั้นเอง ไม่รู้ว่ายัยเด็กนั่น ปกติก็ดูเรียบร้อยดี ทำไมจู่ ๆ ถึงได้โมโหร้ายขนาดนี้!”
ซูหนานจิ่นกำสมองกลในมือแน่น เขามองไปยังน้องสาวแท้ ๆ ที่หลบอยู่หลังแม่ของตนด้วยแววตาลุ่มลึก
“ถ้าแค่ดาวน์โหลดเอกสารแล้วถึงขั้นพลาดไปกดสมัครแต่งงานผ่านการจับคู่พันธุกรรมได้ละก็ ปีหน้าเธอก็คงสอบเข้ามหาวิทยาลัยจักรวรรดิไม่ติดหรอก!”
ซูเสี่ยวซี “...”
คุณนายซูขมวดคิ้ว “หนานจิ่น ทำไมพูดแบบนั้นล่ะลูก? เสี่ยวซีเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของลูกนะ ตอนนั้นที่น้องหายไป...”
ซูหนานจิ่นไม่อยากฟังเรื่องที่แม่พูดซ้ำมาเป็นร้อยเป็นพันครั้ง เขาหยิบหมวกทหารขึ้นมาสวมแล้วลุกขึ้นเดินออกไปทันที
คุณนายซูรีบวิ่งตามออกไป “หนานจิ่น ลูกเพิ่งกลับมาถึงบ้าน นี่จะไปไหนอีก?”
“ไปศูนย์บัญชาการกลางเพื่อตามตัวลั่วลั่วกลับมา ส่วนเธอ...” ซูหนานจิ่นหันกลับมา มองซูเสี่ยวซีที่ทำหน้าราวกับเจ็บปวดแสนสาหัส ดวงตาแดงก่ำ “ก็รอขอโทษลั่วลั่วซะ!”
เมื่อร่างของซูหนานจิ่นหายลับไปจากหน้าประตูใหญ่ ซูเสี่ยวซีก็ยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วร้องไห้โฮออกมา
“คุณแม่คะ ทำไมพี่ใหญ่ต้องทำกับหนูแบบนี้ด้วย ทั้งที่หนูเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเขานะคะ ทำไมเขาถึงดีกับซูลั่วนัก? หรือว่าหนูไม่ควรกลับมาเลย หนูควรจะตายไปในอุบัติเหตุครั้งนั้นใช่ไหมคะ!”
คุณนายซูใจสลาย รีบโผเข้ากอดลูกสาว “เสี่ยวซีอย่าร้องไห้เลยนะ ต้องมีการเข้าใจผิดอะไรกันแน่ ๆ เดี๋ยวรอพี่ใหญ่กลับมา แม่จะให้เขามาขอโทษลูกนะ”
ซูเสี่ยวซีร้องไห้สะอึกสะอื้นในอ้อมกอดของคุณนายซู แต่ในใจกลับคิดว่า: ให้ดีที่สุดคือตอนที่ซูหนานจิ่นไปถึง ซูลั่วก็จดทะเบียนสมรสกับคู่ของมันไปแล้ว!
แล้วก็ให้ดีที่สุดคือคู่แต่งงานของมันเป็นไอ้พวกขี้เหร่ไร้ประโยชน์สักคน!
แบบนั้น ‘น้ำตา’ ทั้งหมดที่เธอเสียไปในวันนี้ ก็จะถือว่าไม่สูญเปล่า!
และซูลั่ว ก็จะได้ไสหัวไปจากตระกูลซูอย่างถาวร!
.
.
ภายในห้องรับรองสุดหรูสำหรับสมาชิกระดับสูง ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นฟีโรโมนเข้มข้น
ซูลั่วขยี้ตาตื่นขึ้น และพบว่าตัวเองนอนอยู่บนโซฟาสีแดงเพียงลำพัง บนตัวมีผ้าห่มผืนบางคลุมอยู่
ส่วนเด็กหนุ่มหูจิ้งจอกคนนั้น...กลับหายตัวไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย
ถ้าไม่ใช่เพราะในอากาศยังมีกลิ่นไม้ซีดาร์หลงเหลืออยู่ เธอก็คงคิดว่าตัวเองแค่ฝันไป!
แล้วนี่มันสถานการณ์อะไรกัน?
พอเขาผ่านช่วงเวลาอ่อนไหวไปแล้ว ก็มานึกเสียใจทีหลัง เลยอยากจะหย่ากับเธองั้นเหรอ?
นี่ฉัน...โดนผู้ชายทิ้งอีกแล้วเหรอ?
141
